Specjalny kod błędu został stworzony na potrzeby tego ograniczenia. Jeśli na ekranie zobaczysz napis:

Failed to fetch license for [movie title] (error 49)

to znaczy, że Google wykrył Cyanogenmod lub inną alternatywną powłokę zainstalowaną na Twoim Androidzie.

Google tłumaczy taką decyzję niemożnością zabezpieczenia filmu, zrównując tym samym użytkowników alternatywnych powłok z „piratami”.

VLC Media Player to popularny darmowy odtwarzacz plików multimedialnych rozwijany w ramach non-profitowego projektu VideoLAN. Jest dostępny na wiele platform sprzętowych i systemowych – również mobilnych. W październiku zeszłego roku aplikacja przeszłą weryfikację Apple’a i została dodana do sklepu dla IPhone’a. Teraz, kilka dni temu została usunięta.

Dziwny jest przede wszystkim jednak fakt, że aplikacja w ogóle znalazła się w sklepie App Store. Platforma Apple’a jest przecież całkowicie zamknięta i podlega ścisłym restrykcjom (DRM). Tymczasem VLC Media Player to Wolne Oprogramowanie rozpowszechniane z publicznie dostępnym kodem źródłowym na licencji GNU GPL. Wszelkie blokowanie dostępu do kodu źródłowego i dalsze rozpowszechnianie takiego oprogramowania na warunkach gorszych niż General Public License jest naruszeniem warunków tej licencji. Od razu więc było wiadomo, że VLC licencyjnie jest niekompatybilny z polityką Apple’a w App Store i stosowanymi w tym sklepie licencjami.

Dlatego z jednej strony niezrozumiałą byłą pozytywna weryfikacja aplikacji przez Apple, z drugiej zaś strony razi fakt, iż twórcy VLC w ogóle zgłosili player do App Store. Niektórzy nawet mówią o prowokacji ze strony ludzi związanych z projektem VideoLAN. Inne źródła spekulują na temat ewentualnych wewnętrznych sporów i rozłamie. Tymczasem aplikacja jest już podobno w Cydia Store, czyli nieautoryzowanym przez Apple sklepie dla aplikacji do iPhone’a. Wkrótce VLC Media Player ma być dostępny na Androida – otwartą platformę dla urządzeń mobilnych – konkurencyjnych dla produktów Apple’a. To kolejny powód, by wybrać sympatycznego robota, zamiast jeść kwaśne jabłka.

Niestety, kalifornijska firma, posługująca się miłym dla oka logiem jabłka, ma na swoim koncie wiele niesympatycznych posunięć – również na poziomie lokalnym, naszego kraju. Jakiś czas temu pisałem na przykład o tym jak Apple zażądał zamknięcia polskiego blogu swoich fanów. Dlatego dziwi fakt, że liczba fanbojów jabłkowych gadżetów wciąż rośnie.

Widevine to firma, która wypracowała rozwiązania umożliwiające transmisję wideo z DRM dla wielu zróżnicowanych platform. Technologia działa na komputerach, jednak projektowana była głównie dla urządzeń mobilnych. Firma opracowała technologię adaptacyjnego streamingu, który wykrywa prędkość łącza z którego korzysta użytkownik, a następnie dostosowuje jakość przesyłanego wideo.

Z rozwiązań Widevine korzysta m.in. Netflix, który udostępnia w ten sposób wideo dla Wii czy Xbox 360 jak również na stronach internetowych. Oprócz niego beneficjentami są AT&T, Best Buy, Motorola, D-Link, LG, Samsung, Blockbuster, NBC.com czy DISH Network.

Google poinformował, że wzbogaci swoją technologię transmisji wideo dzięki rozwiązaniom wypracowanym przez Widevine. Najprawdopodobniej chodzi tutaj o YouTube oraz poprawę usług serwowanych przez tę platformę.

Być może Google znajdzie w końcu sposób na sensowne zarabianie na YouTube, tworząc wirtualną wypożyczalnię bądź oferując usługi zbliżone do Hulu.

Sklep został zamknięty nagle, bez wcześniejszych uprzedzeń. Zniknęły nie tylko produkty ze sklepu, a cały skrypt odpowiedzialny za stronę internetową. Pozostawiono tylko prostą stronę, zawierającą podstawowe informacje na temat zdarzenia, które miało miejsce.

Na stronie internetowej twórcy podają za przyczynę zamknięcia sklepu dojście do wniosku, iż nie może on dalej istnieć w takiej formie, w jakiej istniał do tej pory. Ekipa GOG-a dziękuje w notce wszystkim, którzy wspierali projekt przez ostatnie dwa lata, dodając, iż praca nad GOG-iem była prawdziwą przygodą dla całego zespołu.

GOG zapowiada, iż idea serwisu nie umiera. Na oficjalnym koncie w serwisie Twitter napisano, iż oficjalne ogłoszenie zostanie podane w najbliższym czasie.

Przykre jest to, iż zamknięcie projektu zbiegło się z opublikowaniem przez ID Software kodu źródłowego gry Return To Castle Wolfenstein, którego kod jest już oficjalnie dostępny.

Na razie nie są znane dalsze szczegóły – w szczególności, czy jest to prawdziwy klucz, czy fake.

Porozumienie ONZ z 1996 roku nazwane WIPO Copyright Treaty wymusiło na państwach członkowskich zaimplementowanie metod ochrony „własności intelektualnej” m.in. poprzez delegalizację łamania zabezpieczeń typu DRM.

Każdy kraj podszedł do rekomendacji w inny sposób. W Stanach Zjednoczonych niesławna ustawa DMCA zakazała jakiegokolwiek obchodzenia zabezpieczeń nałożonych przez sprzedawcę, nawet w celu archiwizacji czy po to, aby móc odtworzyć dany utwór na niewspieranym urządzeniu.

Ustawa, która właśnie została uchwalona w Brazylii podchodzi do tematu znacznie rozsądniej i jest bardziej przyjazna dla obywateli niż korporacji. Nielegalne będzie tylko łamanie zabezpieczeń DRM w przypadku gdy czynność ta doprowadzić ma do naruszenia praw autorskich. Łamanie DRM w innych celach, np w celu odtworzenia płyty DVD na niewspieranym oficjalnie urządzeniu czy programie (jak MPlayer czy VLC), będzie legalne.
Ustawodawca poszedł jednak dalej i całkowicie zakazał nakładania jakichkolwiek zabezpieczeń przed kopiowaniem na dzieła dostępne w domenie publicznej. Ukarany zostanie również każdy dystrybutor nakładający DRM w taki sposób, który ogranicza gwarantowany przez prawo „dozwolony użytek osobisty”.

Traktat ACTA jest międzynarodowym porozumieniem handlowym, negocjowanym bez jakiejkolwiek nadzoru zwykłych obywateli. Co więcej, jako że jedną ze stron ma być Unia Europejska, polski Parlament nie będzie miał wiele do powiedzenia przy ratyfikacji. Jeżeli chcemy coś uzyskać, musimy działać tu i teraz.

Cztery organizacje (Internet Society Poland, Fundacja Nowoczesna Polska, Fundacja Panoptykon oraz Fundacja Wolnego i Otwartego Oprogramowania) wystosowały Apel do Europarlamentarzystów, celem skłonienia ich do podpisania Deklaracji WD12:

Parlament Europejski (…)
1. uważa, że proponowana umowa nie powinna pośrednio nakładać obowiązku ujednolicenia unijnego prawa autorskiego, prawa patentowego ani prawa znaków towarowych; należy przestrzegać zasady pomocniczości;
2. oświadcza, że Komisja powinna niezwłocznie upublicznić wszystkie dokumenty odnoszące się do prowadzonych negocjacji;
3. jest zdania, że proponowana umowa nie powinna nakładać ograniczeń na rzetelny proces sądowy ani osłabiać praw podstawowych takich jak wolność słowa i prawo do prywatności;
4. podkreśla, że w przypadku istnienia środków cywilnych oceny zagrożeń gospodarczych i zagrożeń dla innowacyjności należy dokonywać przed wprowadzeniem sankcji karnych;
5. uważa, że usługodawcy internetowi nie powinni ponosić odpowiedzialności za dane przekazywane lub przechowywane w ramach świadczonych przez nich usług w stopniu, w jakim oznaczałoby to uprzednie kontrolowanie lub filtrowanie danych;
6. zauważa, że wszelkie środki zmierzające do zwiększenia uprawnień w zakresie kontroli granicznej i konfiskaty towarów nie powinny ograniczać powszechnego dostępu do legalnych, niedrogich i bezpiecznych leków (…).

Aby skłonić europosłów do podpisania Deklaracji, potrzebna jest jak największa presja – na przykład w postaci ilości podpisów pod Petycją. I potrzebna jest od zaraz, jako ze mają oni czas na podpisanie Deklaracji do 8.lipca!

Pamiętamy, jak skuteczna była akcja „Stop Cenzurze!”. Może uda się i tym razem – wszystko zależy od Was. Zatrzymajmy ACTA!

Steam to platforma cyfrowej dystrybucji gier komputerowych, z własnym systemem DRM, silnikiem aktualizacji oraz trybem multiplayer. Obecnie udostępnia 1100 tytułów i przyciąga 25 milionów aktywnych graczy, kontrolując tym samym ok 70% rynku online. Gry przez Steam dystrybuują zarówno mali producenci (jak twórcy gry World of Goo) jak i wielcy gracze typu Electronic Arts, Ubisoft czy id Software.

Source to silnik gier 3D stworzony przez tę samą firmę w 2004 roku na potrzeby gry Half-Life 2. Zasila on również wiele innych tytułów jak Counter-Strike: Source, Garry’s Mod czy Zeno Clash. Do silnika w następnych latach były dodawane kolejne usprawnienia takie jak np. HDR.

Można się spodziewać, że w związku z pojawieniem się dwóch najważniejszych produktów Valve dla Linuksa, kolejne gry, które powstaną na silniku Source i będą dystrybuowane przez Steam będą dostępne na wszystkie wspierane platformy czyli Windows, Mac i Linux. Jedną z pierwszych takich gier ma być Portal II.
Planowane jest też wydanie istniejących już gier jak Half-Life 2, Counter-Strike: Source czy Team Fortress 2 w Steam dla Linuksa i Maka.

Co więc przynosci ACTA?

W sprawie ISP, „piractwa” i blokowania stron:

• dostawcy Internetu będą nie do ruszenia przez właścicieli praw autorskich, o ile zapewnią „rozsądny” sposób na odłączanie od sieci łamiących prawo autorskie (wariacja polityki trzech ostrzeżeń)
• rządy nie będą mogły zarządzić filtrowania sieci ani prowadzić akcji afirmacyjnej (cokolwiek to znaczy w tym kontekście) w celu dotarcia do łamiących prawo autorskie

W sprawie DRM:

• zabronione będzie jakiekolwiek łamanie zabezpieczeń DRM
• zabronione będą też urządzenia służące do łamania DRM, nawet jeśli będą posiadać również inne funkcje uzasadnione komercyjnie
• niejasna jest sekcja mówiąca o możliwych odstępstwach od tych zasad

Nowa policja antypiracka

• celnicy mają mieć możliwość konfiskowania dóbr, które według nich mogą naruszać prawa autorskie (np. iPody z nagranymi „pirackimi” piosenkami, czy urządzenia służące do łamania DRM)
• istnieje jednak zapis umożliwiający odstąpienie od karania jeśli oczywisty jest niekomercyjny charakter dóbr, sugerujący prywatny użytek

Inne ciekawostki:

• nagrywanie filmów chronionych prawem autorskim (np w kinie) na kamerę ma być przestępstwem prawa karnego, nie cywilnego
• właściciele praw autorskich będą mogli dochodzić swoich praw również wtedy jeśli nie doszło do naruszenia, ale było ono „nieuniknione” (imminent)

Na głębszą analizę przyjdzie czas, a na razie polecamy wszystkim ściągnąć Oficjalny szkic porozumienia ACTA [PDF] i zapraszamy do komentarzy.

Paradoksy prawne i obawy (choć nie przez wszystkich podzielane) związane z nowym tworem opisał Olgierd Rudak w tekstach: Authalia.com — czyli kup pan patent na utwór i Authalia nie ma statusu organizacji zbiorowego zarządzania.

Reakcja Authalii była natychmiastowa. Opublikowany został wpis na blogu organizacji Odpowiedź na nierzetelne treści zamieszczone w Lege Artis, co z kolei sprowokowało kolejną serię tekstów na blogu Rudaka: Urwali się jak bombka z choinki, Błędy i nieścisłości w modelu prawnym Authalia oraz Jak to z tym „partnerstwem” czy „patronatem” było.

W tym samym czasie twórca bloga Lege Artis zaczął otrzymywać e-maile z pogróżkami sugerujące, że usunięcie z bloga niewygodnych dla Authalii treści umożliwi blogerowi uniknięcie sprawy sądowej.

Rudak to jednak nie jedyny bloger zastraszany przez nową organizację. Dziś otrzymaliśmy maila od naszego czytelnika, Sławomira Wilka, który, po napisaniu teksu Authalia – nowa organizacja chroniąca interesy twórców – ledwo wystartowała, a już straszy sądem, również w swojej skrzynce znalazł pogróżki:

Proszę też o usunięcie tych Pańskich zapisów, których nie potrafi Pan udowodnić, albo nie może sie Pan wykazać należytą starannością przed dokonaniem ich publikacji. Fakt, że powiela Pan cudze kłamstwa nie zwalnia Pana z odpowiedzialności za ich rozpowszechnianie.

Jednym z zarzutów wobec Authalii było to, że bezprawnie posługuje się logo Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych i określa tę firmę „partnerem”. Mimo odżegnania się od tych zarzutów, Authalia „w trosce o dobre imię PWPW i z szacunku dla tej instytucji zmieni logo PWPW S.A. na logo Sigillum PCCE oraz dookreśli słowo partner słowem partner technologiczny.”.

Czyżby więc blogerzy dotknęli sedna i za to byli prześladowani? Jak pokazała sprawa Kominka i Dr Oetkera takie walki mogą zakończyć się PR-ową klęską korporacji.

Ewentualne pogróżki prosimy kierować na adres redakcji: redakcja@osnews.pl.

Patent numer 7.594.275 określa system zabezpieczeń typu DRM działający w sieciach peer to peer na zasadzie szyfrowania asymetrycznego (z użyciem kluczy prywatnych i publicznych). Schemat działania obrazuje załącznik graficzny dołączony do wniosku patentowego.

Tak sam Microsoft tłumaczy ideę DRM w sieciach rozproszonych:

W konwencjonalnym systemie DRM system, żądania dostępu przetwarzane są przez centralny serwer licencyjny. To sprawia, że serwer ten jest przeładowany, skomplikowany i drogi w utrzymaniu, stając się piętą achillesową systemu [...]

Sieci peer-to-peer stały się miejscem wymiany ogromnych ilości danych. Większość z nich nie korzysta jednak z systemu DRM czy jakiejkolwiek kontroli dostępu. W konsekwencji, prowadzi to do licznych naruszeń praw autorskich.

Stąd rosnąca potrzeba stworzenia systemu zabezpieczeń działającego właśnie w sieciach P2P.

Obecnie największe internetowe sklepy z muzyką jak Apple iTunes czy Amazon nie wykorzystują już DRM, który okazał się być systemem bardzo nieprzyjaznym klientom — plik z muzyką zakupiony u jednego producenta nie mógł być odtwarzany na urządzeniach innych producentów, a czasem wręcz nie mógł być odtwarzany w ogóle (por. Aktualizując system stracisz kolekcję muzyki z MSN Music i Yahoo! rezygnuje z DRM i… odcina klientom dostęp do muzyki).

Czy nowy patent Microsoftu namiesza coś w świecie cyfrowego dostępu do muzyki? Microsoft o patent wystąpił w październiku 2003. Uzyskał go wczoraj.

Wydawcy jak wydawcy — w ich interesie jest ogrodzić się i strzec swoich twierdz, zwłaszcza, że nie bardzo wiedzą jak zdobywać kolejne. Tym co niepokoi jest poparcie dla pomysłu przez brytyjskiego nadawcę publicznego, BBC, a także — jak się wydaje (PDF) — ichniejszego regulatora rynku mediów: Ofcom.

To co dokładnie proponują wydawcy można przeczytać w dokumencie Digital TV Group. W skrócie chodzi o wprowadzenie restrykcji w dostępie do materiałów HD przy wykorzystaniu odbiorników typyu Freeview HD. Tylko odbiorniki autoryzowanych (przez Ofcom? przez wydawców?) producentów dawałyby możliwość nagrywania programów TV (i to jedynie na konkretnych warunkach, np jedna kopia).

Podobna propozycja padła już kilka lat temu w Stanach Zjednoczonych, ale została unieważniona przez sąd jako niezgodne z ustawą o FCC (amerykański odpowiednik Ofcomu).

Tym co powoduje, że tak łatwo dzielimy się dobrami cyfrowymi jest fakt, że nie da się ich ukraść. Możemy podarować empetrójkę czy DiVXa znajomemu, a u nas nadal będzie ona użyteczna.

Sweazey uznał, że należy to zmienić i zgłosił do organizacji IEEE (zajmującej się m.in. standaryzacją) pomysł na nowy uniwersalny niby-DRM, który — jeśli wdrożony — miałby sprawić, że nasze cyfrowe pliki nagle będą mogły mieć tylko jednego właściciela.

Jak ma działać DPP? To w sumie dość prosty pomysł. Chodzi o to, żeby pliki dostępne były w formacie zaszyfrowanym i przy zakupie dostarczane były wraz z unikalnym kluczem („playkey”). Same pliki będzie można kopiować do woli, ale odtworzy je dopiero osoba znająca klucz. Gdzie tu innowacyjność? Otóż system ma działać w ten sposób, że klucza nie będzie można skopiować, a jedynie przenieść. Udostępniając więc znajomym swoją kolekcję plików, damy im również link do klucza. To co jest tu najważniejsze, to możliwość przywłaszczenia sobie klucza przez każdego kto ma dostęp do tego linka. Jeśli ktoś ze znajomych się na to zdecyduje — nagle my stracimy dostęp do swoich plików.

Oczywiście system nie jest pozbawiony standardowej wady wszystkich DRMów. Po złamaniu klucza szyfrującego, pliki dostępne będą w postaci niezakodowanej i znajdą się prędzej czy później w sieciach P2P. Możliwe jest też zwykłe przechwycenie strumienia po stronie karty dźwiękowej/graficznej, a nawet tradycyjne nagranie go z wykorzystaniem zewnętrznych narzędzi jak mikrofonów i kamer. Mimo wszystko, masowa adopcja systemu DPP — o ile oczywiście powstanie — może oznaczać odejście od tradycyjnych, bardzo represyjnych systemów DRM, do ich nieco lżejszej wersji. „DRM z ludzką twarzą” brzmi trochę jak lansowany w Polsce w latach 70-tych „socjalizm z ludzką twarzą”, czyli taki niedoskonały kapitalizm. Warto jednak śledzić losy pomysłu Sweazey’a, bo jeśli przekona on do niego nie tylko IEEE, ale również firmy fonograficzne, może czekać nas nowa era cyfrowych zabezpieczeń.

iTunes to największy internetowy sklep z muzyką, którego właścicielem jest Apple. Przenośne urządzenia Apple jak iPhone czy iPod mają funkcję synchronizacji ze sklepem w celu pobrania nowo zamówionych piosenek. Funkcja taka dostępna jest również w desktopowym kliencie iTunes, dostępnym dla Mac OS X i Windows. Palm tworząc oprogramowanie dla swojego komórkowego systemu operacyjnego Web OS zatrudnił kilku inżynierów z Apple, którzy zaimplementowali funkcjonalność synchronizacji z iTunes dla tego telefonu.

Przedstawiciel Apple powiedział The Register wprost:

iTunes 8.2.1 jest darmową aktualizacją zawierającą wiele ważnych poprawek błędów. Uniemożliwia ona również synchronizację z urządzeniami udającymi iPody, jak Palm Pre.

Piosenki nadal można przegrać na Palma, montując telefon jako urządzenie USB i przegrywając je ręcznie. To oczywiście zmniejsza jednak użyteczność. Popularność telefonu Pre stanowi być albo nie być firmy i każde zmniejszenie prostoty korzystania z interfejsu telefonu może znacznie wpłynąć na jego sprzedaż. Na pewno możemy się spodziewać sprawy antymonopolowej lub próby zawarcia ugody między firmami.

Tak czy inaczej, wygląda na to, że „brednie” Stallmana na temat zamkniętych internetowych serwisów, po raz kolejny odbijają się czkawką u użytkowników.

Jednym z nich jest CoreAVC – własnościowa implementacja popularnego standardu H.264/MPEG-4 AVC przyspieszająca dekodowanie tego wymagającego formatu w stosunku do konkurencyjnego, otwartego zestawu dekoderów ffdshow. Developer tego drugiego o pseudonimie albain opublikował na forum CoreAVC działanie ffdshow na dostępnym za pośrednictwem Microsoft Connect buildzie Windows 7. Wyniki, które otrzymał, są dalekie od zachwycających.

Złe wieści:
1/ Microsoft zablokował kodeki mpeg4 i h264 w Media Foundation, następcy DirectShow (pomimo tego, że DirectShow nadal jest wspierany.
2/ Nie ma możliwości zastąpienia tych kodeków, nawet jeżeli stworzycie wersję swojego dekodera działającą na Media Foundation, ponieważ Microsoft trzyma listę preferowanych kodeków (ich kodeków) w rejestrze (HKEY_CLASSES_ROOT and HKLM \MediaFoundation\Transforms\Preferred), a klucz ten nie może ulec zmianie, nawet w trybie administratora. Może go zmodyfikować tylko użytkownik TrustedInstaller, który służy do ochrony plików systemowych i nie może być używany.
3/ Przeprowadziłem swoje testy na buildzie 7057 który jest już bardzo bliski statusu release candidate, więc szanse na to że coś się zmieni są niewielkie.

Dodanie własnej obsługi sprzętowego dekodowania wymagających formatów wideo to niewątpliwie plus dla Microsoftu. Można jednak zadać sobie pytanie: dlaczego zamiast uczciwie udowodnić techniczną przewagę swojego rozwiązania, MS zaczyna blokować rozwiązania konkurencji?

A może wręcz przeciwnie. Ron Carmel z firmy 2dBoy – producenta przeboju World Of Goo – ogłosił że 90% graczy używa nielegalnych kopii gry.

Czy spowodowane jest brakiem DRM? Może tak może nie. Faktem jednak jest że z takim poziomem piractwa rynek gier na PC długo nie pociągnie.

Warto dodać że World Of Goo jest najchętniej ściąganą grą na konsolę Wii.

Okazało się, że legalna kopia programu Photoshop CS4, która regularnie wyświetlała okienko z prośbą o rejestrację, odmówiła współpracy, gdy właściciel komputera podmienił bibliotekę, odpowiadającą za generowanie komunikatu. To jednak jeszcze nie dziwi tak bardzo – w końcu hackowana biblioteka mogła być po prostu uszkodzona, a Photoshop mógł być wyposażony w jakieś mechanizmy przeciwdziałające podobnym praktykom.

To, co naprawdę wprawia w zdumienie, to fakt, że Windows 7 pozwala programom takim jak Photoshop dodać się niepostrzeżenie do listy wyjątków w firewallu. Ponadto system operacyjny umożliwia dostęp dużym producentom oprogramowania do twojego komputera. Co więcej to jednak dostęp ten prawdopodobnie odpowiedzialny jest za zablokowanie programu. Szczytem absurdu okazała się jednak sytuacja, kiedy po restarcie komputera nie można było otworzyć folderu Local Settings, gdyż system odmówił dostępu. Po odblokowaniu go programem Unlocker i przeniesieniu w inne miejsce, system wciąż uniemożliwiał zastąpienie nim pierwowzoru lub zmianę uprawnień.

Przechwytywanie dźwięku z działających na komputerze programów również zostało bardzo ograniczone. Jeżeli jakiś program odgrywa coś w danej chwili, nie można wybrać „Stereo Mix” jako źródła dźwięku. Czyżby to koniec nagrywania internetowego radia?

Jak na razie warto potraktować te doniesienia z odrobiną rezerwy, gdyż pisze o nich tylko jeden serwis. Jeśli okażą się jednak prawdziwe, z czasem będzie można usłyszeć częściej o podobnych zarzutach wobec nowego dziecka Microsoftu.

Tak właśnie zadziałał DRM zastosowany w tej grze… Ciekawe po co w ogóle zastosowano taki mechanizm? Przecież obejście tego „zabezpieczenia” jest żałośnie proste – zmiana daty w zegarze systemowym (takie jest właśnie zalecane przez gram.pl (dystrybutora) tymczasowe rozwiązanie tego problemu).

Jest to kolejny przykład na to jak bardzo DRM przeszkadza legalnym graczom, a zupełnie nie przeszkadza w rozpowszechnianiu nie autoryzowanych kopii. Oby w przyszłości było coraz mniej tak zabezpieczanych gier… Ubisoft postawił już krok w dobrym kierunku, wydając Prince of Persia zupełnie bez DRM w wersji na PC.

To dość zaskakujacy ruch ze strony Microsoftu. W momencie gdy reszta rynku wycofuje się z DRM (ostatnio sklep swój powoli otwiera Apple, wcześniej taki ruch wykonał Amazon oraz kilka mniejszych e-sklepów z muzyką), Microsoft zarządza całą wstecz, powracając do ciemnej ery zabezpieczonej przed kopiowaniem muzyki.

Dziennikarz PCPro.co.uk wypytał o to innowacyjne posunięcie Hugh Griffithsa, szefa mobilnej części Microsoftu na Wielką Brytanię.

Myliłby się ten, kto sądzi, że Griffiths miał gotowe odpowiedzi na któreś z pytań. Z wywiadu dowiedzieliśmy się, że system korzysta z DRM… bo tak. I że firma chce sprawdzić, czy taki sposób dostarczania muzyki się sprawdzi (!). Zapytany o przewagę konkurencyjną nad rozwiązaniami iTunes czy Amazon, przedstawiciel Microsoftu był tylko w stanie stwierdzić, że wielu użytkowników jest przywiązanych do usług MSN i może być zainteresowanych zakupem muzyki z tego źródła.

To wszystko, w połączeniu z ceną za plik, prawie dwa razy wyższą niż u konkurencji (£1.50 vs 79 pensów) sprawia wrażenie, że MSN Mobile Music może nie okazać się inwestycją roku.

Apple udostępnia dwa rodzaje plików. Zwykłe (i tańsze) jak dawniej opatrzone są systemem FairPlay utrudniającym ich kopiowanie. Natomiast pliki z etykietką iTunes Plus nie mają tego problemu, za co trzeba dodatkowo (20 centów od piosenki lub 25 centów za cały album) dopłacić. Jak jednak zauważył bloger crave.cnet.co.uk, w tak nabytych plikach AAC przechowywane są informacje o… kliencie, takie jak adres e-mail i inne dane identyfikacyjne.

Danych tych nie obejrzymy korzystając ze zwykłej przeglądarki ID3, ale jeśli otworzymy plik muzyczny w zwykłym edytorze tekstu i wyszukamy nasz e-mail, możemy się zdziwić.

Co stanie się jak nabyty przez nasz plik zostanie udostępniony (niekoniecznie przez nas) w którejś z sieci Peer 2 Peer? Tego w tej chwili nie wiadomo. Ale zapewne lepiej dmuchać na zimne i mimo braku DRM, nie udostępniać tak zakupionych plików do kopiowania, albo… po prostu ręcznie lub za pomocą nieśmiertelnego duetu awk & sed usunąć z nich dane, których nie chcemy ujawniać.