Celem programu jest zachęcenie dorastającego pokolenia, do aktywnego uczestnictwa w rozwoju otwartego oprogramowania. Uczniowie będą realizować znacznie mniejsze i bardziej zróżnicowane projekty, w porównaniu do GSoC:

Po ukończeniu odpowiedniej ilości zadań zostaną przyznane nagrody:

Ramy czasowe programu Google Code-in:

Osoby zainteresowane powinny zapoznać się z listą najczęściej zadawanych pytań – wymagana jest m.in. zgoda opiekunów. Na chwilę obecną, brakuje oficjalnego regulaminu, który powinien być wkrótce dostępny.

Co ciekawe Google Code-in zostało stworzone, po sukcesie pilotażowego programu pod nazwą Google Highly Open Participation Contest. Na przełomie 2007 i 2008 roku, ponad 400 uczniów z całego świata realizowało podobne zadania.

W 2002 roku kilka osób postanowiło przenieść NetBSD na platformę PDP-10, dokładniej na emulator KLH10 PDP-10. Miał to być swojego rodzaju test przenośności NetBSD. Architektura KLH10 była interesująca ze względu na 36-bitowe instrukcje i adresowanie 30-bitowe.

Wśród tych osób był Anders Magnusson. Początki były bardzo obiecujące. Jednak szybko okazało się, że to nie NetBSD jest głównym problemem, a GCC. Naprawienie jednego problemu w kompilatorze skutkowało znalezieniem następnego. W ten sposób Anders w 2003 roku zainteresował się kompilatorem PCC.

Lata dominacji jednego kompilatora doprowadziły, do znacznego obniżenia jakości kodu GCC. Słów krytyki na temat ogromnej liczby błędów nie szczędził w szczególności Theo de Raadt. Natomiast społeczność NetBSD była zainteresowana kompilatorem, który wspiera dawno zapomniane przez deweloperów GCC platformy.

W ten sposób PCC szybko trafił do repozytorium NetBSD i OpenBSD, chociaż z różnych przyczyn. W 2007 roku ogłoszono, że nowe wersje GCC będą rozpowszechniane na licencji GPL w wersji 3, która jest także licencją patentową. Zainteresowanie pracą Magnussona jeszcze wzrosło.

W 2008 roku powstał Fundusz BSD, a PCC zostało objęte sponsoringiem. Docelowo miała zostać zebrana kwota 12 tysięcy dolarów, aby pokryć koszty pracy Andersona. Cel ten udało się osiągnąć 29 kwietnia tego roku.

Anonimowy sponsor podarował tysiąc dolarów w imieniu społeczności OpenBSD. Tym samym planowana kwota została przekroczona. Oznacza to, że ostatni cel – ulepszenie obsługi SSA, powinien niedługo zostać zrealizowany. Pozostaje czekać na wersję 1.0.

Prace obecnie nabrały tempa, a przeportowanie pkgsrc stało się jednym z priorytetowych projektów Miniksa w ramach programu Google Summer of Code. Oto tłumaczenie fragmentu oficjalnej notatki:

Nasz obecny menadżer pakietów – packman, posiada spore ograniczenia. W szczególności, brak rozwiązywania zależnościami, co staje się coraz większym problemem wraz ze zwiększającą się liczbą oprogramowania na naszym systemie. Potrzebujemy menadżera pakietów z prawdziwego zdarzenia. Preferowanym przez nas rozwiązaniem jest pkgsrc. Spełnia nasze oczekiwania, a jego licencja (BSD) jest kompatybilna z obecnymi rozwiązaniami w Miniksie.

Co ciekawe planowane jest także przeniesienie biblioteki libc z NetBSD na system stworzony przez Andrew Tanenbauma. Takie plany tłumaczy poniższy tekst:

Zaczynamy prace nad implementacją wątków w jądrze. Do tego potrzebujemy biblioteki języka C z obsługą wielobieżności, obecna nie spełnia tych wymagań. Co więcej, przeportowanie libc z NetBSD znacząco uprości proces przenoszenia aplikacji na Miniksa, ponieważ posiada funkcje, których brak w obecnej bibliotece.

Oznacza to, że prawdopodobnie w ramach tegorocznego GSoC będą realizowane dwa projekty związane z NetBSD. Nie będą jednak nadzorowane przez fundację NetBSD, a organizację zewnętrzną – w tym przypadku przez ludzi związanych z systemem MINIX.

Powyższy tekst jest tłumaczeniem artykułu ze strony Wired.com. Został również opublikowany na blogu autora tłumaczenia.

Ukazał się także news autorstwa Emdeka na OSnews.pl.

MilaX w założeniu był eksperymentem mającym na celu sprawdzenie, jak wiele oprogramowania znanego z Solarisa zmieści się na płycie CD w formacie mini. Z biegiem czasu stał się pełnoprawną dystrybucją.

Ze względu na ograniczone do minimum opcje znane z OpenSolarisa, MilaX może znaleźć zastosowanie na starszych komputerach i netbookach. System ten sprawdza się także w roli płyty ratunkowej.

Do zbudowania dystrybucji posłużył OpenSolaris w wersji b128a. Edycja ta wprowadziła m.in. funkcję deduplikacji danych w systemie plików ZFS. Jeśli chodzi o zmiany w samym Milaksie, to należy wspomnieć o obecnym menadżerze okien JWM i przeglądarce internetowej Midori.

Standardowo dostępne są także:

•  emulator terminalu Urxvt
•  klient poczty Sylpheed
•  klient irc Xchat
• odtwarzacz muzyki Xmms
•  przeglądarka plików graficznych Gpicview
• przeglądarka dokumentów Epdfview
• menadżer plików Midnight Commander
• edytory tekstu Beaver, GVim

Inne aplikacje to Xpad, Rdesktop, Xncviewer, Nmap, NcFTP, Telnet, Conky i SCIM.

Istnieje opcja instalacji Milaksa na dysku twardym, obecnie tylko z poziomu konsoli za pomocą polecenia „zfsinstall”. Alexander Eremie udostępnił też dwa dodatki, które umożliwiają korzystanie z menadżerów pakietów SVR4 lub IPS.

Obrazy ISO/USB do pobrania.

Źródło.

Firmy ogłosiły współpracę nad wspólnym produktem we wspólnej informacji prasowej.

MeeGo odziedziczy system bazowy po Moblinie oraz środowisko Qt do budowy aplikacji, po Maemo. Gama docelowych urządzeń jest bardzo szeroka, od netbooków po telefony multimedialne.

Rozwój projektu ma być otwarty, dzięki współpracy z Fundacją Linuksa. Atutem produktu ma być użycie Qt, które jest także stosowane w Symbianie.

Nasza wizja bezproblemowej komunikacji między urządzeniami znajdującymi się w twoim domu, samochodzie, biurze i kieszeni jest bliżej spełnienia, dzięki wprowadzeniu MeeGo,

stwierdził CEO Intela Paul Otellini,

Jest to fundamentalny krok w rozwoju naszej współpracy z Nokią. Połączenie tych dwóch produktów w jedną otwartą platformę jest koniecznością, jeśli chcemy zapewnić świetną współpracę między urządzeniami i zarazem uzyskać wsparcie całego rynku.

MeeGo będzie obsługiwać różnorodne urządzenia, w tym najnowsze rozwiązania mobilne,

powiedział Olli-Pekka Kallasvuo, CEO Nokii,

Dzięki otwartym rozwiązaniom, MeeGo stworzy ekosystem nieporównywalny do niczego innego, przyciągając graczy z różnych sektorów rynku. Platforma będzie dostosowana do różnych rozwiązań, bazując na doświadczeniu i wiedzy posiadanej przez Nokię, Intela oraz każdego kto się do nas przyłączy. Mówiąc prosto, MeeGo zwiastuje nową erę rozwiązań mobilnych.

Nie podano póki co zbyt wielu informacji – wiadomo, że nowa platforma będzie wykorzystywała bilbliotekę Qt, będzie tworzona z myślą o smartfonach, netbookach oraz multimedialnych urządzeniach (mediaboksy, odtwarzacze). Prawdopodobnie oznacza to porzucenie biblioteki używanej do tej pory przez system Moblin – Cluttera. Nie wiadomo także, czy zostanie wydana wersja 2.2 tego systemu zapowiadana na kwiecień b.r.

Całością dalej zarządza Linux Foundation. Intel oraz Nokia zamierzają wspierać rozwój systemu oraz wykorzystywać go w swoich produktach.

Pierwszej wersji MeeGo można spodziewać w drugim kwartale tego roku, pierwsze urządzenia korzystające z tej platformy pojawią się później.

Nius powstał przez połączenie informacji od kruczek1 oraz blinkkin .

Udostępniono już tegoroczne logo, a także plakaty informacyjne. Obecnie są one tłumaczone na inne języki, brakuje jednak polskiej ulotki.

Zaprezentowano także listę najczęściej zadawanych pytań, która zawiera m.in. linię czasową. Dostępny jest także kalendarz, oto kilka istotniejszych dat:

• 8 lutego – ogłoszenie programu
• 8-12 marca – przyjmowanie zgłoszeń z pomysłami na realizację projektów
• 18 marca – opublikowanie listy wybranych projektów
• 29 marca – 9 kwietnia – przyjmowanie zgłoszeń z aplikacjami studentów
• 26 kwietnia – ogłoszenie listy wybranych studentów
• 24 maja – studenci rozpoczynają prace nad swoimi projektami
• 16 lipca – ostateczny termin nadesłania okresowego raportu na temat postępu prac
• 23 sierpnia – ogłoszenie wyników programu GSoC 2010
• październik (brak dokładnej daty) – spotkanie mentorów, organizowane przez Google

Co najważniejsze w tym roku stypendium jakie otrzymają studenci za realizację projektów, zostało podniesione do 5 tysięcy dolarów. Zainteresowani powinni zapoznać się z materiałami dotyczącymi GSoC i FOSS.

Źródło

Obecnie w Haiku możliwe jest zbudowanie podstawowego środowiska (bootstrap). Liczne poprawki zostały bezpośrednio wniesione do pkgsrc, co znacząco ułatwi dalszą pracę. Akio Obata udzielił też wywiadu, tłumacząc swoje intencje przeniesienia pkgsrc na Haiku.

Natomiast Tim Larson zamierza przenieść pkgsrc na Miniksa. MINIX posiada obecnie mocno ograniczony zestaw oprogramowania, gotowego do szybkiego i łatwego użycia. Na chwilę obecną brakuje szczegółowych informacji, na temat efektów jego pracy.

Zespół NetBSD inspirując się menadżerem portów znanym z FreeBSD stworzył pkgsrc, które podobnie jak system NetBSD cechuje się dużą przenośnością. Za cel postawiono sobie zapewnienie wsparcia dla jak największej ilości systemów operacyjnych.

Obecnie pkgsrc obsługuje ponad tuzin OSów, być może niedługo Haiku i MINIX do nich dołączy. Oczywiście liczba aplikacji, która kompiluje się na danych systemach, znacząco się różni.

Kolejne wersje pkgsrc są wydawane co trzy miesiące. Ostatnia wersja pozwala na zbudowanie ponad 9 tysięcy zewnętrznych aplikacji. Jednak w następnym kwartalnym wydaniu liczba ta zmniejszy się ze względu na prace konserwacyjne, które mają teraz miejsce. Masowo są usuwane “recepty” na budowę starych i nie wspieranych programów.

Działanie FreeCiv.net zostało znacząco poprawione od kiedy udostępniono stronę do publicznego użytku. Przez ponad półtora miesiąca została naprawiona ogromna liczba błędów.

Obecnie zarejestrowanych jest ponad 10 tysięcy osób, co znacząco zwiększa szansę na znalezienie partnera w rozgrywce wieloosobowej. Jeśli się nie uda, zawsze istnieje opcja gry jednoosobowej.

Kluczowym czynnikiem, który może przyciągnąć zainteresowanie jest brak wymogu jakichkolwiek dodatkowych rozszerzeń. Wystarczy tylko przeglądarka ze wsparciem standardu HTML5. Warto wspomnieć, że istnieje możliwość gry za pośrednictwem iPhone.

FreeCiv.net jest także ciekawym polem do sprawdzenia wydajności przeglądarek. W zestawieniu zabrakło Opery, ponieważ nie jest ona obecnie obsługiwana. Trwa jednak dyskusja nad wdrożeniem wsparcia tej przeglądarki.

Dane te są z wielu powodów małym zaskoczeniem, z drugiej strony należy wziąć pod uwagę coraz większe zastosowanie Linuksa w sektorach przemysłowym, rządowym i publicznym w ostatnich latach.

Jonathan Corbet (jedna z wielu osób pracujących nad jądrem) powiedział na konferencji Linux.conf.au 2010 w Nowej Zelandii , że rok 2009 był bardzo pracowity dla programistów związanymi z dystrybucjami takimi jak Red Hat, Ubuntu i Debian.

„75 procent kodu pochodzi od osób, którym za to zapłacono,” stwierdził Corbet, według APCmag.com.

Podkreślił, że od 24 grudnia 2008 do 10 stycznia 2010 roku, deweloperzy napisali 2,8 miliona linii kodu, co przekłada się na blisko 55 tysięcy poprawek wprowadzonych do jądra Linuksa.

Według danych Corbeta, 18 procent zmian pochodzi od społeczności niezwiązanej z żadną korporacją. Następne 7 procent nie zostało sklasyfikowane, a pozostałe 75% zostało nadesłane przez ludzi pracujących na etacie w firmach.

Red Hat, który był wyjątkowo aktywny w ciągu 2009 roku, znalazł się na szczycie z udziałem 12 procentowym. Intel może poszczycić się 8 procentami zmian, natomiast firmy IBM i Novell dodały od siebie po 7 procent, a Oracle nadesłało około 3 procent kodu.

Co ciekawe zarówno Google i Apple nie znalazły się na liście Corbeta. Obie korporacje wykorzystują jądro Linuksa w pracach nad swoimi technologiami, jednak żadna nie była zainteresowana wprowadzeniem własnych zmian.

„Obsługa sprzętu jest praktycznie uniwersalna – Linux działa z większą ilością sprzętu niż jakikolwiek inny system. Grafika (przyp. tłum. karty graficzne) pod koniec roku nie będzie wielkim problemem,” dodał Corbet.

Następna wersja (2.6.33) jądra Linuksa powinna ukazać się w marcu.

Co najważniejsze takie jądro jest w pełni sprawne i bootowalne. Do tego celu użyto gałęzi -current OpenBSD i najnowszej wersji PCC dostępnej w repozytoriach.

Trwają prace nad wsparciem platformy amd64, efekty zapewne będzie można ocenić już niedługo.

Portable C Compiler to niewielki kompilator języka C, obsługujący głównie standard C99. Do głównych zalet należy zaliczyć szybkość kompilacji przy zachowaniu sensownej optymalizacji i dostępność kodu PCC na licencji BSD.

Zbudowanie działającego OpenBSD za pomocą PCC stało się możliwe głównie dzięki pracy Jonathana Gray’a, który znalazł wiele błędów związanych z generowaniem kodu jądra.

W osiągnięciu celu pomogły też nadesłane pieniądze. 750 dolarów to kwota, która w tym miesiącu wspomogła PCC. Oznacza to, że brakuje zaledwie 3000$ do opracowania podstawowych założeń uwzględnionych w budżecie projektu.

Xen to monitor maszyn wirtualnych, który zarządza systemami operacyjnymi na zasadzie parawirtualizacji. Popularność zyskał dzięki otwartemu kodowi i niskim wymaganiom sprzętowym.

NetBSD to jeden z pierwszych systemów operacyjnych, który zaczął wspierać Xena. Pierwsze zmiany w kodzie wprowadzono w marcu 2004 roku. NetBSD wspiera zarówno domenę DomU jaki i Dom0.

Zespół NetBSD ma swój udział w rozwoju tej technologii wirtualizacji. Część nadesłanych poprawek przez twórców tego systemu znalazło się w Xenie. Oznacza to m.in. lepszą współpracę z NetBSD.

Zmiany wpływające bezpośrednio na NetBSD:

• xenbackendd znalazł się w głównym drzewie i jest uruchamiany przez xend
• Poprawiono system budowania Xena, co przekłada się na mniejszą liczbę zmian w kodzie NetBSD

Poprawki czekające na dodanie:

• Wsparcie Balloona napisane przez Cherry i Joerga Sonnenbergera. Jeśli zmiany nie będą wielkie, istnieje szansa, że ten kod znajdzie się jeszcze w wersji 4.0

Nowe możliwości Xena:

• Obsługa do 128 wirtualnych procesorów dla DomU (zarówno HVM jaki i PV)
• Dynamiczne (hotplugging) dodawanie procesorów i pamięci
• Wsparcie dla NUMA standardowo włączone
• Poprawiono obsługę maszyn, co przekłada się na mniejszą ilość błędów pamięci i procesorów fizycznych. Dom0 jest powiadamiany, gdy dochodzi do takiej sytuacji
• Możliwość wielu instalacji Xena obok siebie w różnych katalogach
• Prostsza konfiguracja gości HVM – zmiany w hvmloader i qemu-dm są opcjonalne

Został poinformowany, że głosowanie dojdzie do skutku, jeśli 5% członków organizacji go poprze. Wsparcia udzielił mu m.in. David Schlesinger z Komitetu Doradczego Gnome (Gnome Advisory Board).

Taka sugestia pojawiła się ze względu na upomnienie ze strony Stallmana. Richard stwierdził, że osoby związane z GNU nie powinny umieszczać informacji związanych z zamkniętym oprogramowaniem na swoich blogach. Takie wiadomości z prywatnych blogów trafiały następnie na Planetę Gnome. Według Stallmana wygląda to jakby Gnome promowało kod własnościowy.

Cała sprawa zaczęła się od prośby wysłanej do Stormy Peters przez Richarda Stallmana. Peters uważa, że głosowanie jest niepotrzebne, jednak z drugiej strony udziela informacji jak je przeprowadzić. Wspomniała, że wystarczy zaledwie dwudziestoosobowe poparcie, aby do niego doszło.

David Neary (przeciwny głosowaniu) przypomniał, że kiedy sam chciał zorganizować inne obrady wymagano od niego zebrania dziesięcioprocentowego poparcia. Stormy również znalazła liczby, które pokrywają się z 10%.

Implementacja tego systemu składa się z dwóch części składowych: samego LVM działającego w przestrzeni użytkownika i sterownika Device Mapper w jądrze systemu.

Z powodów licencyjnych zespół NetBSD napisał własny sterownik na licencji BSD, który współpracuje z LVM na licencji GPL. Oznacza to, że doświadczenie wyniesione z użytkowania Linuksa z pewnością się przyda.

Wsparcie dla LVM jest dostępne już dosyć długo. Jednak dopiero po wnikliwych testach i aktualizacji narzędzi tego menedżera do najnowszej wersji 2.02.56 zdecydowano się go udostępnić jako standardową opcję w drzewie –current systemu.

Obecnie dostępne są tylko dwa rodzaje mapowania: liniowe i przeplatane. Trwają prace nad udostępnieniem migawek, kopii lustrzanych, rozwiązań klastrowych i wsparcia dla urządzeń DRB (Distributed Raid Block Device).

Proces tworzenia pozostałych rodzajów mapowań może zostań przyspieszony po przepisaniu sterownika Device Mappera pod RUMPa. RUMP to mechanizm w NetBSD (został przeniesiony także na inne systemy) pozwalający na działanie kodu jądra w przestrzeni użytkownika.

Co ciekawe jest to kolejne narzędzie związane z systemem plików, które w NetBSD znalazło się dzięki pracy Adama Hamsika. Niedawna na EuroBSDCon można było wysłuchać jego prezentacji dotyczącej LVM.

Stali ma być nową dystrybucją Linuksa z ręcznie dobranym zestawem najlepszych programów do każdego zadania i statycznie łączonymi (włączając w to niektóre klienty X jak xterm, surf, dwm, dmenu, mplayer).

Celem jest także redukcja wielkości plików binarnych poprzez nieobecność glibc i innych zbloatowanych bibliotek GNU, jeśli to możliwe (wczesne doświadczenia wykazały, że statycznie dowiązane pliki binarne są zazwyczaj mniejsze niż ich dynamicznie powiązane z glibc odpowiedniki).

Z powodu ubocznego efektu jakim jest szybsze uruchamianie się statycznych binarek, dystrybucja koncentruje się także na uzyskaniu większej wydajności.

Przewiduje się, że pierwsza działająca wersja zostanie wydana w listopadzie 2009 roku.

Główne założenia projektu:

• Pliki binarne są głównym priorytetem, każdy plik wykonawczy jest statycznie łączony. Potencjalnie inny format wywołań niż ELF, ponieważ ELF został stworzony głównie z myślą o dynamicznych powiązaniach.
• Jądro jest pojedyńczym monolitem bazującym na Linuksie, standardowo jądro nie obsługuje modułów
• Program rozruchowy to lilo (twórcy stali zastanawiają się nad rozwojem lilo)
• Początkowo brak initrd
• Być może ładowanie całego systemu do pamięci RAM?
• Inicjalizacja systemu powinna opierać się tylko o jeden skrypt /etc/rc.{start,stop}

Wygląd systemu plików:

Katalog /usr zostanie usunięty, ponieważ według twórców jest bezużyteczny, aplikacje niezwiązane z podstawowym systemem być może znajdą się w katalogu /local.

• /bin – wszystkie pliki wykonawcze
• /bin/kernel – jądro Linuksa
• /dev – urządzenia, być może z pominięciem udev i innych rozwiazań używanych obecnie w Linuksie, im prościej tym lepiej
• /etc – konfiguracja systemu, aplikacji, sieci, użytkowników
• /etc/rc.{start,stop} – skrypt startowy
• /home/root – katalog roota
• /home/* – katalogi użytkowników
• /include
• /lib – biblioteki używane na platformie deweloperskiej, potencjalnie statyczne
• /local – być może?
• /mnt
• /proc – procesy
• /share – strony podręcznika man, lokalizacje
• /sys
• /tmp – pliki tymczasowe
• /var – cache, logi, spool i run
• /usr -> / (prawdopodobnie miękkie dowiązanie z powodu niedziałających aplikacji)

Aktualizacja systemu polega na synchronizacji przez rsync z serwerem dystrybucji.

Typowy system końcowego użytkownika:

[anselm@x200s rootfs]$ tree
.
|-- bin
|-- dev
|-- etc
|-- home
| `-- root
|-- mnt
|-- proc
|-- sys
|-- tmp
`-- var

Notatka: Na hoście końcowego użytkownika nie znajdziesz katalogów /lib, /include etc. Potrzebuje on tylko tego co naprawdę jest wymagane i nic poza tym.

Rozwój:

Postępy prac nad stali można śledzić pobierając najnowsze źródła używając komendy:

git clone git://sta.li/stali

Wielkość ok. 1,2 GB.

Warto też zapoznać się z najczęściej zadawanymi pytaniami, niektóre odpowiedzi wyjaśniają decyzję podjęte przez twórców stali.

Kolejny OS z rodziny BSD będzie korzystał z rozwiązań stworzonych przez Sun Microsystems. W przypadku portu na NetBSD daleko do zastosowań produkcyjnych. Należy liczyć się z wieloma ograniczeniami i błędami:

• Błąd krytyczny podczas tworzenia zvol na platformie amd64
• Zakleszczenia związane z vnode
• Problemy z prawami dostępu do plików
• Brak natywnych funkcji getpages i putpages
• Brak warstwy migawek danych (snapshots)
• Przestarzały kod ZFS
• Brak możliwości wyeksportowania woluminów ZFS poprzez iSCSi

Stan zaawansowania prac można sprawdzić w gałęzi HEAD systemu NetBSD. Obecnie możliwe jest przetestowanie ZFS jedynie na platformie i386.

* Jest to także menedżer woluminów logicznych.