Jak wynika z badań Dice, zapytania o dotnetowców stały się coraz częstsze. I tak, 27% zapytań do bazy CV serwisu dotyczyło programistów .NET z doświadczeniem od 0-3 lat, 46% z doświadczeniem 4-7 lat, a 21% dla dotnetowców pracujących ponad 8-10 lat.

Według osób przygotowujących raport, sytuacja ta spowodowana jest obawą programistów przed „inwestycją” w technologię, z której potem może być im trudno przejść na inne platformy. Dodatkowym demotywatorem mogą być zarobki. W Stanach Zjednoczonych, programista .NETa zarabia około 83 000 dolarów rocznie (268 000 zł), podczas gdy programista Java otrzyma ponad $91 000 rocznie (294 000 zł). Dice jednak uspokaja, że przy dużym popycie, także zarobki dotnetowców wzrosną.

W Polsce sytuacja wynagrodzeń jest podobna, choć różnica jest mniejsza. Według badań HAYS, firmy doradztwa personalnego, programista Java w województwie mazowieckim zarabia średnio 10 000 zł miesięcznie, a programista .NET – 9000 zł. Jak widać, różnica ta nie jest aż tak znaczna, a w innych województwach jest ona nawet mniejsza.

Wyniki podawane przez Dice odnoszą się do sytuacji na rynku amerykańskim. Jednak także polskie firmy zaczynają już odczuwać braki dotnetowców. Sytuacja ta dotyczy głównie firm outsourcingowych, które bardziej podatne są na zagraniczne trendy rynkowe.

Po przejęciu firmy Novell przez Attachmate i zwolnieniu większości pracowników rozwijających Mono wielu zaczęło wróżyć śmierć tej platformy.

De Icaza, który jest też twórcą GNOME, widzi jednak przyszłość w stworzonej przez siebie platformie, będącej otwartym odpowiednikiem microsoftowego .NET. Do głównych zadań stojących przed nową firmą zalicza:

• stworzenie komercyjnej implementacji .NET dla iOS
• stworzenie komercyjnej implementacji .NET dla Androida
• kontynuować rozwój otwartoźródłowego Mono oraz Moonlight
• eksplorować możliwości dla Moonlight w świecie mobilnym oraz Mac store

Xamarin pozyskał już finansowanie od aniołów biznesu oraz zatrudnił pierwszych pracowników. Czas pokaże czy bez wsparcia dużego partnera jakim był Novell, poradzi sobie z dalszym szybkim rozwojem Mono i zapewni środki finansowe na funkcjonowanie nowej firmy.

Lista nowości w całej platformie jest bardzo długa. Z ich pełną listą można zapoznać się na przykład tu: http://msdn.microsoft.com/en-us/library/bb386063(VS.100).aspx

Z ciekawszych zmian można wymienić nowy, całkowicie przebudowany interfejs użytkownika w aplikacji Visual Studio oraz włączenie do rodziny oficjalnie wspieranych języków – nowego, funkcyjnego (a właściwie „mieszanego”) języka F# opartego na OCaml.

Nowe środowisko zostało oczywiście zaprojektowane tak aby wspierać i wykorzystywać wszystkie nowe cechy systemów Windows 7. W odróżnieniu od poprzednich edycji, które były mocno skupione na tworzeniu kodu zarządzalnego (na platformę .NET) w tej wersji duży nacisk położono również na programistów C++ i świat nieco bardziej niskopoziomowy. Szczególnie dużo nowości znajdziemy w dziedzinie programowania wielowątkowego. Widać, że Visual C++ jest wciąż ważnym i wspieranym ogniwem całej platformy.

Oczywiście wiele usprawnień znajdziemy w coraz szerszym świecie .NET. Pojawiły się nowe konstrukcje językowe w językach C# i VB.NET, rozbudowano większość bibliotek udostępnianych przez platformę (wiele nowości znajdziemy na przykład w bibliotekach do budowy interfejsów użytkownika – Windows Presentation Foundation). Pojawiła się też od dawna zapowiadana biblioteka wspomagająca programowanie systemów wielowątkowych (znana wcześniej jako Parralel Extensions Framework).

Pod koniec tego tygodnia planowane jest również wydanie finalnej wersji Silverlight 4.0 – czyli „przeglądarkowej” wersji platformy .NET dostępnej dla platform Windows i MacOSX (a także innych w ramach projektu Moonlight).

Dodajmy, że obecna wersja otwartej implementacji platformy .NET, czyli Mono, w wersji 2.6.x wspiera już sporą część nowości z .NET Framework 4.0. Dodatkowo projekt Mono wydał niedawno zestaw narzędzi Mono Tools for Visual Studio, które wspomagają tworzenie aplikacji .NET działających na wielu platformach w środowisku Visual Studio. Narzędzie to umożliwia budowanie i testowanie kodu w ramach Mono a także automatyczną budowę paczek z aplikacji dla systemów Linux. Więcej informacji na stronie projektu: http://www.mono-project.com/news/

Jak twierdzi IBS Publishing, odpowiedź na to pytanie właśnie ujrzała światło dzienne. Warty 40 milionów funtów (65 mln dolarów) system TradElect, wyprodukowany przez firmę Accenture w oparciu o technologię Microsoftu, zostanie zastąpiony systemem sri-lankańskiej firmy MilleniumIT, wykupionej przez London Stock Exchange razem ze 100-procentowym pakietem jej akcji, zamorskim centrum developmentu (ulokowanym niedaleko Colombo), grupą 451 specjalistów (około 300 tylko w dziale oprogramowania) i technologią, która obiecuje wysoką produktywność, elastyczność, większe możliwości i zdecydowanie niższe koszty od TradElect. Dużo na ten temat mówi już koszt całej transakcji, który zamknął się w jedynym 30.000.000 $, co w porównaniu z 65.000.000 $ firmy Accenture wydaje się ceną bardzo okazyjną.

W przeciwieństwie do dotychczasowego systemu opartego o Microsoftowy .NET, nowa platforma będzie oparta na systemach Linux oraz Solaris. Jednak David Lester, dyrektor technologii informacji w LSE broni wcześniejszej decyzji wyboru platformy .NET. Twierdzi, że to nie ułomność tej technologii była przyczyną rezygnacji (pomimo, że szybkość operacji giełdowych ma opóźnienie aż 2,7 milisekundy w porównaniu do 0,4 milisekundy w opartym o Linuksa używanym przez część innych giełd rozwiązaniu firmy Chi-X), ale możliwość posiadania „większej kontroli, mniejszych kosztów oraz możliwości budowy i innowacji”. Dodatkowo ocenia on doświadczenia London Stock Exchange z technologią .NET jako „bardzo pozytywne”.

Wraz z przejściem LSE oraz zależnej od niej spółki giełdowej – włoskiej Borsa Italiana – na Linuksa, liczba chętnych na stosowanie technologii .NET Microsoftu w rozwiązaniach tej klasy zmniejszyła się praktycznie do zera – jedyną pozostałą używającą tego systemu giełdą jest Johannesburg Stock Exchange (JSE). Ale także „JSE od pewnego czasu zdaje sobie sprawę, że LSE rozważało użycie innej opcji technologicznej” – twierdzi Leanne Parsons, szef operacyjny JSE, po czym dodaje, iż „JSE będzie kontynuować dyskusje” ze swoim odpowiednikiem z Wielkiej Brytanii na temat zastąpienia używanej obecnie technologii innym rozwiązaniem. Jednak, jak stwierdza Leanne, „proces jest jeszcze w zbyt wczesnej fazie” żeby podać jakieś szczegóły.

LSE przewiduje, że roczne oszczędności w związku z wprowadzeniem nowego systemu wyniosą co najmniej 10 milionów funtów począwszy od lat 2011/2012. Jak twierdzi David Lester, „Nowa technologia jest dużo lżejsza, żwawsza i łatwiejsza w instalacji. Dodatkowo umożliwi szybsze niż dotychczas wydania”.

Czytelników zainteresowanych większą ilością detali w języku angielskim zapraszamy też na Slashdot, gdzie toczy się gorąca dyskusja na temat tego newsa.

Jak tłumaczą deweloperzy MySpace:

Środowiska MapReduce stosowane są przez serwisy przetwarzające jednocześnie ogromne ilości danych, takie jak strony Google czy Amazon. Podobnie w MySpace, miliony użytkowników odtwarzają i tworzą treści wideo i inne, co powoduje przesyłanie przez sieć ogromnych ilości informacji. Qizmt przetwarza dane naszych użytkowników (aktywne dane) jak również dane generowane przez nasze systemy analityczne (pasywne) i generuje na ich podstawie rekomendacje w czasie rzeczywistym [...]

MySpace wykorzystuje wprawdzie Qizmt głównie do generowania rekomendacji, ale framework jest podobno ogólny i może służyć do przetwarzania dowolnych danych.

Otwarcie kodu przez MySpace to na pewno świetna informacja dla wszystkich kodujących w środowisku .NET / Windows. Podobny framework — Hadoop MapReduce — rozwija jednocześnie Fundacja Apache.

Qizmt dostępny jest na licencji GNU GPLv3 i ściągnąć go można ze strony qizmt na Google Code (gdzie też poczytać możemy o technicznych aspektach projektu).

Konkretnie, wśród wymagań klienckich umożliwiających skorzystanie z platformy czytamy, że potrzebny jest:

Windows XP/Vista z zainstalowaną platformą programistyczną .Net Framework 2.0, programem Decryptor 2.0 oraz przeglądarką Internet Explorer w wersji 7 lub wyższej

Elektroniczna Skrzynka Podawcza (ESP) jest podstawowym komponentem Elektronicznego Urzędu Podawczego – EUP realizującego ustawowy wymóg określony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 29.09.2005 w sprawie warunków organizacyjno-technicznych doręczania dokumentów elektronicznych podmiotom publicznym (DZ.U. 2005 Nr 200, poz. 1651). Oznacza to, że posiada funkcjonalność: „Dostępnego publicznie środka komunikacji elektronicznej służącego do przekazywania informacji w formie elektronicznej do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnej sieci teleinformatycznej”.
Przynajmniej teoretycznie.

Dlaczego więc dyskryminuje się posiadaczy systemów Mac OS X i Linuksa? Tak tłumaczy to w liście przedstawiciel Zespołu Rzecznika Prasowego Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych:

Główną przyczyną przyjętego ograniczenia był brak – w czasie, w którym wdrażano ESP – rozwiązań służących do obsługi bezpiecznego podpisu elektronicznego, wolnych od wskazanych ograniczeń i posiadających oświadczenie spełniania warunków bezpiecznego urządzenia służącego do składania i weryfikacji podpisu elektronicznego.

Choć nie istniała bezpośrednia podstawa prawna wprowadzająca wymienione wyżej ograniczenia, to pośrednio podstawą tą był art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podpisie elektronicznym, który stanowi, że: „Kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne wydający kwalifikowane certyfikaty jest obowiązany (.) udostępnić odbiorcy usług certyfikacyjnych pełny wykaz bezpiecznych urządzeń do składania i weryfikacji podpisów elektronicznych i warunki techniczne, jakim te urządzenia powinny odpowiadać”. W czasie instalacji systemu ESP na stronie internetowej Biura GIODO żaden z dostawców kwalifikowanych certyfikatów w Polsce nie udostępniał narzędzi programowych umożliwiających składanie bezpiecznego podpisu elektronicznego w oknie przeglądarki dla innego rodzaju przeglądarki niż Internet Explorer.

Jednocześnie informuję, że w chwili obecnej podejmowane są prace, których realizacja zniesie wprowadzone wcześniej ograniczenia

Mowa tu więc o braku technologii umożliwiającej podpis elektroniczny w innych systemach niż Windows, z wykorzystaniem innych przeglądarek niż Internet Explorer. Sam nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ale brzmi to na pierwszy rzut oka jak monumentalna bzdura. Czy ktoś z czytelników mógłby przybliżyć temat?

Pozytywny jest ostatni akapit odpowiedzi mówiący o staraniach aby usługa dostępna była również z innych przeglądarek. Nie ma jednak mowy o innych systemach operacyjnych, co znów skazuje przedsiębiorców na opłacenie haraczu w Redmond aby wygodnie komunikować się z państwem polskim.

W ostatnim czasie nasiliła się dyskusja na temat ewentualnych problemów patentowych projektu Mono. Przyczyniły się do tego między innymi znana sprawa Tom Toma oraz ostatnia wypowiedź Richarda Stallmana na temat Mono.

W portalu Port 25 Peter Galli (Senior Communications Manager w Microsofcie) ogłosił, że standardy ECMA 334 i ECMA 335 dotyczące specyfikacji języka C# oraz CLI (ang. Common Language Infrastructure) będą objęte przyrzeczeniem o niedochodzeniu praw patentowych Microsoftu (ang. Microsoft Community Promise).

Aby uniknąć wszelkich niejasności – twórca projektu Mono Miguel De Icaza ogłosił na swoim blogu, że w najbliższym czasie z Mono zostaną wydzielone do osobnego podprojektu te części, które wykraczają poza ww. standardy i mogły by stać się przedmiotem dochodzenie swoich praw ze strony Microsoftu.

Visual Studio 2010 będzie chyba pierwszym istotnym produktem Microsoftu, którego interfejs zostanie oparty o technologię Windows Presentation Foundation. Podobno na ładniejszych okienkach się nie skończyło, producent zapewnia, że uporządkował interfejs aplikacji oraz wprowadził wiele usprawnień w edytorze kodu.

Tyle o „opakowaniu”, teraz trochę o zmianach, które zaszły pod maską. Tutaj zmieniło się sporo i to nie tylko w samej platformie .NET. Wygląda na to, że Microsoft przeprosił się z natywnym C++ wprowadzając naprawdę sporo nowości do tego środowiska:

• wsparcie MSBuild w Visual C++
• obsługa kilku rozszerzeń C++0x, np.:
  • znane z C# „Lambda Expressions”
  • słowo kluczowe auto
  • referencje RValue
• MFC wzbogacono o wszystkie elementy interfejsu znane z Windowsa Visty i 7 (kreatory, okna dialogowe, tzw. kontrolka „Command Link” itp.)

Platforma .NET 4.0 wzbogaciła się o:

• obsługę języków: F#, M, IronPython oraz IronRuby (en.)
• poprawki w takich komponentach jak: WPF, WCF czy WF
• poprawa wydajności garbage collectora

Microsoft duży nacisk położył na wsparcie dla przetwarzania równoległego. Oba środowiska (Visual C++/MFC oraz /NET) wzbogaciły się o biblioteki oraz zestawy szablonów, które mają ↓ułatwić programistom wykorzystanie możliwości wielordzeniowych procesorów.

Podsumowując, w nowych produktach nie widać przełomowych zmian, no może poza zmianami związanymi z przetwarzaniem równoległym. Interesujący wydaje się natomiast powrót Microsoftu do C++ i MFC, które od czasów Visual Studio 2005 były odsunięte na drugi plan. Czyżby całe to zarządzane środowisko jakim jest .NET nie było jednak takie doskonałe?

Stąd moźna pobrać oba produkty:  http://blogs.msdn.com/onoj/archive/2009/05/19/visual-studio-2010-beta-1-download-options.aspx

MVC dodaje do środowiska ASP.NET funkcjonalność znaną z popularnych frameworków jak Ruby on Rails czy Django.

Jak twierdzi na swoim blogu Miguel de Icaza, ASP.NET MVC jest „używalne” w środowisku Mono, co otwiera drogę do popularyzacji samego ASP.NET w środowiskach innych niż Windowsowe. W najbliższym czasie zamierza on pracować wraz z innymi deweloperami wolnej implementacji .NET nad przystosowaniem MVC do użytku dla końcowego użytkownika. Dostępne jest już rozszerzenie dla MonoDevelop umożliwiające skorzystanie z MVC pod Linuksem i Mac OS X.

Dla osób zainteresowanych wykorzystaniem MVC w środowisku Windows, istnieje już poradnik PDF autorstwa Scotta Guthrie. Wyjaśnia on jak tworzyć aplikacje w ASP.NET MVC korzystając z Visual Studio oraz w jaki sposób zrealizowano pomysły z Rails jak „nie powtarzaj się” czy „konwencja ponad konfiguracją”.

Projekt opublikowany został na Microsoft Public Licence, licencji Microsoftu kompatybilnej z GPL. Jak pisze Antyweb:

Oxite będzie produktem dedykowanym raczej developerom, którzy będą chcieli wykorzystać tę platformę do budowania zaawansowanych serwisów internetowych czy też platform blogowych. Oxite nie będzie więc konkurencją dla skryptów blogowych w stylu WordPressa, natomiast może atakować kategorię systemów CMS, takich jak typo3 czy drupal.

Ruch Microsoftu, po ochłonięciu i przemyśleniu sprawy, wydaje się chyba jasny i rozsądny: stwórzmy dobre oprogramowanie dla .NET, a deweloperzy (i firmy hostingowe!) sami przejdą na naszą stronę, wykorzystując go i pisząc dla naszej platformy, korzystając z naszych narzędzi i płacąc za nie.

Czy ten plan ma szansę się powieść? Deweloperzy czytający nasz serwis: Macie zamiar przesiąść się z PHP i Pythona na ASP?

System Singularity to rozwiązanie prototypowe, więc nie należy się spodziewać że jako taki zostanie bezpośrednio wykorzystany w kolejnej wersji Windows. Jest napisany w większości w języku C#, a właściwie jego zmodyfikowanej wersji Spec#. Jednym z celów projektów było/jest sprawdzenie na ile możliwe jest tworzenie oprogramowania niskopoziomowego i zbudowanie całego systemu operacyjnego w obiektowych technologiach zarządzalnych (w tym przypadku .NET).

Co ciekawe wraz z nowym wydaniem twórcy zachęcają społeczność do większego udziału w projekcie, zapraszają do wysyłania poprawek i oferują konta z prawami do zapisu do głównego repozytorium kodu. Czyżby Microsoft chciał stworzyć system operacyjny rękami ochotników?

Warto przy okazji wspomnieć o innych, w pewnym sensie podobnych inicjatywach, prowadzonych poza Microsoft. Obecnie rozwijane są przynajmniej dwa społecznościowe projekty dotyczące systemów operacyjnych pisanych na platformie .NET – jest to Cosmos i SharpOS.

Obecnie grupa robocza pracuje nad nowym standardem obiektowych baz danych, który będzie bazować na ODMG 3.0. Podczas jednego z wystąpień, Mike Chair, przewodniczący ODTWG powiedział, że Object Management Group (która jest ciałem fundującym ODBTWG) powinna w następnych dokumentach Java Specification Request (JSR) zawrzeć postulat wprowadzenia funkcjonalności LINQ do Javy.

Koncepcja wprowadzenia LINQ wzbudziła jednak poważne kontrowersje. Niektórzy byli przekonani, że popularność tego rozwiązania w społeczności programistów .NET oraz to, że jest ono dostępne dla Javy czyni je doskonałym rozwiązaniem. Inni jednak argumentowali, że konieczne jest wybranie innych, niezależnych od Microsoftu technologii, takich jak np. SBQL.

Filozofia Oslo polega na stworzeniu architektury opartej o usługi (SOA), z backendem w postaci bazy SQL Server. Narzędzia do tworzenia aplikacji w oparciu o Oslo dostępne będą w Microsoft Visual Studio 2010.

Nowy język M będzie bazował na XMLu, a konkretnie na języku XAML, stworzonym i wykorzystywanym przez Microsoft.

Robert Wahbe — jeden z wiceprezesów firmy — powiedział:

M jest językiem ogólnego zastosowania, zaprojektowanym w celu ułatwienia programistom integracji modeli z róznych domen (przyp. tłum.: przeczytaj o DSM). Specjalne konstrukcje języka M umożliwiają tłumaczenie języków typu DSL takich jak BPMN, BPEL czy UML do bardziej niskopoziomowych formatów zrozumiałych w runtime’ie.

M ma być teoretycznie wieloplatformowy. Nie wiadomo jednak jak ma się do tego ścisła integracja z bazą danych SQL Server. Prawdopodobnie chodzi o podobną wieloplatformowość jak całego środowiska .NET, tzn. „jeśli napiszecie sobie odpowiedniki na inne systemy, to może część funkcji będzie również tam działać”.

O tym, że Microsoft traktuje swój nowy język serio, będziemy mogli się przekonać już niebawem, w związku z planowaną standaryzacją M w różnych ciałach do tego stworzonych. Prawdopodobnie wstąpienie firmy do Object Modeling Group w zeszłym miesiącu jest częścią tego planu.

Ciekawy komentarz na temat M zamieścił blog thecoffeedesk.com. Dyskusja na temat nowego pomysłu Microsoftu toczy się również na Slashdocie.

Wersja 2.0 jest ważnym kamieniem milowym w rozwoju tej alternatywy dla .NET-u. Wprowadza obsługę wielu nowych API, zarówno Microsoftu jak i własnych interfejsów Mono. W nowej edycji pojawiły się m.in:

- ADO.NET 2.0 – mechanizmy dostępu do baz danych,
- ASP.NET 2.0 – do pisania aplikacji webowych,
- Windows.Forms 2.0 – do tworzenia aplikacji desktopowych,
- System.XML 2.0 – do manipulowania danymi w XML-u,
- System.Core – zapewniający obsługę LINQ (Language Integrated Query),
- System.Xml.Linq – dostarczający LINQ dla XML-a,
- System.Drawing 2.0 – przenośne API do renderowania grafiki.

Warto też zwrócić uwagę na integrację nowego Mono z Gtk+ i GNOME, interfejsy dla biblioteki graficznej Cairo, wbudowaną obsługę SQLite i możliwość łączenia się z najważniejszymi bazami danych – w tym Oracle, PostgreSQL, MySQL, Firebird i SQL Server.

Wydanie zawiera kompilatory C# 3.0 i Visual Basica 8 oraz assembler i disassembler IL. Wszystko to jest dostarczone wraz z zestawem narzędzi do debuggowania, linkowania i zarządzania kodem.

Nagrodami w konkursie są licencje na najwyższy pakiet z serii Visual Studio 2008 (czyli Team System).

Jeżeli znasz osoby, które działają w projektach Open Source albo sam bierzesz w nich udział zgłoś się (ich) do konkursu!

John Lam, twórca IronRuby dla platformy .NET, podczas konferencji RailsConf ogłosił, że Microsoft będzie starał się ułatwić programistom języka Ruby życie poprzez łatwiejszy dostęp do AJAX-u bez potrzeby pisania kodu w języku JavaScript.

Nowa koncepcje – ARAX – ma umożliwić twórcom aplikacji internetowych korzystanie bezpośrednio z dobrodziejstwa AJAX-u. By używać AJAX-u programiści Ruby’ego nie będą zmuszeniu do używania RJS i podobnych narzędzi. ARAX ma się pojawić w najbliższej przyszłości w frameworku Silverlight. ARAX ma również pozwolić na tworzenie aplikacji Ruby’ego działających po stronie klienta.

Nieco podobne rozwiązanie z powodzeniem wykorzystuje od lat firma Google. Mowa o Google Web Toolkit, gdzie interfejs użytkownika aplikacji ajaxowych pisze się w Javie, a tak napisany kod kompilowany jest do zoptymalizowanego JavaScripta.

MonoDevelop umożliwia deweloperom szybkie pisanie aplikacji desktopowych oraz ASP.NET dla Linuksa oraz Mac OS X.
Novell ogłosił również dostępność Mono 2.0 beta – międzyplatformowej implementacji środowiska .NET. Wersja 2.0 beta zawiera obsługę Microsoft .NET 2.0.

Jak podaje CodeGuru.pl:

W chwili obecnej składa się na nią zaledwie kilkadziesiąt haseł w kilkunastu kategoriach, jednak dzięki możliwości edycji treści przez użytkowników możemy w najbliższym czasie spodziewać się kolejnych artykułów. W projekt zaangażowany jest Scott Hanselman, znany jako redaktor serii podcastów Hanselminutes, od niedawna pracujący w Microsoft na stanowisku Senior Program Manager.

Kilka miesięcy po pierwszych zapowiedziach Microsoft udostępnił możliwość wglądu do kodu źródłowego wybranych bibliotek wchodzących w skład .NET Framework. Na razie można z niej skorzystać wyłącznie z poziomu debuggera Visual Studio 2008, jednak według zapowiedzi pliki źródłowe zostaną w przyszłości udostępnione bezpośrednio do pobrania. By móc debugować kod .NET Framework, wymagane jest niestety posiadanie Visual Studio 2008 w wersji wyższej, niż Express.

Wiadomo na razie tylko tyle, że dywizja Microsoftu — Connected Systems — zatrudnia deweloperów do pracy nad produktem o takiej nazwie.

Oryginalnego Emacsa napisał Richard Stallman, twórca projektu GNU. Jest to tradycyjny edytor tekstu dla systemów uniksowych, bohater wielu flame wars z konkurentem Vi w roli głównej. Wielu programistów korzysta z Emacsa przy tworzeniu kodu, głównie w takich językach jak Lisp, C czy Perl.

Czy Microsoft chce stworzyć klona Emacsa dla środowiska .NET? Tak uważa bloger Joel Spolsky. Miguel de Icaza, wiceprezes w Novellu ds platform deweloperskich, zgaduje, że może chodzić o środowisko programistyczne z edytorem tekstu, z tym, że Lispa, wykorzystywanego intensywnie przez Emacs, zastąpi tu .NET. Richard Stallman nie skomentował tych pogłosek.