Patrick Lenz, twórca Freshmeata, wymyślił tę nazwę dla swojego prostego katalogu nowości około 14 lat temu – w informatyce to szmat czasu. „Nie zdawałem sobie sprawy, że ta marka przetrwa bańkę dot-comów, doczeka rozrostu serwisów takich jak Google, Wikipedia czy Twitter do masowej skali, i będzie dostępny z telefonów komórkowych oraz tabletów przez łącza szerokopasmowe.” – napisał w artykule wyjaśniającym przyczyny zmiany.

Wraz z nową nazwą zmieniło się też logo serwisu.

Projekt składa się z dwóch podprojektów: GNUDroid oraz GNUBishop. GNUDroid ma być po prostu wirtualnym środowiskiem Dalvika zbudowanym z wolnych elementów zapożyczonych z GNU Classpath i OpenJDK (IcedTea). Taki system będzie nosił nazwę IcedRobot Micro Edition i zmieni się tylko wewnętrznie – kod Dalvika będzie w nim tłumaczony na kod Javy. GNUBishop z kolei ma dodatkowo dostosować możliwości Androida do potrzeb biurkowych – taki system będzie się nazywał IcedRobot Standard Edition.

Prace rozpoczęły się od modyfikacji Androida 2.3, ale na razie nie ma jeszcze publicznie dostępnego kodu. Zespół liczy obecnie 6 osób (w tym 2 kobiety). Mario Torre we współpracy z Davidem Fu właśnie portują Dalvika na HotSpot, a Roman Kennke skupia się nad parserem kodu bajtowego DEX. W planach mają działanie IcedRobota zarówno pod Linuksem, jak i pod OS X oraz QNX. Nie ma jeszcze osobnej strony, choć domena jest już używalna i można z niej pobrać slajdy z FOSDEM wyjaśniające szczegóły projektu. Tymczasowo aktualności będą umieszczane na blogu Torre i na jego Twitterze.

IcedRobot to implementacja na wolnych licencjach, ale duża popularność Androida, a zwłaszcza spora baza androidowych aplikacji, przyciąga także innych. Myriad opracował własnościową warstwę pośredniczącą Alien Dalvik, która umożliwia uruchamianie tych aplikacji na innych platformach. Krążą też nieoficjalne wieści, że tablet BlackBerry PlayBook także będzie je obsługiwał, przy czym podobno ma to być własne rozwiązanie RIM.

Filmy w sieci to nic nowego, jednak do tej pory nie doczekały się traktowania jak obywatela pierwszej kategorii, jak obrazki czy tabele. W związku z przygotowaniem do publikacji HTML5 ma się to zmienić, ale trwają spory o to, któremu kodekowi zostanie przyznane miano domyślnego formatu znacznika <video>. Część przemysłu stawia na H.264, podczas gdy przedstawiciele WiOO liczyli na Theorę.

Tymczasem niedawno Google uwolniło kod VP8 i błyskawicznie posypały się jego wdrożenia, zarówno programowe jak i sprzętowe, co mocno zmienia układ sił. VP8 zresztą pochodzi od tego samego przodka, co Theora – kodeka VP3 – i po otwarciu zajął jej miejsce w sporze o domyślny kodek.

Sytuacja dodatkowo spolaryzowała się przez niedawną zapowiedź Google, że wyrzuci domyślną obsługę H.264 ze swojej przeglądarki. W praktyce spowoduje to, że połowa użytkowników przeglądarek będzie mogła wygodnie odtwarzać filmy tylko w jednym formacie, a pozostała połowa – tylko w drugim.

Na razie sytuacja pozostaje w zawieszeniu, ponieważ i tak standardowo filmy odtwarza się z wykorzystaniem Flasha, wiec nie ma większego znaczenia jak są kodowane. Jednak najpopularniejsza hurtownia filmów, YouTube, należy właśnie do Google, który stopniowo przekodowuje swoje zbiory do formatu WebM (kontener zawierający obraz VP8), a Flash jest coraz powszechniej uznawany za protezę, i to często krytykowaną.

H.264 jest otwarty w tradycyjnym rozumieniu, a jego implementację oferuje np. wolnoźródłowy x264, jednak można za niego pobierać opłaty patentowe, podczas gdy Google zrzekło się ich w stosunku do VP8. W tej sytuacji stojące za H.264 MPEG-LA (organizacja niezależna od MPEG) postanowiło wytoczyć ciężkie działa i zwołuje pospolite ruszenie właścicieli niewygasłych patentów, aby zgłaszali ich naruszenia przez VP8.

Nie wiadomo jeszcze, czy takowe znajdą, ale wskazuje to na determinację MPEG-LA. Tego typu batalie prawne zwykle trwają długo, w tym wypadku może jednak chodzić nawet o coś prostszego: podważanie zaufania do VP8, demonstrację siły lub obietnicę wygodnej opłaty „przy jednym okienku” (choć H.264 też może być uwiązane na dodatkowych sznurkach – system patentowy wyklucza stuprocentową pewność czy coś nie jest przypadkiem opatentowane przez jeszcze kogoś innego).

Na tym tle ruch MPEG wygląda jak wsparcie dla kodeka VP8 lub przynajmniej uznanie wagi problemu, choć za wcześnie jeszcze na jednoznaczne interpretacje. W założeniach mowa o wydajności lepszej niż w MPEG-2 i w miarę możliwości bliskie wydajności AVC Baseline Profile.

W wolnej chwili można przeczytać nowy wpis na blogu projektu WebM o zaletach VP8 w zastosowaniach interaktywnych, np. konferencjach wideo.

Uczestnicy dobrze ocenili standardowe najczęściej wykonywane czynności, takie jak czytanie, pisanie, odpisywanie i kasowanie wiadomości. Podobał im się zakładkowy interfejs wprowadzony w serii 3.x, system tagowania oraz książka adresowa Thunderbirda.

Chociaż użytkownicy dobrze oceniali również efektywność filtrowania wiadomości, to mieli ogromne problemy z samym ustawianiem filtrów. Oczekiwali też dużo większej elastyczności od folderów pocztowych i nie potrafili odróżnić zwykłych folderów od folderów lokalnych. Nikomu z grupy testerów nie udało się znaleźć załączników na pierwszy rzut oka, spodziewali się zobaczyć je u góry wiadomości. Użytkownicy nie odgadywali, że nie da się edytować załączników na miejscu, a program nie ostrzegał ich o tym od razu.

Zamieszanie wywoływały dwa różne pola wyszukiwania wiadomości – testerzy nie wiedzieli, czym one się różnią. Szukania nie ułatwiał brak tolerancji Thunderbirda na literówki przy wpisywaniu. Okazało się zresztą, że nawet pierwsze kroki wymagają dopracowania, bo choć udawało się pobrać i zainstalować program, to nie mieli pojęcia jak go potem uruchomić.

Wśród mniej palących problemów znalazł się proces zakładania konta pocztowego. Użytkownicy nie rozumieli czemu mają zakładać konto w programie, skoro już przecież je mają, i nie było dla nich jasne czym różni się dostęp POP od IMAP. Trudność sprawiało im znalezienie gdzie ustawia się stały podpis (sygnatury) oraz korzystanie z alertów.

Drobnymi niedogodności Thunderbirda okazało się ustawianie koloru tekstu oraz nawigacja między różnymi okienkami, czyli na przykład jak wrócić do folderu poczty przychodzącej z okienka pisania wiadomości lub z książki adresowej.

Testerzy chętnie widzieliby w programie podręczny kalendarz (obecnie można go doinstalować jako rozszerzenie Lightning – 2 lata temu deweloperzy zdecydowali o nie włączaniu go do programu), a także możliwość pakowania dużych plików bezpośrednio w programie oraz jakieś narzędzia społecznościowe.

Zaczął od swojego podwórka, jako były członek przejściowej rady OpenJDK. Jej nowy, świeżo przedstawiony model otrzymał -3 punkty. To mało, ponieważ zaproponowana skala rozciąga się od -10 do +10 punktów. Najważniejsze jest w niej jednak to, że Phipps opracował standardowy formularz z kryteriami oceny, co umożliwia w miarę obiektywny sposób przyznawania punktów, a zwłaszcza porównywania projektów.

Licząc wedle tego samego szablonu ocenił LibreOffice na 5 punktów, a Eclipse wystawił aż 8 punktów. Autor zachęca do przysyłania danych na temat innych projektów, aby dla nich także określić wskaźnik otwartości.

W tej chwili już z grubsza gotowe jest nowe okienko kopiowania i przenoszenia arkuszy i dwie nowości w pilocie danych: obsługa nieograniczonej ilości komórek oraz możliwość korzystania ze źródła danych w postaci nazwanego zakresu komórek (dzięki temu można go wygodnie modyfikować). Do wersji 3.4 powinno przyspieszyć działanie odwołań zewnętrznych.

Za progiem czekają jednak bardziej zaawansowane zmiany. Na opublikowanych wczoraj slajdach przedstawił trzy znaczne usprawnienia architektury Calca w zakresie modularyzacji i przyspieszenia działania programu: wydzielenie obsługi wielowymiarowych struktur danych, silnika formuł oraz filtrów importu plików.

Wielowymiarowe struktury danych mają być przejęte przez zewnętrzną bibliotekę mdds, która na razie obejmuje do 5 wymiarów i zawiera często spotykane przykłady złożonych danych i algorytmów.

Duży problem stanowi obsługa formuł. Ten podstawowy element arkusza kalkulacyjnego jest obecnie powolny i skomplikowany — obsługuje na przykład 3 składnie zapisu (Calc A1, Excel A1 oraz Excel R1C1) i zbudowany jest z dwóch typów klas. W jego zastępstwie ma się pojawić wielowątkowa biblioteka Ixion. Kod tej biblioteki jest eksperymentalny i nie został jeszcze zintegrowany z LO Calc.

Nie lepiej jest z importem danych z plików, zarówno w formacie ODS (moduły odpowiedzialne to xmloff i sc), jak i XLSX (moduł oox). One także są powolne na zewnątrz i solidnie zabagnione wewnątrz, więc w planach jest wymiana ich na opierająca się o libgsf bibliotekę Orcus. Ona także jest w powijakach, ale już wygląda bardzo obiecująco: test importu dużych ilości niesformatowanego tekstu ODS zszedł z 1:53 minut do zaledwie 12 sekund, a XLSX z 4 minut aż do 5,4 sekundy! Podobno to jeszcze nie koniec zapowiadanego przyspieszenia.

Obecny linuksowy „sterownik” jest tylko pomostem między jądrem a właściwym, własnościowym sterownikiem. To jednak wystarczyło, żeby swobodnie obserwować przepływ danych między nimi i w efekcie pozwoliło na zdekodowanie metodą wstecznej inżynierii podstawowych instrukcji PowerVR. Sporo pracy zostało więc już wykonane.

Najbliższe cele to stworzenie biblioteki zgodnej z Gallium3D (G3D-SGX) i przeportowanie na nią biblioteki MesaGL. W dalszej kolejności możliwe jest przyspieszenia działania przez wykorzystanie LLVM, ewentualnie także dopisanie kodu na poziomie DirectX do użycia w Wine.

Nowy producent wziął się za wnętrzności telefonu. Płyta główna GTA04 pasuje do dotychczasowej obudowy Freerunnera, czyli jest to aktualizacja sprzętowa GTA02 (obecnie sprzedawanego przez Golden Delicious w wersji A7++ z dodatkową płytą do debugowania). Nie wymaga wymiany między innymi wyświetlacz, bateria ani anteny, można za to dokupić moduł kamery 1,3 Mpx i kabel RS232 do konsoli U-Boot.

Na nowej płycie znajduje się procesor OMAP3530 (ARM Cortex A8), a także port USB 2.0 OTG, karta SDHC i wyjście stereo jack. GTA04 zawiera obsługę UMTS (HSPA), WLAN, Bluetooth, GPS (opcjonalnie z anteną zewnętrzną), jest wyposażona w akcelerometr, kompas, wysokościomierz barometryczny, żyroskop i odbiornik radiowy.

Na razie zakończył się program sprzedaży pilotażowej. Normalna sprzedaż GTA04 (opcjonalnie wraz z usługą wymiany płyty u producenta) zapowiadana jest na stronie produktu na 1 kwietnia tego roku.

Zaledwie 4 miesiące temu LibreOffice proklamował swoje istnienie, wzbudzając od razu duże zainteresowanie – choćby tym, czy nie skończy się na słomianym zapale. Tymczasem liczba deweloperów wzrosła przez ten czas z niemal 20 do ponad setki, a tempo prac jest całkiem przyzwoite, zwłaszcza jak na tak duży i złożony projekt. Znany jest już kalendarz przyszłych wersji aż do końca maja, a wkrótce mają się pojawić codzienne migawki kodu oraz zautomatyzowany system budowania wersji binarnej.

Edycja pliku SVG w LO Draw

LibreOffice 3.3 pozwala między innymi wstawiać grafiki wektorowe w formacie SVG (Draw potrafi je modyfikować) i zawiera wygodny konfigurator stron tytułowych we Writerze. Nowy Impress daje użytkownikom wygodny panel sterowania prezentacją poprzez załączone w LO rozszerzenie Presenter Console. Pojawiły się także importery plików z pakietu MS Works oraz Lotus Word Pro, a import plików WordPerfecta znacznie się poprawił.

Konsola prezentacji w LO Impress

Inne ciekawe nowości to na przykład link do stron pomocy Wiki w menu Pomoc, odczyt i zapis formatu ODF w postaci płaskich plików XML (dla wygodniejszej obróbki przez XSLT) lub szybszy import plików Excela, DBF i ODF w Calcu. Dodatkowo użytkownicy dostają do dyspozycji tryb eksperymentalny, w którym można testować jeszcze nieukończone funkcje pakietu – w tym wydaniu można testować interaktywną edycję wzorów w dokumencie.

Milion wierszy w LO Calc

LO zawiera też wszystkie nowinki z (wydanego zresztą tego samego dnia) OpenOffice.org 3.3, takie jak nowy font Liberation Narrow, obsługę do 1.048.576 wierszy oraz możliwość kolorowania zakładek w Calcu, wbudowywanie w pliki PDF standardowych fontów PDF-owych, wstawianie obiektów rysunkowych oraz hierarchiczne etykiety osi w module Charts czy lepszą obsługę układu slajdów w trybie edycji w Impressie. W obu pakietach znacznie poprawił się eksport do formatu RTF, możliwe jest też importowanie wykresów w formacie PPTX.

OpenOffice.org zyskał więc naprawdę silnego i zorganizowanego rywala. Najbliższe miesiące pokażą zapewne, czy OOo zdoła odzyskać zaufanie wśród użytkowników, zmęczonych wieloletnim powolnym rozwojem tego pakietu, czy też nastąpi dalszy ich odpływ do LibreOffice.

Jeszcze w 2006 programiści wolnych systemów byli zdani całkowicie na własne siły, sterowniki m.in. do Linuksa powstawały po prostu na zasadzie wstecznej inżynierii. Broadcom nie był w tym osamotniony, ale z czasem wszyscy producenci stopniowo poprawiali swoje nastawienie. W następnym roku firma zaczęła więc przebąkiwać o tym, że zacznie w ogóle wspierać Linuksa. Jednak nadal było to zbyt mało i zbyt wolno w stosunku do osiągnięć niezależnych programistów. Dopiero jesienią 2010 doczekaliśmy się dużej zmiany – Broadcom uwolnił kod swoich sterowników i na dobry początek trafiły one od razu do gałęzi staging-next.

Członkostwo w LF będzie stanowić symboliczne zakończenie pewnego etapu w rozwoju Linuksa: Broadcom to ostatni z dużych producentów Wi-Fi, który wchodzi do fundacji.

Longene jest chińską próbą połączenia zwykłego Linuksa z możliwością uruchamiania kodu napisanego na platformę MS Windows (w tym także sterowników) bez używania emulacji. Nie jest to samodzielny projekt — gdy tylko to możliwe, wykorzystuje kod tworzony na potrzeby Linuksa, Wine, ReactOS-a, Kernel-Win32 oraz NDISWrappera.

W najnowszej wersji udało się pozbyć zależności od Wineservera, dzięki czemu wiele operacji obsługiwanych jest wreszcie bezpośrednio przez jądro. Nadal nie wszystko znalazło się w przestrzeni jądra i do działania Longene potrzebne są niektóre inne aplikacje oraz biblioteki Wine. Jednak nawet w obecnym stanie LUK działa znacznie szybciej niż Wine. Wykonanie zestawu testów zajęło mu 207 ms, podczas gdy Wine potrzebował na to aż 1270 ms.

Nowa wersję Longene udało się przetestować na dystrybucjach RHEL 5.1, Ubuntu 9.04, Ubuntu 9.10, RedFlag 6 oraz Magic Linux 2.5-1. Do jej uruchomienia potrzebna jest łatka na jądro Linux 2.6.30, moduł jądra Longene oraz specjalna wersja Wine (wine-1.0-longene).

Prezentowane fonty to bezszeryfowe ekranowe: Aller Sans, PT Sans, Droid Sans, M Plus, CartoGothic, nagłówkowe: Vegur (bezszeryfowy) i IM Fell Great Primer (szeryfowy) oraz typowo drukarski bezszeryfowy Raleway. Wraz z jesienną premierą Ubuntu 10.10 oczekiwany jest też nowy font o prostej nazwie „Ubuntu”.

Projektanci fontów mogą też od wczoraj pobrać zbiór artykułów na ten temat autorstwa Johna D. Berry’ego wydany w 2007 r. w postaci książkowej pt. „Dot-font: talking about design”. Wersja sieciowa (m.in. jako PDF) nie zawiera ilustracji i jest dostępna na licencji CC BY-NC-ND 3.0.

Tradycjonaliści nie mają powodów do obaw, ponieważ chodzi tylko o konstrukcje upraszczające składnię, czyli tzw. lukier składniowy, a nie o zaawansowane mechanizmy C++. Dokładny zakres dozwolonych konstrukcji zostanie dopiero ustalony, ale wiadomo na przykład, że dopuszczony będzie standard C++98 wraz z typem „long long”, natomiast nie będzie można wykorzystywać możliwości jakie daje C++0x.

Mark Mitchell wyjaśnia, że są to na przykład rzeczy, które zmniejszają ilość wierszy kodu, pozwalają uniknąć pomyłek przy wywoływaniu funkcji różnych API, czy ułatwiają wymianę komponentów bez wpływu na resztę kodu.

Koncepcja systemd już wykroczyła ze stadium założeń i rozwija się w postaci żywego kodu, a niedawno nawet na gościnnych stronach FDO powstała skromna strona domowa projektu.

Na czym więc ma polegać zmiana? Poettering wzorował się głównie na OS X-owym systemie startu systemu. Uznał, że upstart nie poszło wystarczająco daleko w modernizacji init i optymalizacji czasu rozruchu – reguły uruchamiania poszczególnych usług i aplikacji są pisane na sztywno, są one też niedostatecznie zrównoleglane.

W zamian proponuje puszczenie wszystkiego na żywioł. W systemd odpowiedni program zostaje uruchomiony dopiero w momencie, gdy jest wymagany przez inny program (nie wcześniej i nie na wszelki wypadek). Poza tym nie ma żadnego nadzoru nad kolejnością uruchamiania ani zbędnej synchronizacji – obowiązuje prosta zasada, że kto pierwszy, ten lepszy.

W tej koncepcji znikają skrypty uruchomieniowe, które po wielokroć wywołują pewne narzędzia. U siebie naliczył np. 77 wywołań grepa, 92 wywołania awka, 32 – cut i 74 razy seda (z narzutem na wymagane przez nie biblioteki), co powodowało, że PID pierwszego uruchomionego przez użytkownika procesu wynosił pod Linuksem 1823, podczas gdy w OS X jedynie 154! Samo uruchamianie skryptów wymaga dodatkowej mocy obliczeniowej.

Głównym mechanizmem komunikacji i planowania w systemd staje się nasłuch na gniazdkach oraz tablica przypisań który program ma być wywołany w przypadku zgłoszenia na konkretnym gniazdku. Oczywiście niektóre programy będą wymagały odpowiedzi od wywoływanego programu lub usługi, więc trzeba będzie umieć je wstrzymać na chwilę, zanim ten drugi nie zacznie działać i odpowiednio to sygnalizować.

Programiści systemd myślą też o innych nietypowych wymaganiach, chcą też np. w przyszłości zastąpić za jego pomocą menedżery sesji KDE czy GNOME.

Bieżąca wersja systemd to 0 (słownie: zero), ale podobno można już stosować go jako zamiennik za upstart. Gotowy jest specjalny obraz Fedory 13 dla QEMU.

Scott James Remnant, autor upstart, wyraził się o nowym projekcie ciepło, choć uważa, że jest stanowczo za wcześnie, żeby wyrokować który system ostatecznie sprawdzi się lepiej.

Na blogu Davida Humphreya można prześledzić, jak ta idea rozwijała się dosłownie od zera w czasie zaledwie ostatniego półrocza.

Z początku chodziło o proste spostrzeżenie, że znacznik „video” w HTML5 zyskuje ogromne zainteresowanie, podczas, gdy znacznik „audio” cicho czeka na twórcze zagospodarowanie. Okazało się, że używając Firefoksa i JavaScriptu da się osiągnąć różne ciekawe efekty z dźwiękiem.

Ostatnio udało się nawet wykazać, że wbrew pozorom może to być wydajne rozwiązanie, jeśli tylko zmodyfikować odpowiednie biblioteki JS, choć z początku reakcje nawet samych programistów były sceptyczne. Jednym z bardziej użytecznych przykładów jest integracja przeglądarki z syntezatorem mowy.

W dodatku dźwięk daje się powiązać z efektownymi wizualizacjami 3D, zadając kłam stwierdzeniu, że JavaScript to tylko zabawka i nie da się za jego pomocą zrobić nic złożonego. A przecież trwają prace nad dalszym przyspieszaniem JS…

Rozwój w tej dziedzinie jest potrzebny choćby dlatego, że chcąc „nakarmić” Firefoksa dużymi ilościami danych przez JavaScript trzeba było uciec się do sprytnego obejścia i zapisać bazę fonemów… w postaci grafiki!

W3C nie jest pierwszą organizacją, która na poważnie zaczyna się interesować dźwiękiem w sieci jako jej rdzennym składnikiem. Przed nią kontrowersyjną sprawą kodeków dźwięku zajmowała się IETF.

Aplikacja Firefox Home for the iPhone ma się pojawić w Apple App Store w przyszłym miesiącu. W odróżnieniu od pełnowartościowej synchronizacji przez Weave Sync, jej zadaniem będzie jednostronne aktualizowanie historii, zakładek oraz otwartych kart Firefoksa na iPhonie w jego własnej przeglądarce.

Domyślnie Firefox Home ma działać na iPhonie oraz na iPod Touch, ale ta sama wersja powinna działać też na iPadach.

Skrót CKAN rozwija się jako „Comprehensive Knowledge Archive Network” i słusznie można mieć skojarzenia np. z repozytoriami CPAN/CTAN/CCAN/CRAN/CEAN itp. Po 3 latach pracy kod obsługujący CKAN został wydany w wersji 1.0. Jest on licencjonowany na AGPL 3, udostępniane dane zaś na Open Data Commons Open Database License 1.0 (ODbL).

Poza główną stroną CKAN oprogramowanie to jest używane między innymi w brytyjskim serwisie rządowym http://data.gov.uk/ , a wdrażany jest też w Niemczech, Kanadzie i Francji. Repozytorium CKAN zawiera w tej chwili ponad 940 pakietów.

W Polsce chyba pierwszej próby agregowania publicznie dostępnych danych dokonał niedawno Zbigniew Braniecki (Gandalf) z Mozilli.

Dokładnie na dzień przed publicznym uwolnieniem VP8 Monty, główny deweloper Xiph.org, opublikował kolejny wpis omawiający rozwój Theory.

Oba kodeki mają wspólne korzenie — Theora wywodzi się bezpośrednio z kodeka VP3, którego dalszym następcą jest także VP8. Ekipa Xiph.org postawiła na stopniowe ulepszanie jakości w ramach wytyczonych przez format. W najnowszej gałęzi Ptalarbvorm nadal cyzelowana jest ostrość obrazu, zmniejszanie szumów oraz wydajność. W Theorze 1.2 ma dojść także do zjednoczenia kodu dla architektury ARM, a w wersji 1.3 ma się pojawić także obsługa wielowątkowości przez moduł kodera.

W sytuacji, kiedy kodek dźwięku Vorbis stał się oficjalną częścią planu Google upowszechnienia wolnych formatów multimedialnych, Monty oficjalnie ogłosił partnerstwo z nimi, choć w tej chwili to oczywiście tylko formalność. Za to w żadnym wypadku nie jest trywialne włączenie do Vorbisa niezależnej gałęzi aoTuV, poprawiającej jakość dźwięku zwłaszcza przy niskich przepływnościach, choć na szczęście jest to zaplanowane.

Wiadomo też, że Xiph.org szykuje się do poważniejszej pracy nad kontenerem Ogg. Gałąź testowa będzie nosić nazwę kodową transOgg. Skądinąd Monty technicznie nie ma nic przeciwko wykorzystaniu w WebM podzbioru kontenera Matroska, a dodatkowo jest zadowolony, że podkreśla to jedność celu, za jaki uważa po prostu rozwijanie wolnych formatów w multimediach.

Równolegle do rozwijania Theory, Xiph.org zajmuje się poprawkami VP8 (po cichu trwa to już od kilku tygodni). Tu także format został uznany za stały i, jak przypuszcza Monty, tylko w nadzwyczajnych wypadkach można się spodziewać jego korekty. Cała batalia znów będzie się odbywać jedynie na polu implementacji.

Monty odniósł się do znanego już powszechnie porównania x264 z VP8, dokonanego przez dewelopera x264. Monty zgadza się z nim, że nawet na bazie marnej specyfikacji można zrobić dobry kodek (x264 nie jest jedyną implementacją H.264 — są i takie, które pokonuje nawet Theora!), ale i odwrotnie, nie jest więc przesądzone który z nich okaże się w końcu lepszy. Biorąc pod uwagę osiągnięcia Xiph.org w ulepszaniu Theory widać, że warto będzie się przyglądać tej rywalizacji.

Monty odrzuca jednak sugestie, że podobieństwo kodu VP8 do x264 oznacza automatycznie naruszanie jednego z licznych patentów na H.264. Aby patent miał zastosowanie do jakiegoś kodu nie wystarczy, że znajdzie się tam nawet zdecydowana większość elementów opisanych we wniosku patentowym — wystarczy, że choć jeden element jest wykonany inaczej i patent już go nie dotyczy.

Ciekawą informacją jest też kwestia sprzętowego przyspieszania dla obu formatów. Zdaniem Monty’ego w rzeczywistości zwykle jest ono zaimplementowane w DSP ogólnego przeznaczenia, a więc z czasem ta obecna przewaga H.264 nad VP8 będzie zanikać.

Widać więc, że podczas zaplanowanej na jesień 2. edycji Open Video Conference będzie o czym rozmawiać, bo otwarte formaty multimediów przeżywają chyba przełomowe chwile. W dodatku w sieci pojawiła się właśnie witryna informacyjna poświęcona tej tematyce, o nazwie Libre Video.

Nie przypadkiem nazwa DPL rymuje się z GPL. Twórcy tej licencji założyli sobie bardzo podobny cel: wykorzystanie istniejącego prawa w celu osiągnięcia zupełnie odwrotnego efektu. GNU GPL wykorzystuje mechanizmy prawa autorskiego po to, aby efektywnie likwidować wykluczanie kogokolwiek z możliwości korzystania z kodu źródłowego. DPL chce w podobny sposób zająć się prawem patentowym.

Zasadnicza idea polega na tym, aby każdy, kto publikuje na warunkach tej licencji, udostępniał wszystkie swoje patenty dla użytkowników tego kodu. Tworzyłoby to pulę patentów obronnych, która równoważyłaby szanse projektów rozproszonych wobec wielkich posiadaczy portfolio. Szerzej o tym pomyśle w relacji z konferencji na temat patentów i WiOO.

Krytyka DPL podkreśla, że nie zapobiegnie to i tak działaniom trolli patentowych, i że licencja stanie się atrakcyjna dopiero, gdy pula będzie aktywnie wykorzystywana, czyli gdy w jej kręgu znajdą się firmy działające jako… DPL-owe trolle.

Warto tu przytoczyć wyniki badań z 2008 r. na temat zainteresowania firm ochroną patentową. Okazało się, że aż 65% firm z branży IT nie jest nimi zainteresowanych (a jeśli już były, to głównie te z inwestycjami typu Venture Capital). Dla kontrastu — w innych branżach patenty były pożądane przez 82% przedsiębiorstw.

Lightspark musi więcej nadrobić niż jego poprzednicy, z drugiej strony nie musi się jak one zmagać się z zaszłościami historycznymi. Jest oparty w całości o OpenGL, obsługuje nową wersję Action­Script — 3.0 (zarówno przez interpreter jak i JIT wykorzystujący LLVM) i zawiera wtyczkę do przeglądarki Mozilli.

Wirtualna maszyna Lightspark pozwala na mieszanie wygenerowanego kodu z kodem napisanym w C++, a więc łatwo rozszerzać jej możliwości. Autor dodał też narzędzia do profilowania kodu oraz odpluskwiania na żywo, które mogą być wywoływanie przez kombinacje klawiszy.

Projekt nie ma jeszcze swojego logo, autor zaprasza do przesyłania propozycji. W prywatnym repozytorium Ubuntu dostępne są gotowe pakiety DEB, w tej chwili noszą one numer wersji 0.3.1.