Z pewnością jest to krok w dobrym kierunku, aczkolwiek postawiony zdecydowanie za późno. Za późno, a także na przekór deklaracjom samego Microsoftu, którymi firma karmiła użytkowników przez ostatnie 6 lat. Gdy w maju 2006 roku format OpenDocument uzyskał certyfikat ISO, powoli zaczęły podnosić się głosy wyrażające potrzebę implementacji standardu. Microsoft długo milczał, a gdy już przemówił, był daleko za konkurencją. Podczas gdy świat implementował normę ODF 1.1, Office 2007 miał obsługiwać tylko standard ISO, a więc starszą wersję (1.0). Pod koniec kwietnia 2009 r. Microsoft wydał Service Pack 2 do Office’a 2007, który wzbogacił go o obsługę normy, i tu niespodzianka, normy w wersji 1.1! Można było przypuszczać, że Microsoft poszedł po rozum do głowy, ale tak się jednak nie stało.

Korzystając z nowego Office’a użytkownik mógł się przekonać, że działanie Microsoftu było zwykłym sabotażem i działaniem pod publikę. Dokumenty generowane przez ten pakiet były tak naprawdę hybrydą specyfikacji ODF i własnościowego Office OpenXML-a. W ten sposób Microsoft dodał „wsparcie” dla neutralnego formatu, który można było odczytać wyłącznie w ich własnym oprogramowaniu. Problem (a zarazem alibi), który wynalazł Microsoft był od dawna rozwiązany w nowszej wersji specyfikacji – ODF 1.2, ale koncernowi przeszkadzał rzekomy brak stabilizacji. Pytania o obsługę wersji 1.2 zwykle odbijały się od odpowiedzi takich jak poniższa:

we tend to want to support stable versions of formats that have emerged from the OASIS and ISO standardization processes. But we have not made any specific announcements yet with regard to the timing of our support for ODF 1.2 in Microsoft Office ~ Doug Mahugh

Czytając te słowa, a także nową zapowiedź Microsoftu odnoszę wrażenie sprzeczności. OpenDocument 1.2 nadal nie wyszedł ze ścieżki standaryzującej ISO, a jedynie został uznany za dojrzały przez swoich twórców – konsorcjum OASIS. Jednak dojrzały jest już od 30 września 2011 roku, a Microsoft ogłasza wsparcie dopiero dziś i dopiero na późną przyszłość. Robi to tradycyjnie wbrew wcześniejszym deklaracjom.

Brak tej konsekwencji widać chociażby na przykładzie polityki odnośnie Internet Explorera. IE9 oraz wersja dziesiąta przeglądarki obsługują selektory z grupy CSS3, który jest szkicem standardu od ponad dwóch dekad (1999). HTML5 standardem będzie, ale nie wiadomo kiedy i jaka będzie jego ostateczna forma. Jednak firma już teraz implementuje HTML5 w różnych usługach sieciowych i systemowych. Skąd więc te podwójne standardy? Dlaczego użytkownicy przeglądarki mogą cieszyć się nowymi technologiami już teraz, a użytkownicy pakietu biurowego muszą czekać na pieczątkę urzędnika ISO?

Jeszcze tydzień temu sieć wrzała na wieść o obsłudze ODF w Office Web Apps, a już rzeczywistość zaskrzeczała. Usługa ta podobnie jak jej stacjonarny pierwowzór obsługuje tylko pliki utworzone w okolicach 2006 roku. Czy macie ich wiele, czy raczej usuwacie stare i tworzycie nowe, zapisując je zawsze w domyślnym (nowszym) formacie? Otóż to. A wczytanie nowszych doprowadzi do wywołania błędu.

Zapowiedź obsługi ODF 1.2 powinna cieszyć. Cóż jednak z tego, kiedy dominującemu graczowi nie zależy na bieżących aktualizacjach? Konsorcjum OASIS złożone m.in. z członków Microsoftu pracuje już nad ODF-Next (1.3), a główna alternatywa tj. LibreOffice systematycznie dodaje obsługę nowych rozwiązań. Nie ma to jednak większego znaczenia, bowiem Office 2012 nie otworzy dokumentów stworzonych w LibreOffice 3.x. Microsoft bawi się w kotka i myszkę, i mówi: „My chcemy dobrze, patrzcie!”, jednak w rzeczywistości ich działania są zwyczajnie przeterminowane. Obsługa ODF 1.2 byłaby miłą niespodzianką, ale w… Office’ie 2003, a nie 2012. I to w ramach bezpłatnej aktualizacji typu Microsoft Office Compatibility Pack, a nie nowej edycji pakietu, wydanej n lat po fakcie i za kilkaset złotych.

Statystyki z tygodnia 23.01-29.01 zawierają następujące dane:
- Firefox – 44,67%
- Chrome – 21,97%
- MSIE – 21,70%
- Opera – 8,28%

W kolejnym tygodniu (30.01-05.02) Internet Explorer utrzymuje tendencję spadkową trwającą już od wielu lat:
- Firefox – 44,86%
- Chrome – 21,85%
- MSIE – 21,46%
- Opera – 8,38%

Przy ocenie podanych wartości należy także uwzględnić fakt sztucznego zawyżania udziału Internet Explorera przez wiele firm i szkół, które oferują swoim pracownikom czy uczniom dostęp wyłączenie do przeglądarki Internet Explorer nie dając im prawa do wolnego wyboru przeglądarki i uniemożliwiając instalację alternatywnych programów.

Użytkownicy Internetu w Polsce poczynili więc kolejny ważny krok w uwolnieniu Sieci spod panowania narzuconych odgórnie własnościowych rozwiązań oraz popularyzacji standardów i otwartości.

Wartym uwagi jest także fakt znacznego rozdrobnienia wersji Internet Explorera:
- MSIE 8.0 – 58,89%, czyli jedynie 12,64% udziału w rynku wszystkich przeglądarek
- MSIE 9.0 – 26,93%, realnie 5,78% rynku
- MSIE 7.0 – 10,89%, realnie 2,34% rynku
- MSIE 6.0 – 3,23%, realnie 0,69% rynku
Znaczące różnice między kolejnymi wersjami Internet Explorera powodują więc, że przestaje być opłacalne dostosowywanie stron tak, aby wadliwe silniki kolejnych odsłon przeglądarki Internet Explorer mogły je prawidłowo wyświetlić.

W kwietniu 2011 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji znowelizowało Krajowe Ramy Interoperacyjności, które w dotychczasowym brzmieniu obowiązywało przez 6 lat. Nowa wersja ustawy dopuszcza do obiegu w administracji państwowej rozwiązania Microsoftu: (Office) Open XML oraz stare, binarne formaty Office’a wyrzucone z aktu prawnego w wersji z 2005 roku, a także format XPS mający stanowić konkurencję dla ISO PDF-a. Szerzej o zmianach informowałem w maju 2011 r.

Przez te parę miesięcy próbowałem się dowiedzieć dlaczego? i na jakiej podstawie? Na moje listy odpowiadał Konrad Malinowski, który odsyłał odpowiedzi zaakceptowane przez Macieja Gronia, zastępcę dyrektora z Departamentu Społeczeństwa Informacyjnego MSWiA. Decyzją Ministerstwa korespondencję zakończono już 23 listopada.

Oto moje pytania i propozycje oraz pocięte i poukładane odpowiedzi ministerstwa. W nawiasach zawarłem krótkie uzasadnienia bądź dowody twierdzeń dla czytelników nie będących w temacie na bieżąco.

ooblog.pl: Ponieważ nie istnieje oprogramowanie zdolne do wygenerowania dokumentu zgodnego z normą ISO/IEC 29500, należy usunąć format (OpenXML) z Krajowych Ram Interoperacyjności.

(Microsoft Office 2007/2010 nie obsługuje ISO/IEC 29500. Programy te generują dokumenty w formacie podobnym do ISO OpenXML-a, jednak z zależnościami od platformy Windows co czyni go bezużytecznym.

MSWiA: Podjęcie działań zmierzających w swej istocie do preferowania lub dyskryminowania jakiegokolwiek rozwiązania (…) byłby sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa i jako takie nie mogłoby stać się częścią obowiązującego systemu prawa.

ooblog.pl: Jeśli prawo zakazuje dyskryminacji jakiegokolwiek podmiotu, to muszę stwierdzić, że KRI nadal zachowuje swój dotychczasowy, błędny i niezgodny z prawem wydźwięk. Jeśli ustawa faktycznie musi uwzględnić każde rozwiązanie niezależnie od pochodzenia producenta to śpieszę poinformować o braku rozwiązań firmy Corel (WordPerfect Office), Apple (iWork), Ability Plus Software (AbilityOffice), SoftMaker Software (SoftMaker Office), Fundacji GNOME (GNOME Office) i stowarzyszenia KDE e.V. (KOffice / Calligra Suite).

(Choć wszystkie te pakiety są zdecydowanie mniej popularne od MS Office czy Open/LibreOffice, to ich obecność na rynku europejskim jest autentyczna, a każde wyżej wymienione rozwiązanie jest wykorzystywane do realnej pracy w przeciwieństwie do zawartego w KRI standardu ISO/IEC 29500, który jest normą na kartce papieru. Oprogramowanie Corel WordPerfect posiada 1,4% udziału w polskim rynku, a mimo to jest dyskryminowane przez rząd. Oprogramowanie generujące ISO OpenXML-a ma 0% udziału w światowym rynku, a jest popierane akceptowane przez rząd.

MSWiA: Informuję Pana, iż uzgodnienia międzyresortowe, trwające od kwietnia br. zostały zakończone. Projekt rozporządzenia poddany wielokrotnym konsultacjom, w tym ze stroną społeczną został przekazany 8 lipca br. Zespołowi ds. Społeczeństwa Informacyjnego Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego i zamieszczony w porządku obrad najbliższego posiedzenia tegoż zespołu

ooblog.pl: czy MSWiA w ogóle posiada i realizuje jakikolwiek program zapewniający neutralność technologiczną państwa?

MSWiA: MSWiA nie tworzy technologii a jedynie użytkuje, już istniejące mając na celu ochronę interesu publicznego, w tym zachowania przez Państwo możliwości swobody wyboru technologii w procesach informatyzacji realizacji zadań publicznych. (…) [treść z kolejnego listu] Ponadto należy wskazać, iż Europejska Strategia Interoperacyjności podkreśla, że
„europejskie administracje publiczne powinny dążyć do otwartości, uwzględniając potrzeby,
priorytety, aspekty historyczne, budżet, sytuację rynkową i szereg innych czynników”. Zalecenie to deklaruje potrzebę pragmatycznego i praktycznego przyjmowania zasad interoperacyjności. Administracje powinny kierować się więc nie tylko zagadnieniem otwartości, ale również praktycznymi czynnikami takimi jak stosowane do tej pory standardy czy formaty, liczba zachowanych dokumentów w takich formatach, obecność rynkową poszczególnych standardów oraz ich rozwój.

ooblog.pl: Microsoft Office nie obsługuje normy ISO/IEC 29500, tylko generuje dokumenty w „podobnym” formacie, zawierającym binarne wstawki co przeczy jego neutralności (…)

MSWiA: MSWiA nie jest właściwe do wypowiadania się w przedmiocie podniesionego przez Pana twierdzenia.

(Przewodniczący Ballot Resolution Meeting (Alex Brown), który brał udział w pracach nad OpenXML mógłby się nie zgodzić z ministerstwem.)

MSWiA: Odnosząc się do wypowiedzi panów Browna i Mahugha podnoszących kwestii zarzutu braku kompatybilności OOXML z pakietem MS Office 2007 Microsoft dla specyfikacji OOXML z normy 29500 zgodnie z ISO/IEC 29500-1,-2 oraz -3 2, pragnę wskazać, iż opinie te pochodzą z 2008 r. oraz z kwietnia 2010 r.

(Microsoft nadal nie wydał właściwej aktualizacji oprogramowania chociaż w międzyczasie (w czerwcu 2011 r.) opublikowano Service Pack do Office’a 2010. To oznacza że od blisko 5 lat oprogramowanie Office generuje pliki niezgodne z normą, a gminy na podstawie rozporządzenia MSWiA kupują oprogramowanie Microsoftu)

MSWiA: (…) kwestia zgodności dokumentów ze specyfikacjami powinna być rozważana w oparciu o wyniki ogólnie uznanego walidatora, a nie na podstawie dowolnie wybranych wpisów zamieszczonych w przestrzeni publicznej.

(W przypadku normy OpenDocument nie ma takiego problemu, gdyż udostępniono narzędzie online. W przypadku normy OpenXML nie udało mi się znaleźć takowego, a ministerstwo nie wskazało właściwego narzędzia (bądź też nie potrafiło takiego wskazać, bo nie istnieje)

ooblog.pl: w jaki sposób MSWiA chce walczyć z problemem obiegu podróbek ISO Open XML?

MSWiA: Walka z wszelkimi niezgodnymi z prawem podróbkami funkcjonującymi w obiegu należy do organów których ustawowym zadaniem jest ściganie czynów zabronionych przepisami prawa.

ooblog.pl: Wcześniej dodanie różnych formatów Microsoftu do Ram bronił Pan argumentując to ich dominacją na rynku i zaszłościami historycznymi. Nie odpowiedział Pan natomiast co było powodem dodania bardzo niszowego i nowego formatu XPS (chociaż Ramy zawierają także PDF, który przecież jest otwartym, międzynarodowym standardem, a jego rywal takich atutów nie posiada).

MSWiA: …

Po podniesieniu któryś raz z rzędu argumentu, że norma ISO/IEC 29500 nie ma zastosowania w rzeczywistości, pan Maciej Groń zaznaczył, że na obecny kształt rozporządzenia wpływ miały konsultacje społeczne. Ministerstwo wciąż trwało przy swojej opinii, podpierając się decyzją Polskiego Komitetu Normalizującego (PKN), który w 2008 roku przyjął propozycję standardu i zarekomendował ją w ISO. Odpowiedź ministerstwa brzmi:

(…) chcę zwrócić Pańską uwagę na fakt, iż norma ta została zatwierdzona przez krajową jednostkę normalizacyjną (PKN). Natomiast art. 18 ust 3 ustawy o informatyzacji wskazuje, że Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw informatyzacji, określi w drodze rozporządzenia Krajowe Ramy Interoperacyjności obejmujące zagadnienia interoperacyjności semantycznej, organizacyjnej oraz technologicznej, z uwzględnieniem zasady równego traktowania różnych rozwiązań informatycznych, Polskich Norm oraz innych dokumentów normalizacyjnych zatwierdzonych przez krajową jednostkę normalizacyjną.

W porządku. A jak dokładnie wyglądały te konsultacje i kto w nich uczestniczył? Kim są ludzie i kogo reprezentują oraz na jakiej podstawie wypracowali swoje stanowisko? W innym liście poprosiłem ministerstwo o wykaz firm i organizacji biorących udział w konsultacjach. W odpowiedzi dostałem ten oto wykaz:

Zgodnie z prośbą wyrażoną przez Pana przesyłam Panu listę organizacji i stowarzyszeń, które zadeklarowały swój udział w konsultowaniu dokumentu określającego Krajowe Ramy Interoperacyjności:

• Polska Izba Informatyki i Teleinformatyki ul. Koszykowa 54, 00-675 Warszawa
• Polskie Towarzystwo Informatyczne ul. Puławska 39 / 4, 02-508 Warszawa
• Fundacja Widzialni ul. Warszawska 53, 42-200 Częstochowa
• Fundacja Instytut Rozwoju Regionalnego ul. Wybickiego 3A, 31-261 Kraków
• Fundacja Wolnego i Otwartego Oprogramowania ul. Staszica 25/8 60-524 Poznań

19 czerwca 2011 r. poprosiłem powyższe stowarzyszenia o nazwiska delegatów oraz o podstawę dla stanowiska ich przedstawicieli. Żadne z nich (pomijając Fundację Wolnego i Otwartego Oprogramowania) nie odpowiedziało do tej pory (stan na 16 stycznia 2012 r.)

Pewnym wspólnym mianownikiem dla tej sprawy może być Elżbieta Andrukiewicz.

alt="Elżbieta Andrukiewicz" src="https://blufiles.storage.live.com/y1paO3wUa5ZP2FG9e3fGTuCgx8REU8XyncKvgX5qvvwFsdsgJ4dLEREev7tZ19AcNiNUCjDQsTlOBM/elzbieta_andrukiewicz.jpg" />

Elżbieta Andrukiewicz pełni stanowisko przewodniczącego Komitetu Technicznego nr. 182 przy PKN-ie, z ramienia Polskiego Towarzystwa Informatycznego. Pani Andrukiewicz szerszy rozgłos zyskała w 2007 roku, gdy z różnych przyczyn, format ECMA OpenXML trafił na szybką ścieżkę standaryzującą w ISO.

Na początku procesem standaryzacji zajmował się komitet techniczny nr 171 (komitet ds. Sieci Komputerowych i Oprogramowania). W efekcie jego pracy standard Microsoftu został odrzucony większością głosów. Później z niejasnych przyczyn, pracę nad formatem przeniesiono do komitetu nr 182, któremu przewodniczyła pani Andrukiewicz. Był to już komitet nie ds. oprogramowania, a od Ochrony Informacji w Systemach Teleinformatycznych. Tam też dokonano powtórnego głosowania, w którym Microsoft osiągnął to czego chciał. Polski Komitet Normalizujący wysłał pozytywną opinię do ISO.

Zrobiono to pomimo wielu niejasności i protestów samych zaskoczonych ekspertów z KT 171. Już w 2008 roku, podczas drugiej tury w głosowaniu (w 2007 Microsoft certyfikacji nie uzyskał) doszło do poważnego braku konsensusu. W takiej sytuacji pan Tomasz Schweitzer (wiceprezes PKN) apelował o wstrzymanie się od głosu, lecz pomimo tego Elżbieta Andrukiewicz wysłała opinię „zatwierdzony”. Należy tutaj dodać jeszcze, że apel prezesa PKN nie dotarł do wszystkich członków komitetu. Wewnętrzna korespondencja…. zgubiła się. Te i masa innych zastrzeżeń, łącznie z zarzutem posługiwania się materiałami korporacji podczas posiedzeń ISO, zostały zebrane i opisane w odrębnym artykule Mechanizmy machlojek Microsoftu.

► Dowiedz się jak OpenXML zdobył certyfikat ISO! Przeczytaj: Mechanizmy machlojek Microsoftu

To jednak nie koniec szumu jaki zebrał się podczas przewodniczącej. 2 lutego 2011 roku Microsoft zorganizował konferencję pt. Standardy jako pomost łączący Open Source i oprogramowanie własnościowe dotyczącą otwartych standardów w administracji publicznej, gdzie po jednej stronie stała Elżbieta Andrukiewicz oraz Ryszard Dałkowski, manager strategii Open Source, Microsoft Sp. z o.o.

Jak się potem okazało, pan Dałkowski – owszem, był kierownikiem strategii Open Source – lecz tylko 4 miesiące. Wcześniej przez 14 lat pełnił rolę kierownika marketingu działającego w ramach rozwiań biznesowych (informacja z publicznego profilu Goldeline; stan na 1 lutego 2011). Widocznie firma uznała, że konferencja z udziałem takiego człowieka musi być skazana na metryczność.

***

Tak więc utkano ciekawą historię. Pani Andrukiewicz jest bardzo aktywną kobietą. Kiedy jej koledzy nie potrafią sobie z czymś poradzić, przejmuje ich pracę i pozytywnie opiniuje technologie Microsoftu. Kiedy dochodzi do nowelizacji podstaw prawnych, prawdopodobnie bierze w nich udział, a rząd akceptuje technologie Microsoftu. Gdy następuje potrzeba, bierze udział w konferencjach Microsoftu i promuje jego technologie. Znowu.

W przeszłości zdarzyło się jej postraszyć pozwem sądowym za szerzenie nieprawdziwych informacji (wg. samej zainteresowanej), a także ona lub ktoś z jej środowiska dokonywała rekonensansu opinii o jej aktywności w procesie standaryzacji.

***

MSWiA: W nawiązaniu do treści pisma otrzymanego drogą mailową w dniu 23 października br.
dotyczącego projektu Rady Ministrów w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych
wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz
minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych, chciałbym uprzejmie podziękować za
dotychczasowa korespondencję w tej sprawie oraz Pańskie zainteresowanie kwestią
Interoperacyjności. Muszę jednak wskazać, iż projekt przedmiotowego rozporządzenia został już
zaakceptowany przez Komitet Stały Rady Ministrów i aktualnie podlega procesowi notyfikacji
w Komisji Europejskiej. Z tego powodu dalsze zmiany nie są możliwe do wprowadzenia w treści
rozporządzenia.

Niemniej jednak pragnę podkreślić, iż w przypadku nowelizacji procedowanego rozporządzenia, treść merytoryczna niniejszej korespondencji zostanie rozważona i wzięta pod rozwagę jako istotny wkład.

Z poważaniem, Maciej Groń, Zastępca Dyrektora, Departamentu Społeczeństwa Informacyjnego, MSWiA

Filmy w sieci to nic nowego, jednak do tej pory nie doczekały się traktowania jak obywatela pierwszej kategorii, jak obrazki czy tabele. W związku z przygotowaniem do publikacji HTML5 ma się to zmienić, ale trwają spory o to, któremu kodekowi zostanie przyznane miano domyślnego formatu znacznika <video>. Część przemysłu stawia na H.264, podczas gdy przedstawiciele WiOO liczyli na Theorę.

Tymczasem niedawno Google uwolniło kod VP8 i błyskawicznie posypały się jego wdrożenia, zarówno programowe jak i sprzętowe, co mocno zmienia układ sił. VP8 zresztą pochodzi od tego samego przodka, co Theora – kodeka VP3 – i po otwarciu zajął jej miejsce w sporze o domyślny kodek.

Sytuacja dodatkowo spolaryzowała się przez niedawną zapowiedź Google, że wyrzuci domyślną obsługę H.264 ze swojej przeglądarki. W praktyce spowoduje to, że połowa użytkowników przeglądarek będzie mogła wygodnie odtwarzać filmy tylko w jednym formacie, a pozostała połowa – tylko w drugim.

Na razie sytuacja pozostaje w zawieszeniu, ponieważ i tak standardowo filmy odtwarza się z wykorzystaniem Flasha, wiec nie ma większego znaczenia jak są kodowane. Jednak najpopularniejsza hurtownia filmów, YouTube, należy właśnie do Google, który stopniowo przekodowuje swoje zbiory do formatu WebM (kontener zawierający obraz VP8), a Flash jest coraz powszechniej uznawany za protezę, i to często krytykowaną.

H.264 jest otwarty w tradycyjnym rozumieniu, a jego implementację oferuje np. wolnoźródłowy x264, jednak można za niego pobierać opłaty patentowe, podczas gdy Google zrzekło się ich w stosunku do VP8. W tej sytuacji stojące za H.264 MPEG-LA (organizacja niezależna od MPEG) postanowiło wytoczyć ciężkie działa i zwołuje pospolite ruszenie właścicieli niewygasłych patentów, aby zgłaszali ich naruszenia przez VP8.

Nie wiadomo jeszcze, czy takowe znajdą, ale wskazuje to na determinację MPEG-LA. Tego typu batalie prawne zwykle trwają długo, w tym wypadku może jednak chodzić nawet o coś prostszego: podważanie zaufania do VP8, demonstrację siły lub obietnicę wygodnej opłaty „przy jednym okienku” (choć H.264 też może być uwiązane na dodatkowych sznurkach – system patentowy wyklucza stuprocentową pewność czy coś nie jest przypadkiem opatentowane przez jeszcze kogoś innego).

Na tym tle ruch MPEG wygląda jak wsparcie dla kodeka VP8 lub przynajmniej uznanie wagi problemu, choć za wcześnie jeszcze na jednoznaczne interpretacje. W założeniach mowa o wydajności lepszej niż w MPEG-2 i w miarę możliwości bliskie wydajności AVC Baseline Profile.

W wolnej chwili można przeczytać nowy wpis na blogu projektu WebM o zaletach VP8 w zastosowaniach interaktywnych, np. konferencjach wideo.

Gigant wyszukiwania docenia znaczenie projektów otwartoźródłowych organizując takie programy jak Google Summer of Code czy Google Code-In. Twórca najpopularniejszej na świecie wyszukiwarki dba także o wolność użytkowników poprzez dążenie do usuwania mechanizmów typu vendor lock-in czy dawanie użytkownikom możliwości wyjścia z chmury. Google wspiera także otwartość standardów w sieci – popiera obecnie istniejące oraz tworzy nowe. Chcemy wideo w sieci, jednak H.264 to standard bazujący na opatentowanych technologiach. Jakie są zatem inne możliwości? WebM, które promowane jest przez zwolenników otwartego internetu, w tym przez Google.

Mike Jazayeri, Product Manager Chromium, pisze na blogu, iż rok po uruchomieniu WebM, Google dostrzegło korzyści wykorzystania standardu bazującego na otwartym modelu rozwoju. Według Mike’a jest to szybka reakcja na zgłaszane błędy i ogólna szybkość działań związanych ze zwiększaniem wydajności kodeka, ze względu na dziesiątki programistów-hobbystów współtworzących projekt. Kolejną zaletą jest szerokie wykorzystanie przez przeglądarki i inne aplikacje – otwarty standard można bez problemu zaimplementować gdziekolwiek, unika się sytuacji, gdzie dostęp do danego standardu ma tylko wybrana grupa producentów oprogramowania. Ostatnią korzyścią, jaką wymienił Jazayeri, jest niezależność implementacji, która daje nie tylko dodatkowe możliwości wyboru użytkownikom, wydawcom czy programistom, ale także tworzy podwaliny innowacji.

Mamy zatem wyraźny krok w stronę promowania otwartych standardów – usunięcie obsługi kodeka niewolnego. Podobny krok, dotyczący działania na rzecz poprawnej standaryzacji internetu, został poczyniony przez Google wraz z jednym z najpopularniejszych serwisów na świecie – Digg.com. W tym przypadku zablokowano dostęp do serwisu użytkownikom korzystającym z przeglądarki Internet Explorer 6, która znacznie odbiega od standardów.

Sam standard WebM jest w stu procentach otwarty. Jest licencjonowany na licencji w stylu BSD. Powstał z inicjatywy giganta, dedykowany jest zastosowaniom internetowym, a wydany został 19 maja 2010 roku. Cytując za Wikipedią:

Specyfikacja przewiduje stosowanie go na stronach WWW z wykorzystaniem znacznika video (HTML5). Format WebM opiera się na kodeku wideo On2 VP8, kodeku dźwięku Ogg Vorbis i uproszczonym kontenerze Matroska. WebM jest otwarty i darmowy, jego specyfikacja jest dostępna na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Unported, a kod źródłowy na 3-klauzulowej licencji BSD. Dodatkowo Google udziela licencji na swoje patenty na oprogramowanie, które dotyczą kodeka wideo.

Cieszy szybka, pozytywna reakcja innych graczy rynku internetowego. Nic dziwnego, standard WebM jest bardzo popularny, lista wspierających go firm i oprogramowania jest naprawdę duża. Thomas Ford, Senior Communications Manager w Operze, powiedział na temat ruchu Google:

W zasadzie Opera nigdy nie obsługiwała formatu H.264. Zawsze wybieramy wspieranie otwartych standarów takich jak Ogg Theora czy WebM. W istocie, Opera była pierwszą firmą, która zaproponowała tag [w specyfikacji HTML5], a kiedy zaimplementowaliśmy ten tag, zrobiliśmy to właśnie z Ogg. Mówiąc prosto, witamy z aprobatą decyzję Google dotyczącą opierania się na otwartych standardach.

Google przejęło technologię VP8 poprzez przejęcie firmy On2 Technologies w 2010 roku. Zapłaciło za to 106,5 miliona dolarów, a wydało kod WebM na otwartej licencji typu BSD, które umożliwiają wykorzystanie wolnego kodu w zamkniętych projektach. Jest to ciekawy krok, który najprawdopodobniej opłaci się gigantowi. Krótko po przejęciu VP8 przez Google, Fundacja Wolnego Oprogramowania napisała list otwarty do giganta internetowego (pisaliśmy o tym), w którym stwierdziła, iż Google ma teraz możliwość uczynienia wolnych formatów wideo standardem, uwalniając internet zarówno od Flasha, jak i kodeka H.264. Jak widać – udaje się.

Z drugiej strony barykady mamy jednak osoby uważające Google za oportunistę, który pod szyldem otwartości internetu, przejmuje coraz większą jego część. Statystyki internetowe zbiera Google Analytics, pocztę Gmail, szybkie wiadomości – gTalk, dokumenty – Google Docs. Teraz nawet obrazy – WebP i wideo – WebM będą od Google. Gigant wydał ogromną sumę na przejęcie twórcy VP8, a opublikował go za darmo. Musi mieć zatem w tym jakiś interes. Jedni dopatrują się altruizmu, a inni chciwości i chęci przejęcia internetu.

Chociaż autor artykułu przedstawia konkretne słabe miejsca Ubuntu (i rozwiązań związanych z nim) to rzecz dotyczy w pierwszym rzędzie nastawienia do tworzenia oprogramowania. Konkluzja da się sprowadzić do stwierdzenia, iż samo „w zasadzie działa” nie wystarcza, a potrzebne jest „zachwyca każdego użytkownika”. Czyli maksymalne postawienie na UX, a nie tylko (w miarę) poprawne przetwarzanie danych.

Dla każdego programisty jest to lektura obowiązkowa; a także dla każdego zaangażowanego użytkownika Linuksa (zwłaszcza młodego stażem) także, aby nie zraził się zbyt szybko do społeczności (vide Brainstorm).

Benjamin, autor wzmiankowanego tekstu, zapowiada w kolejnych tygodniach kolejne części, skupiające się szczegółowo na wybranych punktach zaprezentowanej listy.

Europejska Agenda Cyfrowa jest jednym z siedmiu kluczowych projektów dokumentu Europa 2020. Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu; określa siedem priorytetowych obszarów, w ramach których zostanie podjętych ok. 100 działań, z czego 31 będzie miało charakter legislacyjny.

Agenda wytycza następujące kierunki działania:
1. Ujednolicenie rynku internetowego handlu i usług
2. Poprawa w dziedzinach otwartości standardów i interoperacyjności
3. Wzrost zaufania i bezpieczeństwa w sieci
4. Zapewnienie powszechnego dostępu do szybkiego i bardzo szybkiego internetu
5. Pobudzanie innowacji i badan w dziedzinie TIK
6. Zapewnienie wszystkim obywatelom niezbędnej wiedzy i umiejętności do korzystania z usług internetowych oraz ich powszechnej dostępności
7. Uwolnienie społecznego potencjału TIK i ich wykorzystanie do pomocy osobom starszym, niepełnosprawnym, wymagającym opieki zdrowotnej

Szczególnie interesująco przedstawia się punkt 2, dotyczący interoperacyjności i otwartych standardów. Aby zbudować prawdziwie cyfrowe społeczeństwo, potrzebujemy efektywnej interoperacyjności pomiędzy produktami i usługami IT – czytamy w dokumencie Europejska Agenda Cyfrowa: kluczowe inicjatywy.

Komisja zaznacza, że uwagi wymagają sytuacje, gdy wdrożenie standardów nie przynosi oczekiwanych skutków z powodu nie stosowania ich przez zobowiązane do tego podmioty. Dlatego jednym z kierunków działań będzie lepsza koordynacja urzędów administracji publicznej w Unii Europejskiej w tym zakresie, poprzez zapewnienie interoperacyjności w działaniach e-administracji i innych służb publicznych. W myśl założeń Agendy, przy projektowaniu rozwiązań w dziedzinie IT na poziomie tak sprzętu, jak i oprogramowania, powinny być wdrażane takie standardy, które umożliwią uczestnictwo w tym procesie jak największej liczbie dostawców, stwarzając dzięki temu lepsze warunki dla konkurencji rynkowej, a zarazem pozwalając służbom publicznym uniknąć vendor lock-in – uzależnienia się od producenta/dostawcy sprzętu czy oprogramowania.

Jak czytamy w zakończeniu skrótu komunikatu w polskiej wersji językowej – nad wdrożeniem założeń agendy pracować będzie liczna grupa komisarzy.

Znalezione w serwisie PPP IT prowadzonym przez Fundację Wolnego i Otwartego Oprogramowania w ramach projektu “Prawidłowe i transparentne przetargi publiczne na narzędzia informatyczne”. Projekt jest realizowany przy wsparciu udzielonym przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię ze środków Mechanizmu Finansowego
Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Norweskiego Mechanizmu Finansowego oraz budżetu Rzeczypospolitej Polskiej w ramach Funduszu dla Organizacji Pozarządowych.

W klubie dziekanat161 na terenie kampusu SGGW, swoją prezentację przedstawi dyrektor infrastruktury IT Naszej-Klasy, Tomasz Paszkowski.

Będziemy analizować, omawiać i poddawać dyskusji systemy oraz aplikacje, stanowiące o skalowalności infrastruktury tego najpopularniejszego portalu społecznościowego w Polsce.

Dla osób zainteresowanych projektowaniem oraz budowaniem masowo skalowalnych systemów dostarczania treści, ten Barcamp to niepowtarzalna okazja, aby zapoznać się z doświadczeniami, zdobytymi przez naszego prelegenta.

W kolejnych prezentacjach Piotr Baranowski – Red Hat Certified Architect z OSEC, opowie o wykorzystaniu iSCSI jako ekonomicznej alternatywy dla Fibre Channel, a Artur Głogowski, Solution Architect z Atom-Tech przedstawi najnowsze rozwiązanie firmy Red Hat – RHEV (Red Hat Enterprise Virtualization)

Pełna agenda, dojazd oraz informacje o rejestracji dostępne są na stronie organizatora: http://osec.pl/barcamp/naszaklasa

Spotkanie jest bezpłatne, ale prosimy o wcześniejszą rejestrację

Zmiana polityki Microsoftu w stosunku do sieci jest ewidentna. Po niedawnej zapowiedzi obsługi HTML5 i CSS3 w IE9, mamy kolejny krok w kierunku pełniejszej obsługi standardów w ciągle najpopularniejszej przeglądarce świata.

Standard SVG obecnie w mniejszym lub większym stopniu obsługują wszystkie poważne przeglądarki poza Explorerem.

Mamy nadzieję, że po wymianie grzeczności na IEblogu między Patrickiem Dengleriem z IE Team a Dougiem Schepersem z SVG WG, obie strony przejdą do praktycznej współpracy, która zaowocuje poprawnym wsparciem dla SVG również w IE 9.0.

Obowiązowo oparta na otwartych standardach ma być komunikacja między jednostkami administracji publicznej a

• firmami świadczącymi usługi publiczne (prawdopodobnie chodzi o węgierskie odpowiedniki STOEN-u czy PGNiG),
• obywatelami
• firmami prywatnymi.

W ramach ustawy mają powstać dwa „portale”: wewnętrzadministracyjny oraz przeznaczony dla obywateli. Mają one świadczyć usługi dostępne za pomocą standardowych interfejsów (prawdopodobnie chodzi o otwarte i udokumentowane metody dostępu do danych), które dostępne będą za darmo, bez opłat, dla każdego.

Usługi mają być dostępne bez względu na rodzaj wykorzystywanego oprogramowania klienckiego (otwarte czy też zamknięte) oraz systemu operacyjnego.

Jednym z promotorów pomysłu było Open Standards Alliance, które planuje też w dalszym ciągu wspierać neutralność technologiczną i otwartość, co szczególnie ważne gdy weźmiemy pod uwagę niepokojące wieści na temat European Interoperability Framework 2.0 oraz węgierskie przywództwo w Unii Europejskiej w 2011 roku.

Od: Bill Gates
Data: 5 grudnia 1998
Temat: Wyświetlanie [dokumentów] Office

Jedna rzecz jaką musimy zmienić w naszej strategii to zgoda na poprawne wyświetlanie dokumentów MS Office w obcych programach – jest to najbardziej destrukcyjna z rzeczy jakie możemy uczynić naszej firmie.

Mamy zaprzestać wkładania jakiegokolwiek wysiłku [w poprawne wyświetlanie w obcych programach], ponadto mamy zapewnić by wyświetlanie dokumentów Office w znacznym stopniu wymagało obecności WŁASNOŚCIOWYCH FUNKCJI INTERNET EXPLORERA.

Jakakolwiek inna postawa to samobójstwo dla naszej platformy. To jest sprawa, gdzie Office musi zapobiec zniszczeniu platformy Windows.

Z chęcią wyjaśnię to szerzej.

Podobnie całe to zamiłowanie do [otwartego protokołu dostępu do plików] DAV dla Office/Exchange jest jednym wielkim problemem. Chciałbym się upewnić, że inni też to rozumieją.

Warto wspomnieć, że materiał którego przykładem jest powyższy dokument to wynik lat badań i doświadczeń rynkowych koncernu. Mimo swej niewątpliwej wartości, został udostępniony społeczności IT bez opłat licencyjnych. Był to wówczas precedens — dziś tylko nieliczni posuwają się do takiej filantropii, a jeśli już to robią, to na skutek daleko idących zachęt np. ze strony Komisji Europejskiej.

Jakość omawianej koncepcji mającej na celu zwiększenie wygody użytkowników została precyzyjnie osiągnięta przez ścisłe przyklejanie formatów dokumentów i protokołów wymiany danych do wiodących na runku systemów operacyjnych. Udaje się tym osiągać niespotykaną nigdzie indziej wydajność a jednocześnie dbać o prawomyślność wśród użytkowników i w ten sposób redukować wpływ niebezpiecznych fundamentalizmów.

Koncepcja powstawała już na początku lat 90:

Od: bradsi, 27 sierpnia 1992
Temat: Nieudokumentowane API

Możemy dokumentować interfejsy programistyczne o których wiemy, że są używane przez nasz zespół d/s aplikacji [np. MS Office] oraz niezależnych dostawców oprogramowania. Jest to dobra praktyka. Nie jest to jednak tak proste jakby się wydawało, ponieważ niektóre wywołania funkcji zależą od kontekstu i wymagają znajomości kodu źródłowego [Windows] [...]

Największą przewagą naszego zespołu d/s aplikacji jest dostęp do kodu źródłowego systemu operacyjnego. Dopóki ten stan rzeczy się utrzymuje, problem [który mają firmy trzecie z nami] będzie istniał.
Faktycznie Mr Jimmal od dawna zakładał, że nasz zespół d/s aplikacji nie ma dostępu do kodu źródłowego [Windows] [..]

Kiedy powiedziałem mu, że to nie jest prawdą, z jego twarzy dało się wyraźnie odczytać reakcję „O Kur..”.

więcej..

Praktycznym rozwinięciem przedstawianych tu idei został format MS Office Open XML, często spontanicznie zwany też OpenOffice XML, na cześć wciąż błądzącej i powtarzającej swoje mantry konkurencji. Przy jego powstawianiu udało się sprawnie zachować przewagę konkurencyjną wypracowaną przy okazji wprowadzenia formatów binarnych DOC/XLS/PPT: przede wszystkim przyklejenie żywotnych funkcji programu do konkretnego systemu operacyjnego oraz pominięcie specyfikacji istotnych funkcji, np. obiektów osadzonych. Całości dopełniło oznaczenie nieudokumentowanych funkcji jako opcjonalne: nikt przecież nie jest zmuszony do pisania programu doskonale współpracującego z MS Office. Użytkownikom oczekującym doskonałej zgodności, według założeń projektowych formatu, powinien wystarczyć MS Office. Koszta poniesione przez firmę przecież uzasadniają to, że MS Office Open XML jest narzędziem promującym właśnie produkty tej samej firmy; każda inwestycja ma mieć przecież określoną stopę zwrotu.

Przy procesie standaryzacji MSOOXML da się zauważyć szereg innych nowatorskich posunięć, m. in. przekonano specjalistów od normalizacji, że duży, ponad 6000 stronicowy materiał (w USA wszystko musi być duże) opisujący formaty dokumentów, wcale nie musi posiadać choćby jednej implementacji w postaci aplikacji by stać się standardem ISO. W wyniku prac normalizacyjnych powstał standard ISO: Office Open XML (OOXML), istotnie różniący się od oryginalnej specyfikacji Microsoft. Historia pokazała słuszność tej raz obranej drogi, gdyż pełna implementacja OOXML nadal nie istnieje, ani nie jest nawet w planach. Nikt też zresztą nie wie kto będzie producentem tejże ani czy jest to możliwe wobec wewnętrznej sprzeczności fragmentów standardu. Dla wielu obserwatorów stan ten ma jednak niewątpliwą wartość podobną do filmów z otwartym zakończeniem – zmusza to do myślenia, każdy może sobie dopisać ciąg dalszy. Dyskusjom często nie ma końca, a większość i tak utożsamia obecną na folderach reklamowych nazwę Office Open XML ze standardem ISO, podczas gdy reklamowany format MSOOXML, czyli format MS Office 2007.

Na rynku dostępnych jest coraz więcej rozmaitych konwerterów, czytników online i offline, a wewnętrzne audyty u dużych klientów badające zgodność z wiodącymi pakietami oprogramowania są oceniane jako wskaźnik postępu. Nigdy tak wielu (konsultantów i pośredników) nie zawdzięczało tak wiele tak niewielu nadmiarowym, zmyślnie zaplanowanym standardom. Konieczność aktualizacji oprogramowania do obsługi dokumentów raz na około trzy lata to bezcenny zasób, który każdy zatroskano o przyszłość branży winny jest odpowiedzialnie pielęgnować. Za resztę klienci zapłacą ze swoich podatków i w marży sprawnie ukrytej np. w cenie sprzętu.

Ostatnimi czasy w hierarchii ważności miejsce standaryzacji zajęło pojęcie wolności wyboru. Oczywiście chodzi o wolność wyboru standardu. Kiedyś format powstały przez skorzystanie z nieskrępowanej wolności wyboru zwano formatem własnościowym, nawet gdy był on udokumentowany lecz zależny od konkretnej implementacji programu. Te czasy minęły. Każdy producent może teraz mieć swój standard i chodzić w glorii chwały, tym większej im większy jest wolumen sprzedaży. Łatwiej jest też w imię wolności wyboru promować własny standard, zamiast przystępować do prac standaryzacyjnych w komitetach najeżonych przedstawicielami konkurencji (gdzie prace wymagałyby trudnego konsensusu, np. w OASIS).

Pracom komitetów zajmujących się niekorzystnymi standardami nie trzeba się jednak przyglądać z daleka. Zawsze można wysyłać do nich swoich przedstawicieli. Zacierając nieprzyjemne wrażenie można też przygotować odpowiednie obwieszczenia dla prasy (tania reklama!) na temat nadchodzących przełomowych zmian. To daje czas by konkurencyjny standard dało się przygotowywać na swój sposób i swoim rytmem. W samym czasie po notatce prasowej nasza część rynku już wstrzymuje oddech — ogranicza zainteresowanie niekorzystnymi dla nas standardami.

Nowo powstały, rzekomo nadmiarowy standard, niekoniecznie będzie zgodny z rezultatem prac innych komitetów standaryzacyjnych, ale i na to da się znaleźć sposób aby nie zaszkodzić wizerunkowi. Wystarczy pojęcie standardu zastąpić pojęciem interoperacyjności między wieloma standardami. Znaczenie tego słowa i tak już niemal nikt nie rozumie, a nieliczna grupa epigonów jedynie patrzy jak się ono dezawuuje.

Niejako premią dla lojalnych klientów, którzy „przeszli” ze starych binarnych formatów DOC/XLS/PPT na MSOOXML może być opublikowanie specyfikacji starych formatów. Kiedyś wiązałoby się to z nieuzasadnionymi kosztami, bowiem według zeznań w jednym z procesów sądowych, sam producent nie dysponował dokładną dokumentacją wspomnianych formatów (była to też linia jego obrony). Teraz nie jest to już problemem, ponieważ dokumentacja została odtworzona na potrzeby nowo powstającego MSOOXML oraz na żądanie wyrażone w prawomocnych wyrokach sądowych. Udostępnianie ważnych specyfikacji formatów jako demonstracja dobrej woli i otwartości, lecz dopiero w momencie gdy znaczenie formatów nieuchronnie się zmniejsza, jest taktyką opłacalną i ze wszech miar godną naśladowania.

Krzepiące jest też to, że wzorce wytyczone przy zasŧępowaniu formatów binarnych MS Office przez MSOOXML są nadal aktywnie wykorzystywane. Istnieje bowiem jeszcze rodzina z formatów binarnych MS Office, a mianowicie formaty baz MS Access. Faktem jest, że formaty te nie mają jak dotąd swojego odpowiednika w MSOOXML, wobec czego nie nastał jeszcze czas na demonstrację otwartości:

Pytanie: Potrzebuję uzyskać dostęp danych w plikach MS Accessa na komputerach zaopatrzonch w systemy Unix/Linux oraz systemy typu mainframe. Wymagany jest chociaż dostęp do odczytu. Potrzebuję oficjalnej dokumentacji formatów od Microsoft lub alternatywnych procedur napisanych w języku C++, które mógłbym użyć na platformie Unix aby uzyskać dostęp do moich plików MDB.

Odpowiedź: Aktualnie nie mamy żadnych planów co do udokumentowania formatu MDB programu Accessa czy też formatu MDF programy MS SQL Server.

więcej..

Przy założeniu, że żaden partner z którym należy się liczyć, np. sąd dużego kraju lub Komisja Europejska, nie wystosuje odpowiedniego żądania, być może uda się wspomniane formaty pozostawić zamkniętymi na zawsze.

Powyższy materiał NIE zostanie opublikowany w ramach Niekonferencji Microsoft 8 grudnia 2009 roku, jestem jego autorem, wobec czego dysponuję prawem do jego publikacji w OSnews!

Gears wykorzystywane jest obecnie m.in. w aplikacjach takich jak Google Docs czy WordPress (opcjonalnie). Umożliwia proste lokalne cache’owanie danych, daje funkcjonalność drag&drop oraz ogólnie zwiększa szybkość działania aplikacji internetowych upodabniając je bardziej do tych znanych z pulpitu.

Większość funkcji Gears, w tym lokalne cachowanie, drag&drop czy API do geolokacji, planowanych jest w tworzącej się właśnie specyfikacji HTML5. Google potwierdziło, że Gears utrzymywać będzie już tylko w celu zachowania funkcjonalności istniejących aplikacji a cały wysiłek deweloperów, szczególnie tych tworzących internetowy system operacyjny Chrome OS, koncentrować się będzie na implementacji i zgodności z otwartym standardem HTML.

Open Web Foundation, powołana do życia w lipcu, będzie czymś jak W3C dla niecierpliwych. Zamiast długotrwałych procesów standaryzacyjnych, każdy z członków fundacji będzie miał prawo rozszerzania istniejących rozwiązań i wprowadzania nowych, udostępniając jednocześnie specyfikację na otwartych zasadach.

Dzięki takiemu modelowi, firmy zabezpieczą się przed wzajemnym pozywaniem się w sprawach patentowych / własności intelektualnej. I będą działać na rzecz bardziej otwartego Internetu, jednocześnie konkurując ze sobą.

Open Web Foundation nie ma jednak zastąpić W3C. Dokumenty nadal mają być przekazywane do formalnego zatwierdzenia jako standardy. OWF ma jedynie przyspieszyć ich wdrażanie.

Pierwszymi formatami jakie mają zostać włączone do prac OWF będą OAuth Core 1.0, OAuth WRAP 0.9, PubSubHubbub i Salmon Protocol (od Google), Simple Web Tokens 0.9, MashSSL 1.2.0, Media RSS 1.5.0 (od Yahoo) i Web Slice Format 0.9 (od Microsoft), a także XML Search Suggestions Format i OpenService Format Specification 0.8.

Oto jak „otwartość” („openness”) definiuje nowy dokument, którego szkic (European Interoperability Framework for European Public Services (EIF) Version 2.0) opublikowało niedawno MSWiA:

• All stakeholders can contribute to the elaboration of the specification and public review is organised;
• The specification document is freely available for everybody to study and to share with others;
• The specification can be implemented under the different software development approaches

„Otwartość” zdefiniowana jest więc na podstawie trzech kryteriów: publiczna weryfikacja standardu, dostępność dokumentacji oraz możliwość implementacji standardu za pomocą różnych modeli tworzenia oprogramowania (chodzi tu zapewne o oprogramowanie własnościowe i open source).

Porzucono więc wymóg, aby ciałem standaryzacyjnym była organizacja nie działająca dla zysku, zignorowano całkowicie patenty. Dla porównania, poprzednia wersja definicji otwartego standardu za standardy.org:

• jest przyjęty i zarządzany przez niedochodową organizację, a jego rozwój odbywa się w drodze otwartego procesu podejmowania decyzji (konsensusu, większości głosów, itp.), w którym mogą uczestniczyć wszyscy zainteresowani,
• jest opublikowany, a jego specyfikacja jest dostępna dla wszystkich zainteresowanych bezpłatnie lub po kosztach sporządzenia kopii oraz możliwa dla wszystkich do kopiowania, dystrybuowania i używania również bezpłatnie lub po kosztach operacyjnych,
• wszelkie związane z nim prawa autorskie, patenty i inna własność przemysłowa są nieodwołalnie udostępnione bez opłat
• nie ma żadnych ograniczeń w jego wykorzystaniu

Jak twierdzi Paul Lorimer z Microsoft, dokumentacja pozwoli na proste przetwarzanie plików PST z poziomu języka programowania, w tym nawigację po strukturze katalogów, pobieranie danych dotyczących kontaktów i zaplanowanych spotkań.

Dokumentacja udostępniona zostanie na zasadzie Open Specification Promise, co oznacza, że programiści, którzy wykorzystają ją w swoich projektach (czy to hobbystycznych czy komercyjnych) nie zostaną pozwani za złamanie żadnego patentu czy naruszeniu własności intelektualnej firmy.

WebGL to OpenGL dla przeglądarek — umożliwia natywną obsługę sprzętowej akceleracji 3D dla elementów graficznych w przeglądarce.

Szczegółowo wdrożenie opisał blog Wolfire, wyjaśniając dlaczego jest to tak dobra wiadomość, szczególnie dla graczy.

Masowa akceptacja standardu może oznaczać zupełnie nową erę w tworzeniu gier komputerowych, które nagle dostępne będą dla wszystkich, niezależnie od platformy (Windows, Mac, Linux, Playstation, XBox(?)…) czy przeglądarki (wystarczy obsługa WebGL).

Nie należy się wprawdzie spodziewać wdrożenia WebGL w przeglądarce Internet Explorer — firma z Redmond jest na bakier z Khronos Group i promuje od lat własne rozwiązanie: DirectX. Można się jednak spodziewać rozszerzeń dla Explorera, które wzbogacą również tę przeglądarkę o obsługę bądź emulację WebGL.

Idea OpenLR (LR w nazwie to skrót od „Location Referencing”) polega na dopasowywaniu charakterystycznego układu ścieżek, czyli dróg. Ma to tę przewagę nad używanym obecnie systemem informowania o warunkach drogowych RDS-TMC, że nie wymaga uprzedniego zaznaczania punktów referencyjnych i radzi sobie z dużo bardziej szczegółowymi siatkami dróg. Przewiduje się jego zastosowanie w tzw. intelligent transport systems (ITS) oraz location-based services (LBS), z myślą zwłaszcza o Planie Działań na rzecz ITS Unii Europejskiej.

Dokumentacja OpenLR została wydana na licencji CC BY-ND, referencyjna biblioteka będzie opublikowana na GNU GPLv2, a wykorzystanie tego formatu transmisji nie wymaga wnoszenia żadnych opłat.

Jak przekonuje AdMagazine:

Otwarte standardy, pomimo wielu zalet, nie zdołały upowszechnić się w sieci w zadowalający sposób. Jednym z problemów jakie napotykają na drodze rozwoju jest konieczność posiadania własnej strony lub wykorzystywania usług zewnętrznych serwisów, które będą spełniały rolę naszej tożsamości. A to – mimo, że w dzisiejszych czasach nie jest to tak duży techniczny problem – poważna bariera dla przeciętnych użytkowników sieci.

Odpowiedzią na takie trudności jest adres e-mail – powszechny i łatwo dostępny. Już teraz szereg serwisów umożliwia korzystanie z nazwy skrzynki pocztowej (np. Gmail) do logowania się i korzystania z własnych usług. Adres mailowy jest jednak ubogi w informacje – nie można dołączyć do niego nic poza kilkoma znakami alfabetu.

Szczegóły implementacyjne znajdziecie na stronie WebFinger@GoogleCode. Szczególnie ciekawy jest pomysł dostarczania loginów do znanych serwisów społecznościowych na podstawie e-maila. Dzięki temu znajomi (ale też nieznajomi) łatwo znajdą nasze profile na Facebooku czy Twitterze.

Czyżby Google chciał uśmiercić OpenID, które sam wspiera (a przynajmniej dobrze udaje)?

Konkretnie, wśród wymagań klienckich umożliwiających skorzystanie z platformy czytamy, że potrzebny jest:

Windows XP/Vista z zainstalowaną platformą programistyczną .Net Framework 2.0, programem Decryptor 2.0 oraz przeglądarką Internet Explorer w wersji 7 lub wyższej

Elektroniczna Skrzynka Podawcza (ESP) jest podstawowym komponentem Elektronicznego Urzędu Podawczego – EUP realizującego ustawowy wymóg określony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 29.09.2005 w sprawie warunków organizacyjno-technicznych doręczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (DZ.U. 2005 Nr 200, poz. 1651). Oznacza to, że posiada funkcjonalność: „Dostępnego publicznie środka komunikacji elektronicznej służącego do przekazywania informacji w formie elektronicznej do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnej sieci teleinformatycznej”.
Przynajmniej teoretycznie.

Dlaczego więc dyskryminuje się posiadaczy systemów Mac OS X i Linuksa? Tak tłumaczy to w liście przedstawiciel Zespołu Rzecznika Prasowego Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych:

Główną przyczyną przyjętego ograniczenia był brak – w czasie, w którym wdrażano ESP – rozwiązań służących do obsługi bezpiecznego podpisu elektronicznego, wolnych od wskazanych ograniczeń i posiadających oświadczenie spełniania warunków bezpiecznego urządzenia służącego do składania i weryfikacji podpisu elektronicznego.

Choć nie istniała bezpośrednia podstawa prawna wprowadzająca wymienione wyżej ograniczenia, to pośrednio podstawą tą był art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podpisie elektronicznym, który stanowi, że: „Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne wydający kwalifikowane certyfikaty jest obowiązany (.) udostępnić odbiorcy usług certyfikacyjnych pełny wykaz bezpiecznych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych i warunki techniczne, jakim te urządzenia powinny odpowiadać”. W czasie instalacji systemu ESP na stronie internetowej Biura GIODO żaden z dostawców kwalifikowanych certyfikatów w Polsce nie udostępniał narzędzi programowych umożliwiających składanie bezpiecznego podpisu elektronicznego w oknie przeglądarki dla innego rodzaju przeglądarki niż Internet Explorer.

Jednocześnie informuję, że w chwili obecnej podejmowane są prace, których realizacja zniesie wprowadzone wcześniej ograniczenia

Mowa tu więc o braku technologii umożliwiającej podpis elektroniczny w innych systemach niż Windows, z wykorzystaniem innych przeglądarek niż Internet Explorer. Sam nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ale brzmi to na pierwszy rzut oka jak monumentalna bzdura. Czy ktoś z czytelników mógłby przybliżyć temat?

Pozytywny jest ostatni akapit odpowiedzi mówiący o staraniach aby usługa dostępna była również z innych przeglądarek. Nie ma jednak mowy o innych systemach operacyjnych, co znów skazuje przedsiębiorców na opłacenie haraczu w Redmond aby wygodnie komunikować się z państwem polskim.

Obie decyzje spowodowane są ciągłymi antymonopolowymi dochodzeniami Komisji Europejskiej, nękającej Microsoft o większą otwartość dla konkurencyjnych aplikacji i formatów.

Decyzja w sprawie obowiązkowego formatowego dialog-boksa przed skorzystaniem z Office (dotyczyć ma to zarówno wersji detalicznej jak i wersji OEM pakietu) nie jest jeszcze ostateczna. Firma czeka na reakcję Komisji, czy taki sposób rozwiązania problemu jest dla niej satysfakcjonujący.

Ze szczegółami propozycji możecie zapoznać się w dokumencie Microsoft Interoperability Undertaking (w formacie DOC :>).