Taki stan rzeczy był jednak nieunikniony. Przewaga Internet Explorera topniała w oczach w ciągu ostatnich kilku lat. Z ponad 90% udziału w rynku jeszcze 5 lat temu dziś przeglądarce Microsoftu pozostało jedynie 30%.

W Polsce Internet Explorer już od dawna jest niszową przeglądarką „grzejąc” trzecie miejsce za Firefoxem i Chrome, popularnością wyprzedzając jedynie Operę.

Źródło: http://gs.statcounter.com/#browser-ww-weekly-200827-201221

Do tej pory pisać aplikacje dla Windows Phone 7 można było poziomu systemu Windows 7 oraz Windows Vista (co ciekawe nie był wspierany Windows 8). Wymagana była karta graficzna DX10 ponieważ emulator korzystał z akceleracji GPU by zapewnić wydajne działanie pisanych gier. Nie były to wysokie wymagania. Praktycznie każdy komputer z ostatnich 5 lat spełniał te wymogi. Narzędzia programistyczne były darmowe. Jedynym kłopotem była konieczność rejestracji konta deweloperskiego co kosztowało 100 dolarów.

Microsoft kilka dni temu zapowiedział konferencję Windows Phone Developer Summit która odbędzie się 20-go czerwca. Dokładnie w tydzień po konferencji Apple WWDC oraz na kilka dni przez Google IO. Podczas tej konferencji zostanie po raz pierwszy zaprezentowany Windows Phone 8 Apollo oraz pojawi się SDK 8.0 dla programistów. Tak by każdy programista miał czas przygotować się do premiery systemu i skorzystać z nowego API w swoich aplikacjach. Sporym zaskoczeniem jednak okazały się wymagania minimalne samego SDK (wyciekł zrzut ekranu z chińskiej wersji):

„Windows 8 Release Preview Escrow 8370 is now available for download. Essential for all WP8 developers. Both the Developer Preview and Consumer Preview released previously does not support the development of WP8 apps (Apollo SDK cannot be run on Windows 7).”

Z tej krótkiej notki można się sporo dowiedzieć. Jak widać integracja pomiędzy systemami Windows 8 oraz Windows Phone 8 będzie wyjątkowo mocna. Systemy będą uzależnione od wspólnego API do tego stopnia że nie będzie możliwości emulowania go pod Windows 7. Prawdopodobnie więc chodzi tu o WinRT czyli nowe API silnie zintegrowane z jądrem systemu Windows 8. Z jednej strony to dobra informacja ponieważ ułatwi pisanie wspólnych aplikacji pomiędzy systemami oraz będą one znacznie szybsze (WinRT działa szybciej niż zwykłe maszyny wirtualne lub Silverlight). Z drugiej strony to niestety kolejne wydatki na jakie muszą się przygotować deweloperzy. Do kosztu 100 dolarów za konto deweloperskie dochodzi konieczność migracji na Windows 8. Koszt takiej migracji to minimum 150 dolarów nie licząc problemów ze zmianą systemu.

Sam Windows 8 będzie wspierał obsługę DVD, jednak dotąd domyślny program do ich obsługi, Windows Media Player nie będzie już posiadał wsparcia dla tego nośnika. Aby skorzystać z optycznego nośnika, będziemy musieli zapłacić dodatkowo za Windows Media Center, lub skorzystać z oprogramowania firm trzecich.

„Windows Media Player będzie nadal dostępny we wszystkich edycjach, jednak bez wsparcia dla DVD. Będziemy proponować wiele dobrych rozwizązań, które są dostępne na rynku, a które oferują świetne rozwiązania do obsługi zarówno DVD jak i Blu-ray.”

Jest kilka dobrych i na pewno lepszych rozwiązań, które pozwolą nam cieszyć się dalej DVD na Windows 8. Wciąż Windows Media Center będzie je wspierać, ale z dyskami optycznymi świetnie radzi sobie darmowy VLC, który dla kinomanów jest wręcz obowiązkowym programem.

Microsoft argumentuje swoją decyzję “ostrym sprzeciwem” wobec dalszego wykorzystywania tego medium oraz koniecznością płacenia “znaczących kwot” za możliwość jego obsługi. Jednak płyty CD mają się dobrze i są dalej wykorzystywane jako nośnik dla muzyki, czemu więc DVD miałoby nie być? Ruch ten wydaje mi się głupim i niezrozumiałym, jednak na szczęście będziemy mogli nadal korzystać z VLC.

Źródło

Pomysł telefonów-ekranów nie jest nowym – w poprzednim roku Nokia pokazała telefon konpecyjny wykorzystujący właśnie takie zastosowanie, jednak Microsoft widzi cały projekt trochę inaczej. Pierwszy, główny ekran, z którego korzystamy już dziś byłby wysokiej jakości, natomiast drugi ekran, obejmujący całą resztę telefonu lub jego tylną część już nie byłby dotykowy, miałby być również dużo oszczędniejszym, coś w rodzaju eInk.

Takie rozwiązanie pozwalałoby na wyświetlanie różnych motywów, czy nawet informacji opartych o to, co w danej chwilii użytkownik robi. Przykładowo, gdybyśmy grali w Need For Speed, logo gry mogłoby wyświetlać się na tylnym ekranie. A gdybyśmy czytali książkę, telefon mógłby przybrać wygląd jej okładki.

Taki wyświetlacz mógłby wyświetlać informacje takie jak data, czas, poziom baterii, pogode czy nieodebrane połączenia. Na grafice obrazującej ten patent widać, że ekran mógłby mieć pewne krzywizny, a dzięki małemu poborowi energii mógłby on wyświetlać informacje nawet gdy telefon byłby uśpiony.

Warto jednak pamiętać, że przyznanie patentu nie daje pewności, że zostanie on wykorzystany w jakimś urządzeniu. Do pokonania są nie tylko bariery technologiczne czy cena, ale również podejście potencjalnych użytkowników – za pewne wiele osób uznałoby, że taki ekran pokazywałby ich dane osobom postronnym.

Źródło i grafika patentu

Wielu z dużych klientów podpisuje z Microsoftem wieloletnie umowy dotyczące licencji na oprogramowanie. Podczas gdy taka umowa jest zawarta, Microsoft może dzięki nowym odsłonom ich oprogramowania spokojnie grać taką muzykę, jaką chce, a klienci muszą mu zatańczyć. Takie zmiany mogą trzymać konkurentów z daleka, wciskać nowe oprogramowanie czy zwiększać ceny.

Takim klientom łatwiej jest przystać na nowe warunki, bo tak jest łatwiej i taniej, niż wymieniać całe oprogramowanie Microsoftu na inne. Przecież znaczna większość firm działa tylko na oprogramowaniu Microsoftu.

Jest sporo firm, które używają technologii zwanej wirtualizacją do używania aplikacji Windows na iPadach czy innych tego typu urządzeniach. Klient tworzy wirtualne środowisko Windows na serwerze, a następnie za pomocą takich aplikacji jak Citrix, VMWare czy LogMeIn mogą korzystać z aplikacji na dowolnych urządzeniach. Tu warto dodać, że wirtualizacja daje wiele innych korzysci, jak np. redukcja ilości sprzętów.

Dla użytkowników iPada wygląda to tak, jakby korzystali z Windows’a. Po zakończeniu sesji wracają do normalnego środowiska iOS.
Microsoft zawsze uijszczał opłaty za możliwość z korzystania z jego aplikacji w ten sposób. Jeżeli chcesz korzystać legalnie z jakiegokolwiek produktu związanego z Windowsem, nie ma szans, żeby Microsoft Ci za to nie policzył.

Jak donosi CRN, wraz z nadejściem Windows 8, Microsoft dodaje kolejną opłatę – Companion Device License. Jest jednak jeden haczyk – opłata ta dotyczy iPadów i innych tabletów nie działających pod kontrolą systemu Windows. Jeżeli korporacje będą korzystać z systemu Windows, lub tabletu z systemem Windows RT, unikną dodatkowych kosztów.

Źródło

Z pewnością jest to krok w dobrym kierunku, aczkolwiek postawiony zdecydowanie za późno. Za późno, a także na przekór deklaracjom samego Microsoftu, którymi firma karmiła użytkowników przez ostatnie 6 lat. Gdy w maju 2006 roku format OpenDocument uzyskał certyfikat ISO, powoli zaczęły podnosić się głosy wyrażające potrzebę implementacji standardu. Microsoft długo milczał, a gdy już przemówił, był daleko za konkurencją. Podczas gdy świat implementował normę ODF 1.1, Office 2007 miał obsługiwać tylko standard ISO, a więc starszą wersję (1.0). Pod koniec kwietnia 2009 r. Microsoft wydał Service Pack 2 do Office’a 2007, który wzbogacił go o obsługę normy, i tu niespodzianka, normy w wersji 1.1! Można było przypuszczać, że Microsoft poszedł po rozum do głowy, ale tak się jednak nie stało.

Korzystając z nowego Office’a użytkownik mógł się przekonać, że działanie Microsoftu było zwykłym sabotażem i działaniem pod publikę. Dokumenty generowane przez ten pakiet były tak naprawdę hybrydą specyfikacji ODF i własnościowego Office OpenXML-a. W ten sposób Microsoft dodał „wsparcie” dla neutralnego formatu, który można było odczytać wyłącznie w ich własnym oprogramowaniu. Problem (a zarazem alibi), który wynalazł Microsoft był od dawna rozwiązany w nowszej wersji specyfikacji – ODF 1.2, ale koncernowi przeszkadzał rzekomy brak stabilizacji. Pytania o obsługę wersji 1.2 zwykle odbijały się od odpowiedzi takich jak poniższa:

we tend to want to support stable versions of formats that have emerged from the OASIS and ISO standardization processes. But we have not made any specific announcements yet with regard to the timing of our support for ODF 1.2 in Microsoft Office ~ Doug Mahugh

Czytając te słowa, a także nową zapowiedź Microsoftu odnoszę wrażenie sprzeczności. OpenDocument 1.2 nadal nie wyszedł ze ścieżki standaryzującej ISO, a jedynie został uznany za dojrzały przez swoich twórców – konsorcjum OASIS. Jednak dojrzały jest już od 30 września 2011 roku, a Microsoft ogłasza wsparcie dopiero dziś i dopiero na późną przyszłość. Robi to tradycyjnie wbrew wcześniejszym deklaracjom.

Brak tej konsekwencji widać chociażby na przykładzie polityki odnośnie Internet Explorera. IE9 oraz wersja dziesiąta przeglądarki obsługują selektory z grupy CSS3, który jest szkicem standardu od ponad dwóch dekad (1999). HTML5 standardem będzie, ale nie wiadomo kiedy i jaka będzie jego ostateczna forma. Jednak firma już teraz implementuje HTML5 w różnych usługach sieciowych i systemowych. Skąd więc te podwójne standardy? Dlaczego użytkownicy przeglądarki mogą cieszyć się nowymi technologiami już teraz, a użytkownicy pakietu biurowego muszą czekać na pieczątkę urzędnika ISO?

Jeszcze tydzień temu sieć wrzała na wieść o obsłudze ODF w Office Web Apps, a już rzeczywistość zaskrzeczała. Usługa ta podobnie jak jej stacjonarny pierwowzór obsługuje tylko pliki utworzone w okolicach 2006 roku. Czy macie ich wiele, czy raczej usuwacie stare i tworzycie nowe, zapisując je zawsze w domyślnym (nowszym) formacie? Otóż to. A wczytanie nowszych doprowadzi do wywołania błędu.

Zapowiedź obsługi ODF 1.2 powinna cieszyć. Cóż jednak z tego, kiedy dominującemu graczowi nie zależy na bieżących aktualizacjach? Konsorcjum OASIS złożone m.in. z członków Microsoftu pracuje już nad ODF-Next (1.3), a główna alternatywa tj. LibreOffice systematycznie dodaje obsługę nowych rozwiązań. Nie ma to jednak większego znaczenia, bowiem Office 2012 nie otworzy dokumentów stworzonych w LibreOffice 3.x. Microsoft bawi się w kotka i myszkę, i mówi: „My chcemy dobrze, patrzcie!”, jednak w rzeczywistości ich działania są zwyczajnie przeterminowane. Obsługa ODF 1.2 byłaby miłą niespodzianką, ale w… Office’ie 2003, a nie 2012. I to w ramach bezpłatnej aktualizacji typu Microsoft Office Compatibility Pack, a nie nowej edycji pakietu, wydanej n lat po fakcie i za kilkaset złotych.

Do tej pory jeżeli ktoś używał pakietu Open Office jako darmowej alternatywy dla MS Office miał kłopot jeżeli chciałby takie pliki edytować w przeglądarce. Jedyną znana mi aplikacją WWW która potrafiła otworzyć pliki w formacie ODF (Open Document Format for Office Applications) był Google Docs. Edytor ten jednak nie pracował bezpośrednio na plikach w formacie ODF ale je konwertował na swój własny format. Jak w przypadku każdej konwersji czasami mogły tu pojawiać się problemy. Co gorsza gdy ktoś zakończył edycję poprzez WWW musiał plik wyeksportować z powrotem do formatu rodziny ODF. To kolejna konwersja. Także pojawienie się Google Drive okazało się rozczarowaniem. Pliki dokumentów przechowywane i edytowane w ramach Google Drive niestety na komputerach okazały się prostymi linkami do wersji WWW. Co oczywiście spowodowane jest niestandardowym formatem wykorzystywanym przez Google Docs którego i tak nie byłby w stanie edytować żadna aplikacja na PC/Mac. Konieczna jest konwersja przed i po każdej edycji za pomocą WWW by pliki można było otworzyć w Open Office. Tym samym synchronizacja Google Drive jest w przypadku użytkowników Open Office całkowicie bezużyteczna.

Pomoc pojawiła się z najmniej oczekiwanej strony czyli najnowszej wersji SkyDrive oraz Office Web Apps. Microsoft dodał do swojego pakietu biurowego działającego w przeglądarce obsługę plików w formacie ODF. I co najważniejsze jest to natywna obsługa pracująca bezpośrednio na plikach ODF. Nie jest wymagana żadna konwersja ani przed edycją ani po edycji. Pliki dokumentów ODF możemy zapisać w ramach naszego synchronizowanego folderu SkyDrive i tym samym uzyskać bardzo ładną integrację pomiędzy pakietem Open Office oraz edytorem przeglądarce Office Web App. Po każdym zapisie w pakiecie Open Office plik automatycznie przesyłany jest na SkyDrive i można go edytować za pomocą strony WWW. Każda zmiana w edytorze WWW jest automatycznie nanoszona na pliki na każdym komputerze który synchronizuje się z danym kontem SkyDrive.

Co więcej pliki ODF są także obsługiwane od dawna przez pakiet MS Office dla Windows oraz Mac. Scenariusz współpracy Open Office, MS Office oraz edytora w przeglądarce Office Web Apps jest dosyć zaawansowany. Może jednak ułatwić pracę grupową. Nikt nie zmusza nas byśmy całą edycję wykonywali tylko i wyłącznie przez proste edytory WWW gdzie nie wszystko da się zrobić. Mamy możliwość zdecydowanie wygodniejszej pracy w aplikacjach desktopowych. Jednocześnie nie tracimy możliwości dokonywania mniejszych modyfikacji poprzez WWW gdy są one konieczne a na danej maszynie nie mamy zainstalowanego żadnego pakietu biurowego. Dodatkowo dysk SkyDrive będzie pamiętał 25 ostatnich wersji naszego dokumentu. Tak by można było łatwo śledzić zmiany lub przywrócić jedną z wcześniejszych wersji dokumentu.

Przykładowy plik ODT prezentujący wsparcie ODF można zobaczyć pod tym adresem

PS: Jeżeli ktoś ma konto w ramach usługi SkyDrive (Hotmail) to należy pamiętać o odwiedzeniu tej strony. Dzięki niej nasze darmowe konto zostanie zwiększone z 7 GB do 25 GB powierzchni jeżeli nasze konto jest starsze niż 23 kwietnia 2012r

Wczorajszy dzień rozpoczął się od informacji o nowych funkcjach DropBox. Pojawiła się możliwość udostępniania naszych plików osobom które nie mają konta na dropboxie. Z łatwością można stworzyć link do takiego zasobu i go komuś przesłać. To funkcja bardzo przydatna dla użytkowników DropBox. W kilka godzin później Microsoft uruchomił nową wersję SkyDrive. Udostępniono aplikacje dla systemów Windows, MacOSX oraz systemów mobilnych Windows Phone, IPhone oraz Android. Dodano także możliwość podłączenia swojego dysku domowego tak by był widoczny zdalnie na stronie SkyDrive. Przykładowo więc będąc w pracy można z łatwością przeglądać zawartość naszego domowego dysku (lub na telefonie itp). Niestety wielkość SkyDrive dostała ograniczona dla nowych użytkowników do 7GB (z możliwością płatnej rozbudowy do 100GB). Jednak osoby które od dawna używały SkyDrive zachowają darmową powierzchnię 25GB jeżeli odwiedzą ten link: Zarządzanie pamięcią SkyDrive

Dlaczego akurat wczoraj Microsoft oraz Dropbox przedstawiły nowe wersje dysków? Ponieważ dziś startuje Google Drive!

Dysk będzie miał wielkość 5GB więc jest mniej więcej pośrodku pomiędzy Dropbox oraz SkyDrive. Pojawi się możliwość płatnego rozszerzenia do 100GB. Ceny jednak nie zostały jeszcze ustalone. Google Drive ma być zintegrowany z usługami takimi jak Google Docs, GMail oraz PicasaWeb. Co ciekawe u niektórych użytkowników nowy limit wielkości konta Google Docs już się pojawił. Sam dysk pojawi się więc pewnie w ciągu kilku następnych godzin.

Więcej informacji o Google Drive oraz innych nowych funkcjach można znaleźć pod adresami:

Reuters: Google Drive to offer up to 100GB of storage, Tuesday launch teased

Making personal cloud storage for Windows available anywhere, with the new SkyDrive

Dropbox update adds public link to any file or folder

Zapowiada się ostra walka pomiędzy trzema dostawcami. Większa konkurencja to lepsza oferta dla użytkowników końcowych.

Aktualnie z usługi korzysta ok. 20 milionów osób. Jak łatwo sobie policzyć 20 milionów x 25 GB to powierzchnia dyskowa która równa się 200 milionom kont na Dropbox (który ma bazowo 2GB). To sporo. Jednak będzie jeszcze więcej. By zalogować się w systemie Windows 8 konieczne jest konto w serwisie Hotmail czyli tzw. Windows Live. Takie konto powiązane jest z dyskiem SkyDrive. Tak więc każdy użytkownik systemu Windows 8 będzie miał konto na SkyDrive. Gdy ludzie zaczną masowo się migrować na nową wersję systemu Windows liczba kont SkyDrive niewyobrażalnie wzrośnie. Setki milionów komputerów z miliardem użytkowników z których każdemu trzeba będzie przydzielić dysk SkyDrive. To gigantyczny problem dla dostawcy usługi.

I tu pojawia się plotka którą dziś ujawnił TheVerge. Serwis twierdzi że Microsoft planuje zmniejszyć wielkość dysku dla nowych użytkowników do 7 GB. W ten sposób MS zmniejszy prawie 4x ilość potrzebnego miejsca na serwerach i zachęci większą ilość osób by kupiły płatne rozszerzenie pojemności. Plotka brzmi sensownie. Aktualną pojemność 25GB mają zachować jedynie użytkownicy którzy mają już dziś konta SkyDrive/Hotmail. Każdy nowy użytkownik który założy konto za kilka tygodni otrzyma jedynie 7GB.

Jeżeli ktoś planuje w przyszłości używać Windows 8 a nie ma konta Hotmail to warto założyć je jeszcze w tym tygodniu. Zanim Microsoft oficjalnie ogłosi nowe zasady dotyczące pojemności. Różnica 18GB pojemności to sporo. Plotka może być nieprawdziwa ale po co ryzykować? Za dużo można stracić a założenie konta zajmuje 5 minut

SkyDrive znajduje się pod adresem: http://skydrive.live.com

Dla pewności warto wgrać tam jakiś jeden plik tak by MS potraktował nasze konto SkyDrive jako aktywne. Przykładowo można wejść na pocztę Hotmail i wysłać sobie samemu zdjęcie z zaznaczeniem że nie ma być zwykłym załącznikiem ale „galerią na SkyDrive”. Ewentualnie wgrać do SkyDrive kilka dowolnych plików poprzez stronę WWW.

Warto się jednak spieszyć bo nie wiadomo kiedy zmienią się zasady przydziału miejsca

Jakiś czas temu firma Microsoft potwierdziła, że „Windows 8” będzie oficjalną nazwą dla nadchodzącego systemu operacyjnego. Microsoft rozpoczął tradycję nazywania produktu jego nazwą kodową wraz z wydaniem Windows 7.

Microsoft opublikował również sposób, w jaki będą wydawane edycje systemu Windows 8. Jak widać nie sprawdził się rozbudowany podział systemu Windows 7, który, przypomnijmy, występował w wersjach takich jak: Windows 7 Starter, Windows 7 Home Basic, Windows 7 Home Premium, Windows 7 Ultimate oraz Windows 7 Enterprise.

Dla wielu użytkowników pozostało niejsanym, która wersja systemu Windows 7 jest odpowiednia dla nich. Duża ilość wersji oprogramowania zawsze spotykała się z większą fragmentacją i frustracją ze strony wielu użytkowników. Wychodzi na to, że Microsoft zrozumiał, że łatwy podział z systemów takich jak Windows XP lepiej wpływa na zarówno cały ekosystem, jak i jest wygodniejszy dla użytkowników.

Teraz Microsoft uprościł podział na edycję systemu Windows 8 i ograniczył ją do 3 pozycji dla procesorów x86 (zarówno tych 32- jak i 64-bitowych).

Windows 8
Windows 8 Pro
Windows 8 Enterprise
Wszystkie trzy edycje systemu będa dostępne dla PC i tabletów pod kontrolą procesorów x86. Oznacza to, że mogą nie mieć ograniczeń co do instalacji aplikacji, pod warunkiem że będą działały pod kontrolą procesora x86 i będą wyposażone w Windows 8 w wersji dla tego właśnie procesora.

Windows 8 ma być podstawową edycją nadchodzącego systemu, i ma być odpowiednim wyborem dla większości użytkowników systemu Windows. Będzie zawierał on wszystkie podstawowe funkcje zawarte obecnie w Windows 8 Consumer Preview, takie jak nowy Windows Explorer, Menedżer Zadań, lepsza obsługa wielu monitorów czy zmiana języków w systemie w locie, która wcześniej była dostępna jedynie w wersjach Enterprise i Ultimate w systemie Windows 7. Obecni użytkownicy Windows 7 Starter, Home Basic oraz Premium będą mieli możliwość aktualizacji swojego systemu do tej właśnie edycji.

Windows 8 Pro jest dedykowany bardziej zaawansowanym użytkownikom jak i tym, którzy pracują na bardziej zaawansowanych technologicznie stanowiskach. Edycja ta będzie zawierać wszystkie funkcje zawarte w podstawowej wersji Windows 8 oraz funkcje takie jak szyfrowanie, wirtualizacja, zarządzanie komputerem czy obsługa połączeń z domenami.

Edycja Pro będzie zawierała funkcje niedostępne dla użytkowników podstawowej wersji systemu:

Bitlocker oraz BitLocker To Go
Możliwość bootowania z dysków wirtualnych (VHD)
Klient Hyper-V
Obsługa domen
Możliwość szyfrowania plików systemowych
Zarządzanie Grupami
Możliwość kontroli za pomocą Zdalnego Pulpitu
Windows Media Center
Obecni użytkownicy systemów takich jak Windows 7 Starter, Home Basic, Home Premium, Professional oraz Ultimate będą mogli aktualizować swój system do wersji podstawowej, jak i Windows 8 Pro.

Windows 8 Enterprise ma byc wersją systemu Windows dedykowaną dla klientów korporacyjnych. Edycja ta ma zawierać wszystkie funkcje systemu Windows 8 Pro oraz narzędzia do organizacji w strukturach IT takich jak zarządzanie komputerami w sieci, zaawansowane zabezpieczenia, wirtualizację oraz kilka usprawnień dla komputerów mobilnych.

Windows 8 Enterprise będzie zawierał funkcje, które nie będą dostępne w innych edycjach, a są to na przykład:

Windows To Go
DirectAccess
BranchCache
AppLocker
Usprawnienia VDI
Windows To Go ma być funkcją pozwalającą użytkownikom na stworzenie w pełni przenośnej wersji systemu Windows 8, która będzie mogła być uruchamiania z przenośnego dysku flash.

DirectAccess pozwala zdalnym użytkownikom na dostęp do wszystkich danych dostępnych w sieci korporacyjnej bez potrzeby korzystania z narzędzi związanych z VPN.

BranchCache pozwala użytkownikom komputer na cache’owanie treści takich jak pliki czy strony internetowe, tak by potem nie były ponownie pobierane.

AppLocker pozwala na uwstawienie, do jakich programów czy plików użytkownicy mogą mieć dostęp.

Microsoft mówił również dużo na temat nowej edycji systemu Windows, która będzie nazywać się Windows RT lub Windows RunTime. Windows RT jest najnowszym członkiem rodziny systemmów Windows. Edycja ta ma wspierać urządzenia napędzane procesorem ARM, więc urządzenia ściśle mobilne. Ta edycja będzie dostępna tylko jako zainstalowany system na urządzeniu, bez możliwości wcześniejszej instalacji. Wersja ta ma wpływać korzystnie na płynność działania systemu na tym dość specyficznym, mobilnym procesorze. Ma również być znacznie poprawiony czas na baterii.

Windows RT będzie zawierał specjalne wersje desktopowe z lepszą obsługą ekranów dotykowych programów takich jak Word, Excel, PowerPoint czy One Note. Kluczową kwestią podczas tworzenia nowych aplikacji będzie ich dostosowanie do nowego środowiska Windows 8, który ma być środowiskiem dla nowego rodzaju aplkikacji pracujących w chmurze, z pełną obsługą ekranów dotykowych oraz we współpracy z siecią Web.

Microsoft ogłosił również oficjalną nazwę serwerowej edycji systemu Windows 8. Będzie nazywać się Windows Server 2012 i będzie dostępna jeszcze w tym roku. Ma być nowym systemem serwerowym zoptymalizowanym do pracy w chmurze.

Poszczególne wersje Windows 8 możemy łatwo porównać w tabeli na końcu wpisu źródłowego.

„Gdyby Lumia, z tym samym sprzętem, miała zainstalowanego Androida zamiast Windows, byłaby znacznie łatwiejsza do sprzedania” – dodaje jeden ze sprzedawców.

Nokia Lumia okazała się porażką nawet pomimo ostatnich znacznych obniżek cenowych. Europejscy klienci wolą zapłacić więcej za iPhona albo smartfona Samsunga z Androidem, niż kupić taniej nową Nokię.

„Nokia i Windows musiałyby albo wejść na rynek z naprawdę innowacyjnym produktem, albo wydać ogromne pieniądze na marketing, by wytworzyć popyt. Na razie nie zrobili ani jednego ani drugiego.”

W związku z tak słabymi wynikami sprzedaży i zawyżonymi wcześniejszymi prognozami Nokii, które po pierwszym kwartale całkowicie się nie sprawdziły, akcje firmy spadły drastycznie do poziomu najniższego od 15 lat. Gdy Nokia podała, że w pierwszym i drugim kwartale zanotuje straty, jej ratingi kredytowe zostały obniżone do poziomu tylko o punkt wyższego od śmieciowego. Czyżby po Nokii na prawdę miało pozostać tylko portfolio patentów, które wraz z firmą przejmie Microsoft za symbolicznego dolara?

Postanowiłem sprawdzić jak wygląda sytuacja na rynku polskich aplikacji. Na pierwszy ogień wybrałem najbardziej znany w Polsce portal czyli NK.pl. Portal oczywiście ma wersję pod iOS (IPhone) oraz Androida. System WP7 często był krytykowany za brak aplikacji dla tego serwisu. Okazało się jednak że serwis stworzył oficjalną aplikację dla WP7 zaledwie kilka dni temu. Można powiedzieć że pod Androidem oraz iOS była ona dostępna wcześniej ale dziś nie ma to już żadnego znaczenia.

Jako drugi serwis wybrałem Allego. Tu okazało się że aplikacja istnieje pod każdym z systemów. Jako kolejny test wybrałem GoldenLine. I tu spore zaskoczenie. Okazało się że najpopularniejszy w Polsce serwis poświęcony karierze ma aplikację mobilną jedynie dla Windows Phone. Serwis nie posiada aplikacji mobilnej dla Androida oraz IPhone. Czy takie aplikacje powstaną? W sieci nie udało mi się znaleźć żadnej zapowiedzi. WP7 dostaje tutaj +1 punkt.

Wyszukiwarki. Jako pierwszy serwis wybrałem Ceneo. Tu ponownie okazało się że aplikacja dostępna na każdy z systemów. Skoro mamy wyszukiwarkę cen sklepów to warto sprawdzić jak wygląda sprawa z wyszukiwarką restauracji. Pod IOS udało mi się znaleźć oficjalną aplikację dla serwisu Wyjadacze.pl. Pod Windows Phone mamy oficjalną aplikację dla serwisu Gastronauci.pl i to z możliwością rezerwacji stolików. Pod Androidem nie udało mi się znaleźć żadnej oficjalnej aplikacji tego typu. Tak więc w tej kategorii mamy zwycięstwo wspólne IOS oraz Windows Phone. Ostatnim programem z kategorii wyszukiwarek jest oczywiście Groupon czyli wyszukiwarka promocji. Oficjalna aplikacja po polsku istnieje dla każdego z systemów.

Komunikatory. Oficjalna aplikacja dla GG istnieje pod Androidem oraz IOS. Pod Windows Phone istnieje aplikacja Gadu ale nie jest to oficjalna aplikacja. Tak więc WP7 traci 1 pkt. Komunikator z które korzystają miliony polaków nie powinien posiłkować się aplikacjami niezależnych deweloperów ale posiadać własny oficjalny program.

Oczywiście to nie jest pełna lista polskich portali. Sprawdziłem także istnienie aplikacji dla portali takich jak Onet, WP, Wykop, rozkładów jazdy autobusów takich jak Transportoid. Jednak każdy z tych serwisów miał aplikacje pod każdym z systemów.

Programistom należą się spore brawa. Jeszcze parę miesięcy temu wynik byłby zupełnie inny

Cykl wsparcia produktów Microsoft jest podzielony na dwie główne kategorie. Faza wsparcia podstawowego, podczas którego oprogramowanie może być aktualizowane w ramach bugów czy aktualizacji zabezpieczeń. Drugim etapem w cyklu jest faza wsparcia rozszerzonego, podczas którego dla oprogramowania mogą ukazywać się aktualizacje zabezpieczeń, ale tylko dla firm, które podpisały płatny kontrakt z Microsoftem.

Windows XP oraz Office 2003 będą w fazie wsparcia dodatkowego do 2014 roku, po tym czasie użytkownicy nie będą mogli liczyć na otrzymanie nowych aktualizacji. Jest to dość długi okres, zważywszy na to że system operacyjny ujrzał światło dzienne w 2001 roku. Zdumiewającym jest fakt, że jego udział w rynku wynosił w styczniu 2007 roku aż 76.1%, natomiast udział w lutym 2012 roku wynosił około 30%. Jest to wynik bardzo dobry, jak na 11-letni system operacyjny.

Microsoft uważa, że użytkownicy Windows Vista czy Windows XP powinni uaktualnić swoje oprogramowanie:

„Nie zalecamy czekania. Jest to ważne nie tylko dla firm, aby wymienić oprogramowanie zanim zakończy się wsparcie, ale również powinny one mieć świadomość, że po uaktualnieniu oprogramowania do Windows 7 i Office 2010 dziś, mogą oni uzyskać zadowalające rezultaty, kładąc tym samym podwaliny dla przyszłych wersji oprogramowania. Ze sprzedanymi ponad 525 milionami licencji systemu Windows 7 od jego wydania, wielu konsumentów już dziś korzysta z wszystkiego, co ten system operacyjny ma do zaoferowania.”

Pomimo tego, że komunikat ten jest kierowany do klientów biznesowych i przedsiębiorstw, zasada ta znajduje zastosowanie w przypadku indywidualnych konsumentów. Dla najlepszych i najbezpieczniejszych doświadczeń z systemem operacyjnym firmy Microsoft najlepiej zakutalizować swój system do Windows 7, lub Windows 8, kiedy zostanie on wydany.

Źródło

Jądro może pochwalić się wzrostem osób chętnych do jego współtworzenia, jak i samych użytkowników. Linux Fundation świętowało 20-lecie jądra w poprzednim roku wraz z opublikowaną trzecią odsłoną jądra. Wielkość samego jądra wzrosła z 13 milionów linijek kodu i 33 tysięcy plików w 2010 roku do 15 milionów linijek i 37 tysięcy plików w 2011 roku.

Liczba deweloperów, którzy aktywni uczestniczą rozwoju jądra wzrosła z około 400 w 2005 rooku do ponad 1300 w roku 2011. Około 75% indywidualnych współtwórców to profesjonalni twórcy oprogramowania, których praca nad jądrem jest opłacana.

Według statystyk Linux Fundation, wolontariusze są twórcami około 16% zmian w 2011 roku. Red Hat, który jest największym zbiorowym współtwórcą, jest odpowiedzialny za 10% zmian w poprzednim roku. Drugim największym współtwórcą tego typu jest Intel, któremu zawdzięcza się 7.2% zmian. IBM i Novell są na odpowiednio trzecim i czwartym miejscu.

Czytaj więcej lub pobierz pełny dokument PDF

Nie będę sie rozpisywał o szczegółach powikłanej historii tego systemu – wszystko znaleźć można w Sieci (można zacząć od OS/2 – bardzo interesujący artykuł, niestety, po angielsku), zatem tylko parę podstawowych faktów:

Prace nad OS/2 zaczęto ponoć już w 1985 r. i, co ciekawe, była to kooperacja firm IBM i Microsoft, ta ostatnia do dziś firmuje spore fragmenty kodu tego systemu. Wersję 1.0 ogłoszono w kwietniu 1987, nie wiem czy przypadkiem nie stało się to 1.IV, bo faktyczne wydanie nastąpiło dopiero parę miesięcy później, w grudniu. System ponoć dopiero w wersji 1.3 osiągnął zadowalającą stabilność i użyteczność, ale wtedy M$ wycofał się z całej imprezy – właśnie co, sukces (nieporównanie większy) odniósł ich Windows 3.0. O wersjach systemu poczytać można sobie w Wikipedii i artykułach, do których linki podaję. W 1996 r. ukazała się ostatnia wersja, 4., zwana Merlin. Niedługo potem rozeszły się pogłoski,ze IBM planuje porzucić ten system, czego oficjalne ogłoszenie nastąpiło jednak później, ok. 2000 r. Faktycznie ostatnia wersja – 4.52 – wydana została w grudniu 2001, sprzedaż zakończono 4 lata później, wsparcie ustało, zgodnie z zapowiedzią, 31.XII 2006. Tak w największym skrócie wygląda oficjalna historia systemu operacyjnego, o którym w związku z tą chronologią pewnie mało kto z czytających ten serwis słyszał, sytemu jednak do dziś sławnego i przez wielu użytkowników wspominanego z rozrzewnieniem (choć są i opinie zupełnie odwrotne), no i – co tu dużo mówić – pod wieloma względami niezwykłego, można nawet rzec „pokręconego”, tak jak jego niezbyt długa kariera.

Teraz linki do artykułów, które można, a niektóre nawet warto poczytać:

w Wyborczej, w krajowej mowie: Jak IBM chciał zmienić przemysł PC , niestety, taki sobie;
w osniews: 25 years of IBM’s OS/2 – i tam dalsze linki: 25 Years of IBM’s OS/2: The Strange Days and Surprising Afterlife of a Legendary Operating System (ten artykuł gorąco polecam, interesująca jest również dyskusja pod nim); inny: Review: eComStation 2.0 RC1 – to już historia pośmiertna OS/2, bowiem kod systemu po 2006 dalej jest rozwijany przez fimę Serenity System, jako eComStation właśnie.

Co więcej OS/2, mimo, że praktycznie nie da się go już bez czarnoksięskich zaklęć zainstalować na nowym sprzęcie, i nie ma już wsparcia firmy, jednak dalej funkcjonuje w niektórych miejscach na świecie, o czym w ww. artykułach poczytać sobie można.

W czym zatem problem? Otóż, chociaż obecnie jest to już tylko historia, a sam system jest już, jako się rzekło, w zasadzie martwy, to zarówno z uwagi na realizowane i zrealizowane w nim rozwiązania technologiczne, jak i pouczające wnioski z samej jego historii, należy o nim pamiętać.
Pozornie los OS-a trochę przypomina przypadek Amigi, czy BeOS-a (bardziej), wyróżnia go fakt, że był produktem potężnej w jego epoce, i do dziś dobrze prosperującej korporacji, a mimo to poległ na rynku.

Gdy go zaczynano produkować, miał być następcą DOS-a, i kiedy w 1988 został wydany, to tylko w wersji „konsolowej”, tak, że przypominał DOS-a nawet z wyglądu (o ile można to tak ująć . Różnił się jednak zasadniczo, bowiem był to już system wielozadaniowy, a nawet 32-bitowy (od wersji 2. co najmniej), z wywłaszczaniem. Ale w dalszym ciągu był to system dla pojedynczego użytkownika (choć użytkowników rozróżniał, metadane były w nim całkiem rozbudowane), czyli w zasadzie nie różnił się pod tym względem wiele od MacOS-a czy Windows3 i 95, zatem był takim niepełnym systemem operacyjnym. Ale dla zwykłego usera takie rozwiązanie mogło być raczej zaletą, z powodu prostoty.

Od wersji 1.1 uzyskał okienkowy interfejs użytkownika, tzw. Presentation Manager, a później, w wersji 2.0 (też rocznica – 20 lat temu) obiektowe jego rozwinięcie – Workplace Shell. Ten ostatni element konstrukcji graficznego interfejsu użytkownika (GUI, w tym wypadku OOUI – Object Oriented UI) jest jednym z powodów, dla których o OS/2 warto pisać, bowiem takiego GUI, do dziś nie ma żaden inny popularny OS.

Obiektowość GUI dawała wspaniałe możliwości interakcji z maszyną. Wcale nie trzeba było wgłębiać się w dokumentację, Workplace Shell był bardzo intuicyjny – wszystko robiło się myszką przeciągając ikonki i operując w ich menu. Ustawienia zmieniało się w menu danego obiektu – w rubryczce „właściwości”. Fajne były linki, w OS/2 zwane shadows – można było sobie takie „cienie” porozmieszczać w różnych folderach i system sam je aktualizował w sytuacji, kiedy coś się z oryginalnym plikiem stało: zmienił nazwę, czy miejsce.
W ogóle OS/2 w wielu swoich rozwiązaniach wyprzedzał epokę i może to również było przyczyną jego porażki – ludziom przyzwyczajonym do siermiężnego win 3.1 trudno było zrozumieć, że komputer może oferować takie możliwości. GUI Win3, to przecież była wykoślawiona idea tego wynalazku, zagmatwany wariant ściągnięty z makintoszy.
Z innych atrakcji można wymienić sterowanie głosem – można było mu wydawać polecenia (po angielsku) typu: open, close, save itp. Może jeszcze inne rzeczy dało się robić, np. dyktować tekst, jednak moja maszyna z pentium100 była za słaba (IBM jako minimum podawał procesor 120 MHz i 20 MB RAM). Miał też własny język programowania – REXX. Godny uwagi był system plików – HPFS, tak zmyślny, że obywa się bez defragmentacji dysku. Nb. kod HPFS sygnowany jest przez M$, który u siebie nic tak dobrego nie miał; dostępny jest za to w Linuksie, podobnie jak inny system plików z OS-a – JFS. Pomysłowych i nowoczesnych rozwiązań, które usiłowano w OS/2 zaimplementować było znacznie więcej, ale na ogół z powodu zbyt szybkiego porzucenia systemu nie doczekały się (jak on sam) finalizacji. Szczegóły – choćby w Wikipedii.

Jak na ówczesne warunki OS/2, zwłaszcza bez GUI, był rzeczywiście niezwykle stabilny, co docenili jego użytkownicy. Z tej przyczyny i z powodu możliwości jakie dawał, szybko zyskał spore grono zapalonych zwolenników, nigdy nie zszedł jednak do mas.
Różne były tego przyczyny. Początkowo zdobyciu rynku przeszkadzały choroby młodości, czyli różne błędy, brak drajwerów, a to z kolei jakoś wynikało z niezbyt dobrego zarządzania projektem (piszą o tym prawie wszyscy, którzy mają coś do powiedzenia, więc pewnie słusznie), błędy w strategii rozwoju, w marketingu, w ogóle dużo było niekorzystnych okoliczności w historii OS/2.

Ponadto OS/2 miał swoich wrogów, całkiem licznych. IBM, podejrzewam, od początku miał wobec niego dwuznaczny stosunek, mimo, że to jego produkt. Na pewno na ostatecznej porażce zaważył fatalny marketing tej firmy, która, mimo, że wymyśliła PC, to nigdy do swojego wyrobu nie miała przekonania, a w końcu cały dział PC sprzedała Chińczykom.

Microsoft, jak się z OS/2 wycofał, robił wszystko, żeby mu podstawić nogę. Było to aż śmieszne czasami. Kiedyś np. jakiś gość z M$ biegał po targach komputerowych z dyskietką i zawieszał maszyny z OS/2, bo akurat wtedy miały one jakieś problemy z obsługą dyskietek (choć normalny user miał, zdaje się, dużo mniejsze szanse osiągnąć ten sam efekt). Nawet jak już wiadomo było, że OS/2 „is gone”, to kolejny wyrób M$ – win2000 – powodował przy instalacji zniszczenie partycji startowej OS/2. IBM nie potrafił nawet go sprzedawać – umowy z M$ miał takie jak inni, czyli każdy sprzedany PC miał mieć windows, bez względu, czy faktycznie ten wybitny soft na nim zainstalowano.

Mimo to, podjęto nawet próbę przeportowania OS/2 na maszyny z PowerPC (również wynalazek IBM). Zdaje się, że w nadziei na to, że zainteresuje to Apple, którego MacOS choć o niebo lepszy od win3.1, to funkcjonalnie niewiele od niego odbiegał, jednym słowem pilnie potrzebny był nowoczesny system wielozadaniowy. Ten zamiar udał się częściowo – taki OS/2 w końcu napisano, ale z dużym opóźnieniem, i kiedy skończono, nikogo już to nie zainteresowało.

Nie był to też nigdy tani soft, co trochę dziwi, bowiem IBM w pewnym momencie próbował konkurować nim z windows.
Nieszczęściem OS/2 było z pewnością to, że wyprzedzał technologicznie sprzęt, na który go zaprojektowano i jego wymogi sprzętowe powodowały, że aż do 1996 pozwolić sobie na maszynę z nim mogli tylko zamożniejsi ludzie, i firmy, oczywiście. Po prostu pamięć była wtedy niesłychanie droga a OS/2 w wersji 2 lub 3 potrzebował jej minimum 8 MB, podczas gdy komputery w windows3 – 2-4 MB. Ta różnica było bardzo odczuwalna przy kasie – kupiłem w tym okresie najdroższy w swojej historii komputer – jakieś 5 tys. PLN mnie kosztował, ale miał 8 MB RAM, właśnie pod OS-a, którego najpierw uzyskałem „gratis”, nie przypuszczałem bowiem, że by w kraju dało się go kupić. Kolejną wersję (4.) już kupiłem, na szczęście uczniom, studentom i nauczycielom IBM sprzedawał to tylko po 82 USD.

OS/2, obok zalet, miał też trochę wad, aż do 4. wersji była to np. instalacja systemu, trzeba było mieć znajomego fachowca, żeby sobie z tym poradzić. Do końca problemem były sterowniki, a USB w OS/2 nie zdążono już zaimplementować. Nie było też zbyt wielu aplikacji dla niego, mimo, że akurat tu IBM własnym sumptem wiele zdziałał.

Mimo to, system zyskał spore grono zapalonych zwolenników, ja też nim byłem i ciepło OS-a wspominam. Rewelacyjny system. Aplikacji mu co prawda brakło, ale miał własny win3.1 i własnego DOS-a, nb. lepszego od oryginału. Win3.1, to był oryginalny kod od Microsoftu, ale też jakby lepiej działał niż oryginał. Dzięki tym dodatkom OS/2 mógł uruchamiać 16-bitowe aplikacje windows (i win32s). Zresztą w 1995 i 96 prawdziwych 32-bitowych aplikacji dla windows za wiele jeszcze nie oferowano. Można je było odpalać w osobnych sesjach – moja maszyna z pentium 100 MHz i 64 MB RAM wytrzymywała 3 niezależne sesje, np. w Wordem, Accesem i Photoshopem i jeszcze jakieś drobne aplikacje OS-a i nawet demo Quake’a (sesja DOS – gry dosowe działały całkiem dobrze). Pad jednej z aplikacji nie powodował większych strat – pozostałe działały dalej. W sumie, był to więc w konsekwencji dużo lepszy windows, niż jakikolwiek oryginalny windows. W ten sposób postępowała pewnie u nas większość użytkowników, bo natywnych aplikacji dla OS/2 nie dało się u nas kupić (sam OS, owszem, IBM i kilka firm go sprzedawało).

W efekcie powikłanej historii rozwoju OS/2 zyskał 2 rodzaje użytkowników – z jednej strony byli to „zapaleńcy” (ci nb. do dziś zbierają się na zlotach zwanych Warpstock – od nazwy Warp, którą nosiły 3 i 4 wersja OS/2), z drugiej – firmy i korporacje, zwłaszcza sektor bankowy (nie tylko w bankomatach). Zapaleńcy podtrzymywali go przy życiu w końcu lat 90-tych, kiedy rozwój sprzętu zaczął mocno wyprzedzać jego możliwości. Pewna kobieta np. produkowała świetne sterowniki dysków, bo IBM się nie pofatygował, ze sam poprawić ograniczenie partycji do 2 GB.

Ale nic dziwnego – to był prosty, niezawodny, bardzo wydajny, przy tym wielozadaniowy OS, nawet z wersją wieloprocesorową (obsługiwała chyba do 64 procesorów) – zwykłe windy, nawet bardzo profesjonalne, do dziś obsługują tylko 2 (chodzi o fizyczne CPU, nie ich rdzenie).

OS/3 poniósł jednak klęskę, choć wątpię, żeby sam IBM na nim dużo stracił, mimo, że zainwestował weń sporo – ponoć jakiś miliard USD. Straciliśmy my, jako użytkownicy pecetów, jako, że był to o wiele lepszy system od wszystkich windowsów, może nawet tych obecnych, które są przecież o niebo lepsze od swoich przodków z lat 90-tych. Przepadły ciekawe rozwiązania i technologie, alecoż korporacje są na ogól przyziemnie pragmatyczne, a IBM szczególnie. Skoro ludzkość chciała mieć „łyndowsa”, to go jej sprzedawano. Zatem, Proszę Państwa, wspomnijmy w czas święta Zmartwychstania Pańskiego takze Ś.P. OS/2. Wesołych Świąt!

P.S.
Workplace Shell – GUI, czy raczej OOUI (Object-Oriented User Interface) w OS/2 zasługuje z pewnością na większą uwagę. Niestety, kompetentne opisanie tego problemu raczej przerasta moje możliwości, mogę tylko wspomnieć o tym czego sam spróbowałem. Najlepiej jest właśnie osobiście sprawdzić jak to działa.

W skrócie – skoro wszystko na desktopie jest obiektem, to samo manipulowanie ikonkami dawało już nieco wrażeń. Oczywiście można z tego było korzystać w sposób przemyślany i osiągać ciekawsze efekty niż tylko np. zmiany kolorów, tekstur, tapet czy czcionek, albo wydrukowania pliku po przeciągnięciu jego ikonki na ikonkę drukarki. W OS/2 był dostępny język programowania, który to obsługiwał – REXX, więc z nim można było się brać za zupełnie ambitne przedsięwzięcia.

Najprostszy sposób użycia tej obiektowości, to zorganizowanie sobie warsztatu pracy na desktopie z pomocą jego mechanizmów – używając jego shadows (takie szczwane linki – http://en.wikipedia.org/wiki/Shadow_(OS/2) ) mozna to było zrobić w sposób bardzo elastyczny, dowolnie grupując zasoby maszyny w poręcznych folderach nie zmieniając lokalizacji samych plików, skasowanie cienia (jak przestał być potrzebny) powodowało tylko usunięcie tego jednego cienia. Co ciekawe ikonki w OS/2 zachowywały swoje miejsce – więc gdzie ją wstawiłeś, tam była. To jedna z możliwości. Niestety, korzystając z aplikacji windows nie dało się z wszystkich, a może i zwiększości z nich skorzystać – działały najlepiej z natywnymi aplikacjami. (Windows3.1 to obcy system, o innych właściwowościach i konstrukcji).

Okazuje się, że możliwości wypróbowania Workplace Shell są większe niż sądziłem. Była np. wersja dla Windows (Workplace Shell dla Windows. Widoki Ekranów), a nawet próbowano je odtworzyć w Gnome 2.6 (OS/2′s Workplace Shell resurrected in GNOME 2.6)

Jak kogo interesuje to można (jak zwykle) zacząć od Wikipedii, np.: Object-oriented user interface;
Workplace Shell; Shadow (OS/2); o programowaniu: Object-oriented programming;

Sam system w działaniu łatwo obejrzeć na Youtube (klucz: Workplace Shell), np.: The Longest Death in Computer History – Deutsch (czyli produkcja niemiecka i po niemiecku, ale można się skupić na samym filmiku, jak któś nie zna języka).

Wszystkie te informacje są niepotwierdzonymi plotkami na danym etapie, jednak są one prawdopodobne i nie są zaskakujące. Było jasnym, że Microsoft będzie próbował potwórzyć sukces Windows 7, więc tor rozwoju Windows 8 jest podobny.

Czytaj więcej…

Otwarcie projektów ASP.NET MVC 4, Web API i Razor ogłosił na swoim blogu Scott Guthrie wiceszef działu Server and Tools. Projekt dostępny jest na stronach Codeplex – platformie otwartoźródłowych projektów podobnej do Githuba pod patronatem Microsoftu. Co ciekawe projekt używa systemu kontroli wersji Git.

Na otwarciu MVC4 zyskał projekt Mono, który doda część wydanych źródeł do swojej implementacji .Net.
Poprzednie wydanie – MVC3 – również było na licencji open source, ale zależało od kilku zamkniętych bibliotek (między innymi Razor), co znacząco utrudniało tworzenie aplikacji w tej technologii na platformach niewindowsowych.

Adres źródeł ASP.NET MVC: http://aspnetwebstack.codeplex.com

Więcej informacji na ten temat na blogu Scotta Hanselmana

Microsoft dobrze zdaje sobie sprawę nadchodzących trendów i planuje odpowiednie wsparcie dla ekranów o dużej gęstości pikseli, lub, jak kto woli – ekranów Retina.

Specyfikacje zostały opublikowane na łamach bloga Building Windows 8. Istotne jest to, że Microsoft przeanalizował przewidywany zakres ekranów i określił trzy klasy: standardowe ekrany, HD oraz quad-XGA (2560×1440). W każdej z tych klas elementy interfejsu jak i tekst nie mają zaburzonych proporcji, nie są trudne w rozczytaniu czy chociażby trudne w dotyku.

Czytaj więcej

Wg raportu Bloomberga, Microsoft planuje zakończyć prace nad Windows 8 tego lata. Armia tabletów, urządzenia dedykowane oraz sam system zostaną wydane w październiku. Zarówno urządzenia z ARM jak i Intelem będą wydane w tym samym momencie.

Źródło: bit.ly/GSPgJu

Aktualnie usługa SkyDrive ma następujące paramtery:

- sporo wolnego miejsca czyli 25GB
- aplikację do zarządzania zdjęciami Windows Live Gallery 2011
- aplikację Live Mesh 2011 która umożliwia automatyczną synchronizację ale jedynie 5 GB
- limit na wielkość pliku wynosi 100 MB
- dysk jest bardzo mocno zintegrowany z Windows Phone ale pod klasyczny system Windows nie było do tej pory aplikacji lub łatwego dostępu w Total Commandera

Co się zmienia?

- Pojawia się natywna integracja z Windows Vista, Win7, Win8 na poziomie menadżera plików (czyli każda aplikacja typu Total Commander będzie widziała nasz dysk). Cała powierzchnia 25GB jest dostępna dla mechanizmów synchronizujących
- pojawia się możliwość rozbudowy pojemności SkyDrive (30zł rocznie za dodatkowe 20GB)
- limit na pojedynczy plik zostaje podniesiony do 2 GB (dla porównania w Dropbox to 300MB)
- pojawia się możliwość zdalnego odtwarzania plików multimedialnych bez konieczności ich ściągania
- będzie można nasz domowy dysk twardy udostępnić witrynie SkyDrive przekształcając go w naszą prywatną chmurę (!)

O ile cztery pierwsze punkty są bardzo fajne ale to tylko ewolucja o tyle ostatni punkt to spora rewolucja. W zasadzie umożliwia on przekształcenie domowego komputera w prywatny serwer nawet zwykłemu Kowalskiemu.

Jeżeli ktoś zostawi swój domowy komputer włączony to przykładowo jadąc do rodziny/pracy może z niego strumieniowo uruchamiać filmy lub muzykę. Wystarczy że wejdzie na stronę SkyDrive i zaloguje się na swój zdalny komputer i może mieć dostęp zdalny do swoich plików. Zasadniczo komputer takiej osoby staje się prywatną częścią dysku SkyDrive. Jedyna różnica polega na konieczności autoryzowania komputera z którego chcemy mieć dostęp do naszego domowego komputera (jako SMS – podwójne logowanie). Mamy więc kontrolę z których komputerów jest dostęp do naszego domowego dysku

Jeżeli ktoś ma w domu lokalny serwer który jest włączony 24/7 i ma tam filmy lub muzykę to może to być dla takiej osoby ciekawa opcja. Będzie miał dostęp do tych plików z każdego komputera na który się zaloguje i który autoryzuje jako ‘zaufaną maszynę’ (SMS)

Więcej informacji na blogu Microsoftu:

http://blogs.msdn.com/b/b8/archive/2012/02/20/connecting-your-apps_2c00_-files_2c00_-pcs-and-devices-to-the-cloud-with-skydrive-and-windows-8.aspx